xxxtokiohotelxxxstory

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Please, keep it a secret

Please, keep it a secret

Deel 1

“En dan ga ik jullie nu een nieuwe tijd uitleggen.” Ik zucht. Waarom kunnen ze nooit een interessante les Frans geven? Het enige waaruit die taal bestaat is tijden en woorden die ik niet in mijn hoofd krijg. Sorry, ik ben me vergeten voorstellen. Ik ben Andie McAdams, ben 16 jaar –bijna 17- en woon in België. Zoals je kan zien aan mijn naam ben ik half Amerikaans. Mijn vader komt van Florida en kwam in België studeren. Vraag mij niet waarom hij van Amerika naar België kwam studeren. Meestal is het omgekeerd maar zijn ouders wouden het blijkbaar anders. En toen mijn vader hier studeerde, heeft hij mijn moeder ontmoet. En daar ben ik dan van gekomen. Soms beklaag ik mijn moeder dat ze met mijn vader getrouwd is. En de reden daarvoor is zijn naam. McAdams. Die naam is niet eens Amerikaans. Het is Schots want mijn vader zijn vader was Schots. Dus eigenlijk ben ik ¼ Schots, ¼ Amerikaans en ½ Belgisch. Leuke mengeling al zeg ik het zelf. Het heeft ook zo zijn voordelen. Bij Engels moet ik niet opletten omdat mijn vader wilt dat ik tegen hem Engels spreek. Dus dat zijn dan 4 uur per week dat ik kan slapen. Is er nog iets dat ik moet vertellen over mezelf? Oh ja, ik ben vorig jaar op vakantie geweest naar Duitsland en ben dan bevriend geraakt met Bill en Tom Kaulitz. Ik heb ze ontmoet op 1 van de eerste dagen van mijn vakantie. …Ik lag in het gras van het park van een dorpje genaamd Loitsche. Als we op vakantie gaan, huren we altijd een huisje in plaats van op hotel te gaan. En daardoor ben ik in dit kleine dorpje terechtgekomen. Mijn ouders waren naar 1 of ander museum dat me helemaal niet interesseert. Paramore klonk door mijn schedel en haalde me even van deze wereld. Maar ik werd teruggehaald door een tik op mijn schouder. Geschrokken keek ik achter me en zag 2 jongens staan. Ik herkende ze van ergens maar van waar? De linkse had dreads en veel te grote kleding. De rechtse had zwart haar met blonde streepjes in. “Wat doet een mooi meisje als jij hier zo helemaal alleen?” vroeg de linkse. Oké, foute zin. “Tom, hoeveel keer heb ik al gezegd dat dat geen goeie openingszin is?” vroeg de jongen met het zwarte haar aan de andere. Toen wist ik vanwaar ik ze kende. Het was die tweeling van Tokio Hotel, Bill en Tom. Hun muziek is wel oké, maar daar stopt het voor mij. Toen die Bill dat zei, was ik blij dat hij wist dat de zin die zijn broer gebruikte helemaal niet zo helpen om me beter te leren kennen. Ik nam mijn I-pod uit mijn oren en keek Bill aan. “Goed dat je weet dat je met zo’n openingszin inderdaad niet ver komt.” “Ik begrijp iets van vrouwen, hij niet.” antwoordde hij en knikte met zijn hoofd naar Tom. Ik had ergens gelezen dat Tom een player was. En die openingszin was daar al een bewijs van. …“Heeft iedereen het begrepen?” haalt de leerkracht me weg bij mijn vakantie. Er klinkt instemmend gebrom. Waarschijnlijk zit iedereen al met zijn gedachten bij het weekend. Vooraan in de klas is de leerkracht weer iets nieuws aan het uitleggen. Weer niks interessant. Mijn gedachten dwalen automatisch weer af naar de vakantie. Hoe meer ik met Bill en Tom omging, hoe leuker mijn vakantie werd. …Ik schommelde zachtjes heen en weer op de schommel in het speeltuintje. Opeens werden er 2 handen voor mijn ogen geslagen. “Wie is het?” vroeg iemand geheimzinnig achter me. Ik probeerde te voelen van wie de handen konden zijn. Toen ik een paar ringen voelde wist ik het. “BILL!” gilde ik en vloog rond zijn hals. “Ben ik fout of heb je me gemist?” grijnsde hij. “Wat wil je: jullie waren 4 dagen weg. Je weet niet hoe erg ik me verveeld heb.” antwoordde ik wanhopig. Ik had me echt verveeld. Ik zat de hele dag binnen, keek TV en luisterde naar muziek. “Heb je mij dan niet gemist?” Tom kwam achter Bill gelopen. “Minder.” antwoordde ik en deed mijn best om niet in de lach te schieten. “Ah zo.” Hij kwam dreigend op me af. “Bill, bescherm mij.” smeekte ik Bill. Hij stak zijn handen onschuldig in de lucht. “Sorry, ik ben onpartijdig.” Ik keek hem verontwaardigd aan “En wel bedankt.” en liep gillend weg voor Tom me kon beginnen kietelen. Ik liep door de hele speeltuin totdat Tom me kon vangen. “Ooit gehoord van trager lopen?” vroeg hij hijgend van het lopen. Ik schudde mijn hoofd. “Nog nooit.” Het volgende moment lag ik op zijn schouder en liep hij met me terug naar Bill. “Weet je, we gaan morgen terug naar huis.” zei ik droevig toen ik weer veilig met mijn 2 voeten op de grond stond. “Dat weten we en omdat je ons niet zou vergeten, hebben we iets voor jou.” antwoordde Bill en haalde een klein pakje uit zijn broekzak. “Is dat voor mij?” vroeg ik blij. “Nee, dat is voor mij.” zei Tom sarcastisch. Hij nam het pakje uit Bill zijn handen, nam dan mijn hand en legde er het pakje in. Met bevende handen maakte ik het open. Mijn ogen werden groot toen ik zag wat er in mijn handen lag. Een gouden kettinkje met een dolfijn aan waarvan het oog gevormd werd door een klein diamantje. …Ik voel aan het kettinkje rond mijn hals. Vanaf de dag dat ik het gekregen had, heb ik het niet meer uitgedaan. Ik was hen meteen rond de nek gevlogen. Het is helemaal van goud en met een echt diamantje. Het was wel raar, we kenden elkaar nog maar een goede 2 weken en ze gaven me al meteen een cadeautje toen ik wegging. Het betekende ook dat ze mijn vriendschap meer dan waard zijn. Meestal maak ik niet zo snel vrienden. Het duurt lang voor mensen tot me kunnen doordringen. Maar Bill en Tom hebben iets speciaals dat niet veel mensen hebben. Daardoor zijn we ook zo snel vrienden geworden. Ik schrik op uit mijn gedachten door een stomp op mijn bovenarm. Geschrokken kijk ik naar Charlotte die naast me zit. “Waar zit je met je gedachten? Weer bij die Duitse vrienden waarvan ik de naam niet mag weten?” Ja, ik heb haar inderdaad niet verteld dat het Bill en Tom Kaulitz zijn waarmee ik bevriend ben. Ze is nogal gefreakt door hen dus zou het niet echt slim zijn om het te zeggen. Ik vraag me af wanneer ze nog eens in België zouden optreden. Meestal sturen ze elke week een mail waarin ze zeggen in welke landen ze optreden of naar welke shows ze gaan. Maar deze week heb ik nog geen mail gekregen. ‘RIIIIIING’ Opgelucht klap ik mijn boek toe, steek nog snel een paar dingen in mijn schoudertas en loop dan samen met Charlotte naar onze kluisjes. “Eerlijk, waar zat je met je gedachten?” vraagt ze onderweg. “Je zei het al. Bij mijn Duitse vrienden.” Ik probeer mijn kluisje te openen maar het wil niet echt lukken. Dat heb je met zo’n oude dingen. Als het open moet, gaat het niet en als het toe moet zijn, gaat het vanzelf open. Ik geef een klop op het deurtje en het springt open. Nu nog toe krijgen want dat is even moeilijk. “Ah, je mist ze. Ben je verliefd?” zegt Charlotte met een veelbetekende blik. Ik draai met mijn ogen. “Tot maandag.” zucht ik en loop naar buiten. Als ik de deur openduw, kan ik mijn ogen niet geloven. Op het plein voor onze school staan 2 personen die ik overal zou herkennen. “BILL! TOM!” roep ik luid en storm op hen af. “ANDIE!!!” roepen ze en openen beide hun armen. Als een gek knuffel ik hen. “Waarom hebben jullie niks laten weten?” vraag ik niet-begrijpend. “We wouden je verrassen.” Oh, de schatjes. Tom neemt verwonderd mijn arm vast. “Sinds wanneer heb jij een tattoo?” Ik heb inderdaad een tattoo. Een solsleutel met veel versiering op mijn rechter onderarm. “Al bijna 3 maanden.” Tom zijn ogen worden groot. “Bill, we zijn slechte vrienden. We hebben 2 maanden geleden niet gezien dat ze een tattoo heeft. Ze is ons niet waard.” Ze draaien zich om en lopen weg. “Hé, dat heb ik toch niet gezegd!” roep ik en loop achter hen aan. Tom draait zich met een ruk om waardoor ik tegen hem opbots en hij van de situatie gebruik maakt om zijn armen om me heen te slaan. “Wat heb je dan wel gezegd?” vraagt hij met een typische grijns. “Dat ik jullie verschrikkelijk gemist heb.” antwoord ik bijna roepend. Even zegt hij niks maar dan roept hij ook: “Wij hebben jou ook verschrikkelijk gemist!” Ik word langs 2 kanten geknuffeld door Bill en Tom. “Hallo, zou ik nog een beetje mogen ademen?” piep ik. Ze lossen me uit hun greep en kijken me met blinkende oogjes aan. “Oh my god! Dat zijn Bill en Tom!” hoor ik een meisje gillen. “Oké, zijn we weg?” vraagt Tom. Bill knikt, neemt mijn hand en trek me een zijstraatje in. Na die zijstraat volgt er nog 1 en dan nog 1. Uiteindelijk trekt hij me een zwart busje in. Uitgeput plof ik me op de achterbank. Zonder enige aanwijsbare aanleiding begint Bill me opeens te knuffelen. “Ik heb je zo verschrikkelijk gemist.” vertrouwt hij me toe. “Ik jou ook.” Op de een of andere manier mis ik Bill altijd sneller dan Tom. Misschien komt het doordat Bill dat vertrouwelijke in zich heeft. Je kan met hem praten zonder dat hij je onderbreekt of dat hij het gaat doorvertellen zonder dat je dat wilt. Met Tom kun je niet praten zonder dat hij er een seksistische draai aan geeft. Hij zal ook niks doorvertellen als je dat niet wilt maar serieus met hem praten is en blijft moeilijk. “Oké jongens, naar waar gaat de rit?” vraagt Gerrit vanachter het stuur. “Brussel!” roept Tom door het hele busje en ploft zich ook naast me neer. “Oeh, gaan jullie mij ontvoeren naar Brussel?” Ik trek mijn wenkbrauw op. “Ja, we gaan jou als backing vocal gebruiken bij ons concert vanavond.” antwoordt Bill. “Stop! Jullie gaan mij backings laten doen? Daar komt niks van in huis.” Hoe halen ze het in hun hoofd om mij backings te laten doen? Oké, ik zing graag maar wil dat zeggen dat ik dat dan ook voor een 4000-koppig publiek wil doen? “Andie, je kan zingen, dat weet je zelf ook. Ik zou het echt appreciëren als je vanavond de backing zou willen doen.” Bill kijkt me met puppyogen aan. “En Tom is niet echt de perfecte backing vocal.” voegt hij er fluisterend aan toe. “Dat kan allemaal wel goed zijn maar dat overtuigd me niet om het te doen.” “Toe Andie.” smeekt Bill me met zijn lieve oogjes. Ik heb nooit aan die ogen kunnen weerstaan. “Oké dan. Maar alleen omdat jij het bent.” Hij vliegt me meteen om de nek. “We hebben straks soundcheck dus dan kun je al eens proberen.” zegt hij dan wat serieuzer. “We zijn er!” klinkt het door het busje. Tom helpt me als een gentleman uitstappen. “Dankje.” Ik geef hem een kusje en loop dan met Bill naar binnen. “Bill, met welke liedjes moet ik backings zingen?” vraag ik hem en plof me naast hem in een zetel in de kleedkamer. Hij geeft me een papier. “De gemarkeerde.” Ik bekijk het blad. Durch den monsun, leb’ die sekunde, vergessene kinder, wo sind eure hände, 1000 meere en an deiner seite(ich bin da). “Zal dat lukken?” vraagt Gustav. Ik schrik op. “Je moet niet verschieten. Ik ben het maar.” Ja, van Gustav kun je inderdaad geen schrik hebben. Met hem en Georg kom ik ook al goed overeen. In die paar keer dat ik hen ontmoet heb, zijn ze bijna even goede vrienden geworden als Bill en Tom. Met Gustav kun je goed praten maar evengoed lachen. Ik denk dat hij 1 van de meest grappige personen is die ik ken. Dan komt er ook nog bij dat je goed met hem kan shoppen. Met de andere 3 ook trouwens. We hebben dat al meerdere keren gedaan en dat was zo lachen. En dan is er nog Georg. Hij is bijna even grappig als Gustav maar niet zo grappig. “Ik denk het wel.” antwoord ik. “SOUNDCHECK!!” wordt ze vanuit de gang geroepen. “Klaar?” vraagt Bill.***pov. Bill:Ik trek Andie recht en we lopen samen naar het podium. Ik ben echt blij dat ze die backings wil doen. Volgens mij denkt ze dat het bij deze ene keer blijft maar ik heb met David gesproken en als ze het echt goed doet vanavond dan kan ze mee op tour volgende maand. Dat zou ik echt fantastisch vinden. De rest ook trouwens. Andie is voor ieder van ons als een zusje. De dag dat we haar voor het eerst ontmoetten is voor altijd in mijn geheugen gegrift. …Ik liep met Tom naar het park. We hadden een paar dagen vrij en die wouden we in Loitsche doorbrengen. Opeens ging Tom sneller lopen. “Tom, wat scheelt er?” vroeg ik maar zag hem naar een meisje lopen dat in het gras lag. Tom gaf haar een tik op haar schouder en begon met de slechtste openingszin die er bestaat. “Wat doet een mooi meisje als jij hier zo helemaal alleen?” Ik zag dat het helemaal geen indruk op haar maakte. “Tom, hoeveel keer heb ik al gezegd dat dat geen goeie openingszin is?” vroeg ik Tom. Het meisje kijkt me aan. “Goed dat je weet dat je met zo’n openingszin inderdaad niet ver komt.” “Ik begrijp iets van vrouwen, hij niet.” antwoordde ik en knikte met mijn hoofd naar Tom. …“Bill, ben je er nog?” vraagt de zachte stem van Andie. Ik knipper even met mijn ogen “Ja.” en loop naar mijn micro. “We doen gewoon de liedjes waarbij Andie backings moet doen.” stelt Tom voor en zet meteen in.

Deel 2

”Bill, kan ik je even spreken?” vraagt David als ik van het podium kom. Ik knik en loop achter hem naar de backstage. “Ze is echt goed. Ik heb gezegd dat als ze goed is, ze volgende maand meekan op tour en na deze soundcheck ben ik zeker dat ze mee mag.” Ik weet dat mijn ogen op dit moment fel aan het blinken zijn. De woorden ‘meegaan op tour’ zijn echt de woorden die ik wou horen. Andie was echt goed. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen bij 1000 meere. Zo mooi was het. “We moeten wel nog zien hoe ze het er vanaf brengt voor een volle zaal.” brengt David me terug op de grond. “Ik ben er zeker van dat ze het kan.” Daar ben ik echt zeker van. Ze kan zingen en hoe? Haar stem is zo zacht. In gedachten verzonken loop ik naar de kleedkamer.***pov. Andie:”Andie, je moet even naar Mirjam voor je kledij voor vanavond.” zegt Tom als ik van het podium stap. “En waar is dat?” Een paar tellen later lig ik op zijn schouder. “Ik breng je wel.” Met mij op zijn schouder loopt hij lachend naar de kleedkamer. Er worden meteen kleren en accessoires in mijn handen gedropt en ik word een andere kleedkamer ingeduwd. Snel trek ik de kleren aan en bekijk mezelf in de spiegel. Een blinkend rood topje, een zwart shortje met een legging onder en als schoenen nike’s. Rond mijn nek hangt een grote zilveren ketting, in mijn oren steken grote oorringen en aan mijn arm bengelen 10-tallen armbandjes. Ik loop terug naar de kleedkamer van de jongens. 3 paar grote ogen kijken me aan. “WAUW!” roepen Tom, Gustav en Georg door elkaar. Fier loop ik op hen af. Tom trekt me meteen op zijn schoot. Zo blijf ik zitten tot Bill binnenkomt. “Bill, wat vind je ervan?” Ik draai een paar rondjes en loop op hem af. Hij staart me met grote ogen en open mond aan. “Je bent aan het staren.” Ik duw zijn mond terug toe, “En straks ga je nog kwijlen.” “Maar je bent zo mooi.” fluistert hij. Ik ga op mijn tippen staan en fluister bijna onhoorbaar in zijn oor: “Jij bent nog mooier.” Hij draait zijn hoofd weg maar ik zie toch dat hij een beetje bloost. Ik neem zijn hoofd vast en verplicht hem om me aan te kijken. “Je moet niet blozen, het is waar.” zeg ik gemeend. “Oeh, bloeit daar iets mooi.” plaagt Tom. Ik draai met mijn ogen. Typisch Tom. Achter elk compliment zoekt hij iets. Ik loop terug naar de andere kleedkamer en doe mijn andere kleren terug aan. De kledij voor vanavond leg ik netjes op een stoel. Als ik de kleedkamer terug uitkom, zijn de jongens weg. Interview waarschijnlijk. Ik neem mijn I-pod en zet me ermee in de zetel. Ik sluit mijn ogen en droom weg bij de rustige muziek. …’We hebben vandaag vrij. Zin om te gaan zwemmen? KUS BillX’ zo luidde de SMS die ik van Bill kreeg. Ze hadden gisteren een concert in Vorst Nationaal. Ik kon spijtig genoeg niet gaan. ‘Ja, leuk! Heb wat afleiding nodig. KUZZ AndieXX’ stuurde ik terug. ‘Oké ik kom je binnen een half uurtje halen.’ Een half uur! Snel liep ik naar mijn kamer en trok mijn kleerkast open. Welke bikini zou ik nemen? De rode, de zwarte, die met een legerprint of de zwarte met witte bolletjes? Uiteindelijk koos ik de zwarte. Niet veel later ging de bel. Ik spurtte naar beneden en trok de deur open. …Ik schrik op uit mijn gedachten door iemand die zich op mijn schoot ploft. “TOM!!” gil ik geschrokken. “Dat ben ik.” lacht hij schijnheilig. Ik zucht en draai met mijn ogen en zeg hem dat het totaal niet grappig is. “Arme Andie, kom maar hier ik zal je wel troosten.” troost Bill me. Ik duw Tom van me af en ga op Bill z’n schoot zitten. Zijn armen worden meteen rond mijn middel geslagen. Ik steek de oortjes van mijn I-pod terug in mijn oren en leg mijn hoofd op Bill z’n borst. Door zijn rustige ademhaling val ik half in slaap. “Andie…” fluistert een stem in mijn oor. Moeilijk open ik mijn ogen. Even weet ik niet meer waar ik ben maar weet het weer als mijn ogen wat meer open zijn. De dopjes van mijn I-pod worden uit mijn oren gehaald en een kus wordt op mijn schouder gedrukt. “Goeiemorgen, schoonheid.” fluistert de stem van Bill. Vermoeid hef ik mijn hoofd op. “Eindelijk wakker?” grijnst Tom. “Eindelijk? Heb ik dan zo lang geslapen?” “Niet zo lang. Een uurtje ofzo.” zegt Bill rustig. “Maar ik moet zeggen dat je nogal veel gewroet hebt en dat was niet echt aangenaam.” voegt hij er grijnzend aan toe. Ik geef hem een klopje op zijn schouder. “Ik hou ook van u.” zeg ik droog. “Echt?” vraagt hij met grote ogen. Er gaat een schok door me heen. Is Bill verliefd op mij? “Bill, kan ik je even spreken?” vraag ik nog altijd geschrokken. Hij knikt en we lopen even de kleedkamer uit. “Bill, ben jij verliefd op mij?” Hij kijkt blozend naar de grond. Ik zucht. Hoe moet ik dit aanpakken? Ik voel wel iets voor hem maar niet genoeg. Ik zou niet willen dat een relatie daardoor over gaat. Dan kun je beter nog wat wachten. “Bill, ik voel ook iets voor jou,” Hij kijkt me hoopvol aan. “maar niet genoeg. Ik wil niet dat het daardoor over zou kunnen gaan.” Ik voel een traan opkomen maar slik ze in. “Maar we kunnen het toch proberen.” probeert hij me te overtuigen. Ik schud mijn hoofd. “Ik zeg niet dat het nooit iets kan worden. Gewoon nu nog niet.” Er verschijnt een moeilijk lachje op zijn gezicht. “Bill, ik hoop dat je me hierdoor niet gaat negeren. Je zal me moeten overtuigen zodat ik meer voor je ga voelen. Ik wil echt wel iets met jou maar mijn gevoel is nog te klein.” Hij knikt alleen maar. Ik geef hem een klein kusje op zijn mond en loop dan terug de kleedkamer in. Daar zijn de andere al druk in de weer met draden en oortjes voor tijdens het concert. Ik kleed me snel om. Dan worden er ook mijn handen draden en oortjes gedropt. Nu voel ik mij als een Belg tussen allemaal Duitsers(dat ben ik toch?). Ik zal het anders zeggen: ik voel me als een balletdanseres tussen allemaal hiphoppers. “Kom sukkelaar, ik zal je wel helpen.” Bill helpt me met al die draden. Hij steekt ze van de bovenkant van mijn topje en laat het naar beneden zakken. Dan steekt hij het in een bakje en dat maakt hij dan weer vast aan de rand van mijn shortje. Als laatste hangt hij de oortjes rond mijn nek. “Nu weet je hoe het moet. De volgende keer moet je het zelf doen.” Geschrokken kijk ik hem aan. “De volgende keer?” “Ja, de volgende keer. Ik mag het eigenlijk nog niet zeggen maar als je vanavond je mannetje kan staan met de backings dan mag je mee op tour volgende maand.” fluistert hij. “KOMAAN JONGENS! VOORTMAKEN!!” buldert de stem van Mark door de ruimte. Nog altijd overdonderd door het nieuws dat ik volgende maand misschien met de jongens op tour ga, loop ik naar de donkere backstage. De fans roepen nu al de zielen uit hun lijf. Gustav loopt als eerste het podium op gevolgd door Georg en Tom. Ik wens Bill succes en dan loopt ook hij onder luid gegil het podium op.

Deel 3

Ik kan niet geloven dat ik nu in de zetels van de backstage van Tokio Hotel zit. Vroeger had ik nooit durven dromen dat ik ooit op een podium zou staan. Laat staan met Tokio Hotel. Het concert was super met veel ambiance. Op een gegeven moment tijdens vergessene kinder kwam Tom naast me staan en zongen we het laatste refrein samen mee. Het viel wel op dat Bill nogal veel naar me keek. Hij kwam af en toe ook eens rond mij dansen en dan danste ik vrolijk mee. Ik moet wel zeggen dat er nogal veel meisjes jaloers naar me keken maar daar trok ik me niks van aan. Gustav ploft naast me neer en vraagt hoe ik het concert vond. “Zalig!” geef ik toe. “Andie, kan ik je even spreken?” David komt de kleedkamer binnen. Ik knik en loop hem achterna naar buiten.***pov. Bill:Als ik zie dat David Andie vraagt of hij haar even kan spreken, weet ik dat ze mee mag op tour. Je moet eens weten wat er allemaal door me heen ging toen ze me daarstraks een kusje op mijn mond gaf. Er ging geluk, blijheid en opluchting door me heen. Maar ook pijn. Pijn doordat ik besef dat ik nog lang zal mogen wachten voor ik haar lippen nog eens voel. Ze zei dat ze ook iets voor mij voelt maar niet genoeg. Ik moet haar overtuigen zodat ze meer voor me gaat voelen. Maar hoe doe je dat? Moet ik haar elke morgen van onze tour ontbijt op bed geven? Haar overladen met cadeautjes? Honderdduizend liefdesbrieven schrijven? Ik zucht. Ik had beter niet gevraagd of ze echt van me hield. Dan had ze het misschien nooit geweten maar dan zou ik nu niet zitten nadenken over hoe ik haar moet overtuigen. En dan komt er ook nog bij dat Tom me toevertrouwt heeft dat hij iets kleins voor Andie voelt. Ik hoop maar dat dat niet meer wordt. Want dan kan ik het wel vergeten. Als Tom zijn zinnen op een meisje gezet heeft, gaat hij ervoor en staat niets hem in de weg. Ookal weet ik dat Andie niet voor hem voelt, Tom heeft verschillende flirt- en versiertechnieken zodat ze wel voor hem zal vallen. “BIIIIIIIIIIL!!!!!!” gilt Andie en valt op mijn schoot, “IK GA MEE OP TOUR!!!” Ik knuffel haar bijna plat van blijdschap. Die woorden wou ik horen. “Jongens, we gaan terug naar het hotel. Jullie kunnen eerst nog wat handtekeningen uitdelen maar niet te veel. Het is al bijna 12 uur en morgen moeten we het vliegtuig halen.” De stem van David galmt door de kleine ruimte. Ik zet me recht en neem afscheid van Andie. “Nu heb je meer dan 2 maanden om me te overtuigen.” fluister ze grijnzend in mijn oor. “Daar mag je zeker van zijn.” verzeker ik haar. “Bill, meekomen!” roept de stem van Tom in de gang. Ik geef Andie nog een knuffel en loop dan naar de rest. Buiten hoor ik al veel gegil. Ik neem een stift en stap rustig naar de fans toe. Ze worden zowat zot als ze een handtekening krijgen. Ik wil ze wel allemaal een handtekening geven maar Saki trekt me weg en zegt dat we weg moeten. “Sorry.” verontschuldig ik me bij de fans. Saki duwt me in het busje en sluit meteen de deuren. Ik leun met mijn hoofd tegen het raam en kan me nog net inhouden om niet in slaap te vallen voor ik mijn bed gezien heb.

Deel 4

(3 weken later)***pov. Andie:”Andie, wakker worden.” hoor ik vaag in de verte. Ik kruip nog wat dieper onder mijn deken. “Laat me slapen.” komt er schor van tussen mijn lippen. “Je vertrekt vandaag op tour met Tokio Hotel en ze zijn er al.” Nu schiet ik wel recht. Karine staat aan het voeteneind van mijn bed. Ze is mijn ‘persoonlijke meid’ zoals mijn vader dat noemt. Ik heb hem al 1000 keer gezegd dat ik dat niet nodig heb maar dan zegt hij: “We hebben het geld ervoor en ik wil dat mijn dochter bediend kan worden wanneer ze dat wil.” Ja, de papa is rijk. Hij is de baas van een telecombedrijf dat vestigingen heeft in Europa, Amerika en Azië. “Ik heb je koffers gisteren nog gemaakt en de kleren die je gevraagd had om klaar te leggen, heb ik klaargelegd.” zegt Karine fier. “Jaja, ga nu maar weg.” mompel ik en maak een gebaar met mijn hand dat ze kan vertrekken. Ze verlaat stilletjes mijn kamer. Ik ben ’s morgens niet uit te staan en dat weet ze al lang, maar toch blijft ze altijd veel te lang naar mijn goesting in mijn kamer als ze me wakker maakt. Ik strompel mijn kamer uit, richting badkamer. Een half uur later loop ik fris en monter *kuch, kuch* de trap af. “Ah, daar is onze slaapkop!” grijnst Tom als ik de woonkamer binnenkom. “Jij moet niks zeggen, jij ligt soms tot 6 uur ’s avonds in je bed.” antwoord ik droog en plof me naast Bill in de zetel. In die 3 weken na het concert in Vorst heeft hij echt zijn best gedaan om me te overtuigen. En ik moet toegeven dat het vrij goed gelukt is. Hij stuurde elke dag een SMS-je (meestal wel meerdere) en een mail. Normaal gezien kan ik daarmee niet overtuigd worden, maar Bill heeft iets overtuigend in zich. “Komaan mensen, tijd om te vertrekken! We moeten helemaal naar Polen rijden.” Daar zie ik dus tegenop. Een hele busreis naar Polen. De tour start in Warschau maar we gaan eerst een paar dagen naar Lodz om het hele concert te oefenen op het podium. Bill tilt me op en draagt me naar de bus. Ik leg mijn hoofd op zijn borst en doe alsof ik slaap. Maar als we bij de bus aankomen, ben ik echt in slaap gevallen.***pov. Bill:Andie is terug in slaap gevallen dus leg ik haar maar in mijn bed. Het deken laat ik aan het uiteinde van het bed liggen en geef Andie nog een heel klein kusje op haar mond. Hopelijk heb ik haar kunnen overtuigen. Ik heb er lang over nagedacht hoe ik het zou moeten doen en uiteindelijk ben ik bij het stomme idee blijven hangen om haar elke dag meerdere SMS-jes en een mail te sturen. Ik weet dat het een stom idee is dus heb haar hoogstwaarschijnlijk niet overtuigd. Ik loop de trap af en plof me met mijn I-pod en een boekje op een zetel aan tafel. “Bill, kan ik je even spreken.” Tom komt tegenover me zitten. Ik knik en haal mijn I-pod uit mijn oren. “Mijn gevoel voor Andie is een beetje groter geworden maar ze was daarstraks zo brutaal tegen me.” Er gaat een schok door me heen. Tom zijn gevoel voor Andie is groter geworden! Nu kan ik het echt vergeten. Het is goed dat hij met mij over zijn problemen wilt praten maar dit probleem had ik liever niet geweten. “Tom, je weet dat ze een legendarisch ochtendhumeur heeft. Daarom was ze zo brutaal.” onderbreek ik hem, “Je moet haar ’s morgens gewoon even met rust laten en haar rustig wakker laten worden.” Hij knikt en wordt door Georg van zijn stoel getrokken om ingemaakt te worden op de playstations. Oké, hoe moet ik dit aanpakken. Tom is verliefd op Andie en ik ben verliefd op Andie. Alleen weet Tom dat niet. Dat is dan het zoveelste meisje waar we allebei verliefd op zijn. Ik leg mijn hoofd tegen het raam en val in slaap.***”Bill, wakker worden.” klinkt het zweverig in mijn oor. “Mmmmm.” Ik sla met mijn arm in de richting van het geluid maar open wel een oog. “Bedankt hoor. En ik die dacht dat je v-“ Ik leg haar snel het zwijgen op door mijn vinger op haar lippen te leggen. Ze kijkt me vragend aan. “Niemand mag dat weten. Ik leg je nog wel eens uit waarom.” Ik kijk of iemand me gehoord heeft. Tom wordt op de playstation afgemaakt door Georg en Gustav zit met zijn hoofdtelefoon op zijn oren achter zijn laptop. Niemand heeft me dus gehoord. “Waar zijn we eigenlijk?” Ik kijk naar buiten. “Ergens in Duitsland. Niet ver van de grens met Polen.” antwoordt Andie, “Je hebt dus lang geslapen.” “Honger.” smeek ik. “Daar heb ik iets voor.” Andie zet zich recht en loopt naar de keuken. Ze neemt iets uit de koelkast en zet zich terug naast me. “Mond open.” beveelt ze me. Gehoorzaam open ik mijn mond. Er wordt een stukje koude pizza op mijn tong gelegd. “Andwie, dwat iws kouwd!” roep ik geschrokken. “Ik weet het. Je had maar wakker moeten zijn toen we aan het eten waren.” Haar oogjes blinken en om maar mond siert een geniepig lachje. Walgend slik ik de pizza door. “Je kon me toch wakker maken.” “Maar je was zo schattig. Dat kon ik niet onderbreken. En ik kon het ook niet laten om het voor eeuwig vast te leggen.” Ze zwaait met haar GSM voor mijn ogen. Geschrokken trek ik hem uit haar handen. En daar sta ik inderdaad. Slapend, met mijn hoofd tegen het raam. “Jij kleine geniepigaard.” verwijt ik haar en neem haar stevig vast. In een flits zie ik dat Tom naar ons kijkt maar trek me er niks van aan. Ik blijf met Andie in mijn armen liggen tot David komt zeggen dat we aan het hotel zijn aangekomen. “Jongens, jullie hebben morgen ongeveer vrij maar om 3 uur komen we even samen om de setlist te overlopen en te bespreken bij welke liedjes Andie backings doet.” Dan wendt hij zich tot Andie: “Ik heb nog een kamer voor je kunnen boeken. Ze is wel een verdieping hoger dan de kamers van de jongens.” Ze knikt dat het niet erg is, neemt haar koffers en loopt samen met ons het hotel in. “Zo, kamer 250, 251, 252, 253 en 371.” We krijgen de sleutels van David en lopen dan naar de lift. Als we op de 2e verdieping aankomen, wil ik uitstappen maar Andie houdt me tegen. “Jij gaat even met mij mee.” fluistert ze geniepig. Nou dat doe ik maar al te graag, moet ik toegeven. Aangekomen op de 3e verdieping stappen we uit de lift, richting kamer nummer 371.

Deel 5

***pov. Andie:Nu ben ik er zeker van: mijn gevoel voor Bill is de voorbije weken alsmaar groter en groter geworden en is nu in mijn buik uitgedraaid tot een storm van vlinders elke seconde dat ik bij hem ben. Eenmaal aangekomen aan mijn kamer pruts ik de deur open en loop naar binnen. “En waarom moest ik meekomen?” vraagt Bill met blinkende oogjes. “Hiervoor.” Ik druk mijn lippen op de zijne. Als bij wonder kust hij niet terug. Ik los zijn lippen en kijk hem vragend aan. “Ik wou de eerste stap zetten.” pruilt hij. “Doe maar.” grijns ik en sla mijn armen overeen. Hij slaat zijn armen rond mijn middel en drukt zijn lippen op de mijne. Ik leg mijn handen in zijn nek en trek hem nog dichter tegen me aan. Na een paar minuten ben ik het die een einde maakt aan de kus. Bill kijkt me met blinkende oogjes aan. “Er is wel 1 probleem.” zegt hij serieus en gaat op het bed zitten. Ik zet me naast hem en vraag wat dat probleem dan wel mag zijn. “Wel, Tom heeft me een paar weken geleden gezegd dat hij iets kleins voor je voelde. En deze voormiddag heeft hij me ook nog eens gezegd dat zijn gevoel voor jou een beetje groter is geworden.” Ik kijk hem geschrokken aan. Tom verliefd op mij? Ik alleszins niet op hem. Dus als hij iets met mij wil, kan hij het wel vergeten. “Daarom denk ik dat het beter is dat we het nog even stilhouden.” Hij kijkt me serieus aan, “Vooral voor Tom. Ik wil geen ruzie tijdens de tour.” “Moet ik dan de hele tour doen alsof dat we alleen maar vrienden zijn en niets meer?” Hij knikt. “Ja, maar als we alleen zijn dan…” grijnst hij. “Jaja, ik snap wat je bedoelt.” Ik duw hem lachend achterover op het bed en ga boven hem hangen. Net als ik hem wil kussen, wordt er op de deur geklopt. “Andie, is Bill daar? Ik heb hem nodig!” klinkt de stem van Tom aan de andere kant van de deur. “Ja, hij is hier!” roep ik terug. Ik geef Bill nog een klein kusje, sta recht en trek de deur open. “We gaan trouwens zo meteen eten.” zegt Tom nog voor hij met Bill richting lift verdwijnt. Net voor hij in de lift stapt, geeft Bill me nog een luchtkusje en een ‘ich liebe dich’ met zijn lippen. Met een gelukzalige glimlach laat ik me achterover vallen op het bed. Ik heb nu pas de tijd om de kamer te bekijken. Een tweepersoonsbed, een plasma TV, een tafel met een stoel en in de badkamer een groot bad en een douche met massageknoppen. Ik zet me terug recht en loop naar beneden om met de rest te eten. De jongens zitten al aan tafel. Ik zet me naast Bill en kijk even diep in zijn ogen. Dan richt ik me op de menukaart maar mijn gedachten worden bij de kaart weggetrokken door Bill die ‘toevallig’ met zijn voet tegen de mijne tikt. Een blik van mij, een van hem en dan een schaterlach die de hele eetzaal vult. “Wat is er zo grappig?” vraagt Georg met opgetrokken wenkbrauw. “Wij verstaan elkaar.” grinnik ik en leg mijn hand op Bill zijn been. Wel onder tafel, anders zou de rest het misschien kunnen zien. Zijn vingers verstrengelen zich met de mijne. Als de ober komt om onze bestelling op te nemen, haal ik mijn hand weg en bestel een simpele spaghetti.***”Mensen, ik ga slapen.” zeg ik gapend en hijs me uit de zetel. Na het eten ben ik met de jongens naar Gustav z’n kamer gegaan om een film te kijken. Ik wou naar een actiefilm kijken maar Tom, Gustav en Georg wouden naar een thriller kijken. Het was dus 1 tegen 3 en dan heb ik moeten toegeven. Bill was neutraal zei hij. Maar daarna fluisterde hij in mijn oor dat hij toch ook liever naar een actiefilm gekeken had en dat ik maar dicht tegen hem aan moest kruipen als ik schrik had. Dat heb ik dan ook gedaan. En soms, als de rest niet keek, gaf ik hem een klein kusje in zijn nek. Ik wens iedereen slaapwel en loop naar mijn kamer. Net als ik mijn deur open gekregen heb, worden er 2 armen rond mijn middel geslagen. “Gaan slapen zonder mij een kusje te geven, hé.” fluistert de eigenaar van de armen in mijn oor. Ik draai me lachend om. “Word ik nu gestraft?” pruil ik. Zijn lippen aanvaard ik als antwoord. Ik sla mijn armen rond zijn nek en trek hem lekker dicht tegen me aan. Met een laatste lik aan mijn lippen beëindigt hij de kus. “Slaapwel, schoonheid.” fluister hij nog en verdwijnt richting lift.

Deel 6

Een geklop op mijn deur maakt me wakker. Ik negeer het en draai me nog eens extra in mijn deken. “Andie…” Ik hoor mijn deur opengaan en vraag me af hoe dat kan. Ik had die toch op slot gedaan? “Andie, wakker worden.” “Laat me gerust.” Wie komt er op het idee om me wakker te maken. Ik dacht dat we vandaag ongeveer vrij hadden. Dan mag een mens toch uitslapen of niet soms. Ineens hoor ik iemand mijn lievelingsliedje zingen. I walk a lonely road The only one that I have ever known Don't know where it goes But it’s home to me and I walk alone I walk this empty street On the Boulevard of Broken Dreams When the city sleeps And I'm the only one and I walk alone Ik rol me uit mijn deken. Bill zit gehurkt voor mijn bed. “Goeiemorgen.” glimlacht hij breed. “Morgen.” Ik laat mijn hoofd terug in mijn kussen vallen. “Hoe laat is het?” “Kwart voor 3.” “KWART VOOR 3!!!??” roep ik geschrokken. “Rustig.” kalmeert Bill me, “Ik heb tegen David gezegd dat we hier wel kunnen samenkomen. Dan had ik een uitvlucht om hier al te zijn en dan kon jij wat langer slapen.” Oh, het schatje. “Kom je er niet even gezellig bijliggen?” Ik sla het dekbed open. Met blinkende oogjes trek Bill zijn T-shirt uit en komt naast me liggen. Ik sla mijn arm om zijn middel en druk kusjes op zijn borst. Als ik overal mijn lippen gezet heb, leg ik mijn hoofd op zijn borst. “Ich liebe dich.” Dan wordt er op de deur geklopt. Bill kruipt snel uit bed en trekt zijn T-shirt terug aan. “Ik ga me snel omkleden. Doe jij open?” Ik loop naar mijn koffer en neem er mijn legerbroek en wit topje uit. Bill geeft me nog een kus en dan loop ik de badkamer in. Ik spring uit mijn slaapkledij en douche in een recordtempo. Na het douchen kleed ik me aan, doe nog snel mijn haar en loop de badkamer terug uit. Bill, Tom, Gustav en Georg zitten op mijn bed en David zit aan het tafeltje met een pak papieren voor zich. Om niet altijd naast Bill te zitten, zet ik me naast Tom die half op het bed, half uit het bed ligt. Ik duw hem terug recht en zet me naast hem neer. Zoals verwacht slaat hij meteen een arm om me heen. Het voelt wel een beetje ongemakkelijk. Zeker als ik zie dat Bill jaloers naar ons aan het kijken is. Ik probeer hem met mijn ogen duidelijk te maken dat ik er niets aan kan doen en geef hem zo onopvallend mogelijk een luchtkusje. Hij doet alsof hij het vangt en op zijn lippen drukt. “Bill! Andie! Kunnen jullie opletten?” maakt David een einde aan de pret. “Ja.” grinnik ik. “Dus Andie, jij blijft het hele concert op het podium. Er zal voor een kruk gezorgd worden waar je altijd opzit, ook als je moet zingen. Voor de backings zelf. Je zingt zoveel mogelijk liedjes mee. Behalve leb’ die sekunde, dat is dus veranderd, wir sterben niemals aus en schrei. Voor het verloop van het concert. Jullie hebben een break van 10 minuten en niet langer. Want het concert op zich duurt al 2 uur dus dat is lang genoeg. Het verwisselen van de gitaren wordt verzorgd door Mark en Gerrit en Gustav voor jouw drumstel, Bruno helpt je daarmee. Is alles duidelijk? Zijn er nog vragen?” Er klinkt gemompel dat betekent dat iedereen het begrepen heeft en dat er geen vragen meer zijn. “Oké, dan hebben jullie voor de rest van vandaag vrij.” David geeft ons nog allemaal een blad, “Dat is het schema voor morgen. Zoals jullie zien beginnen we maar om 13 uur dus kunnen jullie nog een beetje uitslapen.” Dan wendt hij zich tot Bill en mij en vraagt of hij buiten nog iets met ons kan bespreken. “Zijn jullie een koppel?” valt hij meteen met de deur in huis als we buiten staan. Ik kijk naar Bill. “Valt het zo op?” vraagt deze. “Voor mij wel, voor de andere volgens mij niet. Ik ben blij voor jullie maar Bill, zorg ervoor dat je carričre hier niet onder lijdt.” “Ik zal ervoor zorgen. Andie houdt me wel met mijn 2 voeten op de grond.” stelt Bill David gerust en neemt mijn hand vast. “Goed.” En weg is David. “Die was al positief.” lach ik voorzichtig. “Maar toch houden we het voor de rest nog verborgen.” zegt Bill net als de deur van mijn hotelkamer open gaat. “Wat verborgen houden?” vraagt Tom die als eerste naar buiten komt. “Wat we voor Georg zijn verjaardag gaan kopen.” verzin ik snel als ik zie dat Bill niet meteen weet wat zeggen. “Wij gaan wat sightseeing doen. Gaan jullie mee?” vraagt Gustav. “Ja, leuk. Ik ga wel eerst schoenen aandoen.” Ik loop mijn kamer in en grabbel in 1 van mijn koffer naar een paar All Stars. Als ik ze gevonden heb, hoor ik iemand binnen komen. “Waarom zei je dat je meegaat. Ik wil alleen zijn met jou.” hoor ik Bill achter mij. Ik draai me om en sla mijn armen rond zijn middel. “Schatje, zou het dan niet een beetje opvallen?” Zonder iets te zeggen drukt hij zijn lippen op de mijne. Zijn handen trekken me tegen zich aan en door met zijn tong over mijn lippen te glijden, vraagt ze toestemming om langs mijn lippen zachtjes mijn mond binnen te gaan. “Andie! Duurt het zo lang om schoenen aan te doen?” hoor ik de stem van Tom. Ik haal snel mijn lippen dan die van Bill. “Heb ze bijna aan!” roep ik terug. Al hinkend en 1 schoen vastbindend, strompel ik naar de deur. “Eindelijk.” zucht Tom als ik mijn beide schoenen aanheb. Ik draai met mijn ogen. Die kan ook nooit eens geduldig wachten. “Sch- Andie, hier. Anders word je ziek en dat kun je je niet permitteren.” hakkelt Bill en geeft me mijn capuchon. Ik ben blij dat hij niet schatje zei. Anders wisten ze het nu allemaal en dat heb ik liever niet als ik zie hoe Tom soms naar me kijkt. Met blinkende oogjes en spelend met zijn piercing. En spelen met zijn piercing doet hij alleen wanneer hij een meisje wilt versieren. Nu snap ik waarom Bill het nog even verborgen wil houden dat we een koppel zijn. Tom speelt tegenwoordig veel met zijn piercing en zijn ogen zijn precies discoballen. Hij is een goede vriend maar ik voel niks meer voor hem. Je kan wel zeggen dat hij de tweelingbroer van Bill is maar toch verschillen ze heel veel van elkaar. Niet alleen van uiterlijk, ook qua karakter en omgaan met meisjes. “Hallo, Andie. Waar zit je met je gedachten?” Tom zwaait met zijn hand voor mijn ogen. “Nergens.” “Kom dan mee!” Hij trekt me mee naar buiten.***pov. Bill:Het doet pijn om Tom zo te zien met Andie. Mijn Andie. Maar eigenlijk is het mijn schuld. Ik had maar niet moeten voorstellen om het verborgen te houden. Daarstraks had ik bijna schatje gezegd maar ik kon me nog net op tijd inhouden. Anders hadden we het wel kunnen uitleggen. Volgens mij is Tom zijn gevoel voor Andie nog altijd aan het groeien. Je zal me gelijk geven als je ziet hoe hij met haar omgaat. Zijn arm ligt bijna altijd rond haar middel of op haar schouder. De mijne hoort daar te liggen, niet die van hem. Zijn tong hangt als het ware vast aan zijn piercing en zijn ogen zien eruit als de lichtjes van de Schelde om het zo te zeggen. Oké, hij is mijn broer maar moeten we daarom altijd op dezelfde meisjes verliefd worden? Nee toch. Ik schrik op door een por van Gustav. “Ik heb jullie wel door hoor.” Geschrokken draai ik mijn hoofd in zijn richting. “Wat?” “Komaan Bill. Je gaat het toch niet ontkennen?” Hij kijkt me grijnzend aan. “Ik weet echt niet wat je bedoelt.” Eigenlijk weet ik dat maar al te goed maar ik ga het hem ook nog niet vertellen. Hij zal het wel te weten komen als de tijd rijp is. “Jij en Andie.” knipoogt hij. “Je verbeelding slaat op hol, Gustav. Ik heb niks met Andie.” lieg ik. Ookal wil ik het van de daken schreeuwen dat ik haar graag zie, ik zeg het niet. “En hoe komt het dan dat jij daarstraks al in haar kamer was, voor ons?” blijft Gustav doorvragen. “Ik wist dat ze nog aan het slapen was en ben haar wakker gaan maken.” En dat is niet gelogen. Ik ben haar echt wakker gaan maken. Alleen moet Gustav niet weten dat ik even bij haar in bed ben gaan liggen en dat ze haar lippen overal op mijn borst heeft geplaatst. “We zijn gewoon goede vrienden, dat is alles.” “Ja en ik ben een slechte drummer.” grapt Gustav. “Ja, dat weet ik al langer dan vandaag.” Ik loop snel weg voor hij in mijn rug kan springen. “Dat zet ik je betaald!” roept hij en zet meteen een achtervolging in. Ik ken niet echt mijn weg in Praag maar de weg naar het hotel weet ik nog. “Bill, wat ben je van plan?” hoor ik als ik voorbij Andie, Tom en Georg zoef. “Kwade Gustav!” krijgen ze als antwoord. Opeens word ik opgehouden door een paar oude mensen die maar niet uit de weg willen gaan. Daardoor zit Gustav nu in mijn rug. “Kun je dat nog een herhalen, mannetje?” “Ja hoor: Ik heb niks met Andie.” Hij springt uit mijn rug. “Je snapt het niet.” “Wat niet?” vraag ik schijnheilig. “Oh, laat ook maar.” zucht hij. Ik wacht op de rest en strompel dan mee naar het hotel. Opeens voel ik 5 vingers zich met de mijne verstrengelen. “Heb je me gemist?” fluistert Andie in mijn oor en bijt zachtjes in mijn nek. “Andie, niet hier.” kreun ik. We zijn nog maar een dag samen en ze weet mijn gevoelige plek al. Hoe doet ze het toch? “Dan niet.” Giechelend huppelt ze terug naar Tom en springt onverwacht in zijn rug. Weer doet het pijn om hen zo te zien. Waarom kan ik niet gewoon zeggen wat we hebben? Domme vraag, Bill. Je broer is ook verliefd op haar en je wilt hem niet kwetsen. Ik ben veel te goed voor deze wereld. “Bill, je loopt bijna voorbij het hotel!” haalt Tom me uit mijn gedachten. Verstrooid loop ik naar binnen. “Wat is dat met jou. De laatste dagen ben je er niet echt bij met je gedachten.” Tom slaat zijn arm om mijn schouder, “Is er iets dat je me moet vertellen?” “Nee, Tom, er is niks.” lieg ik voor de zoveelste keer vandaag. Waarom ben ik zo aan het liegen? En dan nog wel tegen mijn bloedeigen tweelingbroer. Als ik erover nadenk ben ik toch niet te goed voor deze wereld. Andie doet er luchtig over. Zij trekt er zich niks van aan. Zij heeft wel geen tweelingbroer waar ze tegen moet liegen. “Bill, het komt allemaal wel in orde.” En ze kan blijkbaar ook gedachten lezen. “Kom straks naar mijn kamer. Ik zal je een beetje doen onstressen.” Dat laatste fluistert ze met een geniepeg lachje waardoor ik al meteen zin heb in vanavond. Het maakt niet uit wat ze van plan is. Ik ben bij haar en dat is het belangrijkste. ***Ik klop ongeduldig op de deur van Andie’s kamer en kijk ook nog eens of niemand me ziet. Eindelijk gaat de deur open. Ik word meteen naar binnen getrokken en verplicht om mijn T-shirt uit te doen en op mijn buik te gaan liggen. “Wat ben je van plan?” vraag ik maar begrijp al wat ze van plan is als ik een koude vloeistof over mijn rug voel lopen die uitgewreven wordt door haar handen. Dat heeft ze nog al gedaan toen ik voor een awarduitreiking super zenuwachtig was. …”Bill, je moet niet zo zenuwachtig zijn. Het komt allemaal wel in orde, hoor.” probeerde Andie me te kalmeren. “Jij kan dat niet weten. Jij bent niet 4 keer genomineerd voor de belangrijkste muziekawards van Duitsland!” riep ik luider dan bedoeld. Ze liet zich er niet door van haar stuk brengen en zei dat ik op mijn buik in de zetel moest gaan liggen. Ik wou nog vragen wat ze van plan was maar haar handen waren een fantastisch antwoord. Ik had een T-shirt aan maar dat stoorde haar niet om me toch een geweldige massage te geven. Als bij wonder hielp het ook. Ik was wel nog zenuwachtig alleen niet zo erg. Na afloop zei Andie natuurlijk dat het door haar was dat we allevier de awards gewonnen hadden waarvoor we genomineerd waren. En daar hebben we dan de hele avond over gediscussieerd. Totdat ik toegaf en haar tijdens de afterparty ten dans vroeg. “Mag ik deze dans van u, mejuffrouw.” “Als je terug normaal praat wel, ja.” antwoordde ze met opgetrokken wenkbrauw. …Een likje aan mijn oorlel doet me opschrikken uit mijn gedachten. “Ik kom meteen terug.” Andie gaat van me af en loopt naar de badkamer. Ik sluit mijn ogen en geniet nog na van de zalige massage. Nu kan het me niet meer schelen hoe Tom doet bij Andie. Ik weet dat ze van mij houdt en dat ze bij mij blijft. Andie komt de badkamer uit in een shortje en een topje. Ze legt zich naast mij, slaat het deken over ons heen, druk haar lippen even op mijn borst en legt dan haar hoofd op mijn borst. Ik sla een arm om haar heen en druk een kus op haar haren. “Ich liebe dich.” Mijn vinger streelt het stukje huid dat tussen haar topje en shortje uitkomt.

Deel 7

***pov. Andie:”ANDIE!!!!” Er wordt hard op mijn deur geklopt waardoor ik wakker schiet. “ANDIE!!!!!” Het geklop wordt harder. Ik schud Bill wakker. “Bill, je moet je verstoppen. Tom staat voor de deur.” Een zacht gekreun zegt me dat hij nog niet goed wakker is. “Bill, snel!” Ik probeer het luid genoeg te zeggen zodat hij het hoort maar tegelijk ook stil genoeg zodat Tom het niet hoort. “Wat gebeurd er?” klinkt de stem van Bill schor vanonder het deken. “Tom staat voor de deur.” antwoord ik. Nu schiet Bill ook recht. “Dat is minder.” Hij stapt uit bed, neemt zijn kleren en verdwijnt in de badkamer. Ik loop naar de deur en open ze half. “Eindelijk.” zucht Tom. “Ja, sorry, ik lag nog te slapen. Maar wat is er?” Ik wrijf in mijn ogen om ze een beetje meer te openen. “Ik wou Bill gaan wakker maken maar hij antwoordt gewoon niet. Weet jij soms waar hij is?” Hij klinkt wanhopig. Die 2 zijn zo schattig als ze bezorgd zijn om mekaar. “Tom, kalmeer. Hij is misschien aan het douchen en heeft niet gehoord dat je op zijn deur geklopt hebt.” probeer ik hem te kalmeren. “Ja, dat kan wel.” “Dus ga straks nog eens terug. Dan zal hij je misschien wel horen.” “Dat zal ik doen.” Hij geeft me een kus die verdacht dicht bij mijn mond terecht komt en loopt dan weg. Er worden 2 armen rond mijn middel geslagen en 2 handen worden onder mijn topje op mijn buik gelegd. “Dat was nipt.” “Inderdaad, ja.” Bill drukt een kusje op mijn schouder. “Ik ga terug naar mijn kamer om te douchen. Ik zie je bij het ontbijt.” Hij geeft me nog een kus en loopt dan mijn kamer uit. Nog altijd half slapen ga ik onder de douche staan. Ik moet moeite doen om niet terug in slaap te vallen maar het water houdt me wakker. Ik stap uit de douche en wikkel me in een handdoek. Ik kleed me aan, droog snel mijn haar en loop naar beneden om te ontbijten. De jongens zijn er nog niet maar ik heb honger dus ga ik alvast naar het buffet. Net als ik een bord wil nemen, voel ik een paar zachte lippen in mijn nek. “Bill, ben je gek geworden?” sis ik tussen mijn lippen. “Ja, door van jou te houden.” Ik steek mijn tong uit en loop het buffet verder af. Bill probeert me de hele weg naar tafel kusjes te geven. Ik vind het wel grappig en ontwijk altijd als zijn lippen bijna de mijne raken. Gelukkig stopt hij als de rest ook de ontbijtzaal binnenkomt. Georg komt blijkbaar net uit zijn bed want zijn haar piekt alle kanten uit. Gustav is dan weer helemaal het tegenovergestelde. Hij is zo ongeveer hyperactief en heeft zijn drumsticks meegebracht waarmee hij nu iedereen op de zenuwen werkt. Alles op zijn weg moet eraan geloven. De buffettafel, mandjes met broodjes en zelfs Tom z’n pet. Gustav heeft blijkbaar niet door dat hij iedereen irriteert want zelfs tijdens het eten, blijft hij met 1 hand vrolijk verder drummen. Uiteindelijk heb ik er genoeg van en trek ik de stokjes uit zijn handen. “Nee, Gustav, je kan niet zielig kijken.” lach ik als hij me met een pruillip aankijkt. “Je zal maar moeten wachten tot straks om je lieve drumstokjes terug te zien.” Ik zwaai nog even met zijn geliefde drumstokjes voor zijn ogen en loop dan naar de lift. “Ik ga boven nog iets halen.” hoor ik Bill zeggen. Oké, die komt dus achter mij aan. En inderdaad, als ik op de lift aan het wachten ben, komt Bill achter mij staan. En als de lift er is, duwt hij me erin en perst meteen zijn lippen op de mijne. Ik sla mijn armen om zijn nek en wordt door hem tegen de wand van de lift geduwd. Er gaat een rilling door me heen als ik zijn piercing langs mijn tong voel. En een schok als ik de liftdeuren hoor opengaan. Snel fatsoeneer ik mijn kleren en knik eens lief naar de mensen die instappen. Ze kijken ons met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Ze zijn gewoon jaloers.” fluister Bill bijna onhoorbaar. Ik kan me nog net inhouden om niet in de lach te schieten. Gelukkig zijn we snel op de derde verdieping en zijn we van die mensen verlost. Giechelend loop ik naar mijn kamer. “Die mensen waren zo jaloers.” zegt Bill serieus waardoor ik nog meer moet lachen. “Maar ja, hoe kan dat anders als ik zo een knappe en lieve vriendin heb.” “Slijmbal.” Ik gooi mijn deur recht voor zijn neus toe. “Maar wel jouw slijmbal!” roept Bill nog. “Jaja.” mompel ik en grabbel in mijn koffer naar mijn zwarte capuchon. Blijkbaar heeft Karine niet echt goed ingepakt. Mijn capuchon ligt helemaal vanonder en mijn bikini ligt vanboven. Alsof dat het eerste is dat je aandoet als je om 7 uur ’s avonds aankomt in je hotel. Dat mens kan ook nooit eens logisch inpakken. Daarom heb ik geen ‘persoonlijke meid’ nodig. Ik doe dat liever allemaal zelf. Dan weet ik tenminste waar alles ligt. Ik heb eens een heel uur naar mijn zwarte ballerina’s gezocht en madam had ze gewoon in de schoenenkast gezet terwijl al de rest van mijn schoenen in mijn kleerkast staan. Ik weet niet waarom ze dan zonodig mijn ballerina’s in de schoenenkast moest zetten want ze weet maar al te goed dat ik al mijn schoenen bij elkaar wil hebben. Ze ruimt ook mijn kamer op. Nog zoiets dat ze totaal niet kan. Ze doet het gewoon te goed. Toen ze mijn bureau had opgeruimd, vond ik niks meer terug. Ik leef in een chaos. Maar dat begrijpt zij niet. Je moet mijn hotelkamer eens bekijken. We zijn hier nog maar 2 dagen en het is al een slagveld. Ik trek mijn trui over mijn hoofd en loop terug naar de lift. Op de 2e verdieping stopt hij en stapt Bill in. Hij kijkt me boos aan. Maar ik zie in zijn ogen dat hij niet echt boos is. “Je hebt je deur recht voor mijn neus dichtgeslagen.” antwoordt hij als ik vraag wat er scheelt. “Toe Bill, je kan niet boos zijn op mij.” Ik kijk hem aan met 1 van de liefste blikken die ik heb en geef hem kusjes in zijn nek. Ik weet dat hij daar gevoelig is. “Och, kom hier jij.” Hij trekt me stevig tegen zich aan maar laat me al snel los als de deuren van de lift opengaan en we op de benedenverdieping aangekomen zijn. “Ik zei het toch, jij kan niet boos zijn op mij.” grijns ik en loop naar de rest.

Deel 8

***pov. Bill:Andie heeft gelijk. Ik kan niet kwaad zijn op haar. Zeker niet als ze me kusjes in mijn nek geeft. We proppen ons in het busje dat ons naar de hal brengt. Ik zet me naast Andie op de achterbank en neem voorzichtig haar hand vast. Ze legt haar hoofd op mijn schouder en speelt met 1 van mijn ringen. Af en toe kijkt Tom eens achteruit. Alsof hij ons wil controleren. Soms schuilt er zelfs een tikkeltje jaloersheid in zijn blik. Als hij zijn hoofd terug naar voren draait, steek ik verveeld mijn tong uit. Andie schiet in de lach waardoor 3 paar ogen ons nu aankijken. “Wat?” Ik trek mijn wenkbrauw op. “Niks.” klinkt het. De 3 paar ogen worden terug vervangen door blond haar, bruin haar en een pet waar dreads uitkomen. Een hoofd wordt terug op mijn schouder gelegd. Je hebt geen idee hoe graag ik Andie nu zou willen kussen, maar ik hou me in. Ik fluister het zo zacht mogelijk in haar oor. “Wachten tot vanavond.” fluistert ze terug en bijt daarbovenop nog eens in mijn nek. Nu heb ik nog meer zin in vanavond. Ik weet dat het geen seks is en dat vind ik helemaal niet erg. Andie is niet iemand die in een relatie meteen tot seks overgaat. Daarom valt ze volgens mij niet op Tom. Ze weet dat hij het al ongeveer met 40 meisjes gedaan heeft. Daarom schaam ik me soms voor hem. Maar ja, kan ik er aan doen dat meneer een flirter eersteklas is? Ik denk het niet. “Bill, we zijn er!” Ik schrik op door Tom z’n luide stem. Ik knipper even met mijn ogen en stap uit het busje. “Bill, heb jij iets met Andie?” vraagt Tom op de man af. Viel het dan zo op? “Nee, Tom. Ik heb niks met Andie.” Leugen 3 van vandaag. Ik ben weer goed op dreef. Snel loop ik naar binnen voor hij in mijn ogen ziet dat ik aan het liegen ben. ***Andie is tegen me in slaap gevallen. Ik moet ook moeite doen om niet in slaap te vallen. Het oefenen was een ramp. Om te beginnen werkte er bijna niks. Na een uur van prutsen met draden werkte het dan toch maar dan moesten ze mijn micro nog vinden want die hadden ze ergens gelegd maar vonden hem niet meer. Uiteindelijk hebben ze hem dan toch gevonden maar toen was er nog iets mis met de gitaar van Tom en met de micro van Andie. Ik heb niks tegen onze crew maar ze konden toch een beetje meer voorbereid zijn. Op mijn schouder maakt Andie schattige smakgeluidjes. Ik moet me inhouden om niet in lachen uit te barsten. Tom heeft het blijkbaar ook gehoord want hij draait zich om en kijkt grinnikend naar Andie. ‘schattig’ vormen zijn lippen. Ik knik en kijk terug naar Andie. Ik denk dat ik de ware gevonden heb. Kon ik de wereld dat maar vertellen. En dan vooral Tom. Maar ik weet gewoon dat hij zo gekwetst gaat zijn als hij het te weten komt. Misschien moet ik iemand voor hem zoeken. En als dat dan goed werkt, kunnen we het misschien zeggen. Aan het hotel aangekomen, til ik Andie voorzichtig op en draag haar het hotel binnen. “Ik breng haar wel naar haar kamer.” zeg ik tegen de jongens als ze uitstappen op de 2e verdieping. De deuren sluiten terug en de lift zet zijn weg verder naar de 3 verdieping. Net als ik de deur van Andie haar kamer opgekregen heb, opent ze haar ogen. “En wat ben jij met mij van plan?” vraagt ze slaperig, maar ook wel grijnzend. “Je hebt me een kusje beloofd.” Ik loop de kamer in en drop haar op haar bed. Andie slaat haar armen om mijn nek en trek me mee op bed. Ze duwt me op mijn rug, drukt een licht kusje op mijn wang en huppelt giechelend naar de badkamer. “Schatje!” roep ik verontwaardigd, “Is dat alles?” “Ja.” komt er gedempt vanuit de badkamer. Als ze na 10 minuten nog niet uit de badkamer gekomen is, ga ik zuchtend naar mijn kamer. Dan maar zonder kusje van Andie gaan slapen. Loom trek ik mijn kleren uit en kruip onder het dekbed. Het voelt zo leeg zonder Andie. Ik heb alleen gisterennacht bij haar geslapen maar het voelde goed om diegene waarvan je houdt vast te houden en voor de volgende uren niet meer los te laten. Na een kwartier wroeten, stap ik uit bed en ga op mijn balkon staan. De wind speelt met mijn haar en geeft me tegelijk een rilling. Mijn ellebogen steunen op de balustrade, mijn handen houden mijn hoofd recht en mijn ogen zijn gericht op het niets in de verte. Zou het daar beter zijn? Ver weg van alle drukte en paparazzi? Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van de band en ik geniet van de aandacht van de meisjes, maar soms zijn er momenten wanneer ik er tussenuit wil. Gewoon weg van alle drukte. Weg van de gillende meisjes die niets anders kunnen dan je naam roepen. Weg van alle stomme interviewers die altijd dezelfde vragen stellen en nooit maar echt nooit eens originele vragen stellen. Zou ik daar een normale relatie met Andie kunnen opbouwen? Een relatie met veel liefde, romantiek en op de gepast momenten voldoende passie. “Bill?” Die stem is gewoon perfect. Zacht, lief, teder. De stem van het meisje dat mijn hart gestolen heeft. “Andie?” Ik ga naar de zijkant van het balkon en kijk omhoog. Andie staat ook op haar balkon in een kort shortje en een topje. “Kun je niet slapen?” vraagt ze fluisterend. “Nee, het is koud zonder jou.” antwoord ik. “Bill, ik hoop dat je beseft dat we niet elke nacht bij elkaar kunnen slapen.” Ze zegt het zo stil mogelijk. “We zijn deze morgen al bijna betrapt door Tom.” Ik zucht. Het is zo moeilijk om een relatie te hebben als je niet mag laten merken dat je die persoon graag ziet. “Ik weet dat het moeilijk is, maar het moet gewoon. Ik wil Tom niet kwetsen en ik denk jij ook niet.” Daar heeft ze wel gelijk in. Ik wil Tom echt niet kwetsen. “Het spijt me van daarstraks trouwens. Ik vond het grappig.” verontschuldigd ze zich. “Maar probeer te slapen. Ik beloof dat je morgen een kusje krijgt.” Door dat laatste zal ik wel in slaap geraken. “Ik zal proberen.” Ze werpt me nog een kushandje toe en verdwijnt dan in haar kamer. Ik kruip dan ook maar terug in mijn bed en fantaseer over het kusje dat ik morgen van Andie ga krijgen.

Deel 9

(2 dagen later) Verveeld staar ik naar het raam van de bus. Het landschap flitst voorbij maar daar let ik niet op. Ik kijk naar Andie’s spiegelbeeld. Ze is geconcentreerd aan het racen tegen Georg op de playstation. Het puntje van haar tong hangt uit haar mond en haar ogen staan gekluisterd op het scherm. Af en toe slaakt ze een gilletje als ze van de weg afwijkt of als Georg tegen haar auto rijdt. Ik grinnik in mezelf als ze net voor Georg over de streep komt. “Gewonnen!” zingt ze blij en maakt een vreugdedansje door de bus. “Ja, wrijf het er nog eens goed in.” moppert Georg. “En Georg kan niet tegen zijn verlies.” gaat ze vrolijk verder. Ze ploft op mijn schoot en steekt lachend haar tong uit naar Georg die zit te mokken op de bank. Hij is nooit een goeie verliezer geweest. Als hij niet wint, loopt hij voor minstens een uur met een lang gezicht rond, kan niemand iets goed voor hem doen en vertikt hij het om zich te verzetten waardoor er een grote kans is dat je over zijn voeten valt. En ik vrees dat het nu nog erger gaat zijn omdat hij verslagen is door een meisje. Mijn handen glippen voorzichtig onder Andie’s T-shirt. Ze is zo druk bezig met Georg uitlachen dat ze het niet eens merkt. Pas als ik over haar ruggengraat trippel, schrikt ze op. Ze wil net iets zeggen als Tom naar beneden strompelt. Snel haal ik mijn handen vanonder haar T-shirt. Ookal slaapt Tom nog half, als er iemand aan het meisje zit waarvoor hij iets voelt, ziet hij dat direct. Andie schenkt me een kwade blik en start de operatie ‘Troost Georg nadat hij verloren heeft van een meisje op de playstation.’ door op zijn schoot te gaan zitten, te zeggen dat het allemaal niet zo erg is en dat hij niet kwaad kan zijn op haar. Ik vind het toch wel moeilijk om dat aan te zien. En waarom? Wel: 1 ze hoort op mijn schoot te zitten, 2 alles wat ze tegen Georg zegt, zou ze eigenlijk tegen mij moeten zeggen en 3 ik hou verschrikkelijk veel van haar. Oké, ik geef toe: ik ben jaloers. Maar dat ben ik alleen als ik het meisje van mijn dromen gevonden heb. Nou, dat zei ik bij mijn vorige relaties ook en die zijn ook over. Maar met Andie mag het gewoon niet uitgaan. Zij is echt het meisje van mijn dromen. Voor haar zou ik alles doen. Werkelijk alles. Behalve haar afgeven aan Tom. Als we stoppen op een parking ergens in Polen, neem ik mijn portemonnee en zonnebril en loop naar het winkeltje. “Bill!” Andie loopt me achterna. “Hoe kom je op het idee om onder mijn T-shirt te glippen als Georg erbij zit?” Ze klinkt kwaad. “Het was niet mijn idee om het verborgen te houden. Ik hou me eraan maar jij niet echt. Als je je handen niet thuis kunt houden als de rest erbij is, denk ik dat het beter is dat we ermee stoppen.” “Nee, Andie, alsjeblieft.” Ik neem haar hand vast. Ze mag me gewoon niet verlaten. Dan zou ik echt depressief worden. “Bill, ik weet geen andere oplossing tenzij jij je inhoudt.” Er verschijnt een traan in haar ooghoek. “Ik zal me inhouden maar je mag me echt niet verlaten.” Ik voel ook een traan prikkelen in mijn oog. “Als je jezelf kan inhouden, zal ik je niet verlaten.” Ze neemt mijn handen vast en fluistert geniepig in mijn oor “En vanavond na het concert zou ik je wel eens een bezoekje kunnen komen brengen.” Haar lippen raken onbewust mijn oor waardoor er een rilling over mijn rug loopt. Ze likt aan mijn oorlel en loopt terug naar de bus, mij smachtend achterlatend. Zuchtend loop ik het winkeltje bij het tankstation in, koop een paar zakken snoep en loop dan ook terug naar de bus. Gelukkig kijkt Andie me niet meer kwaad aan. Soms komt ze ‘toevallig’ voorbij mij gelopen en geeft ze me onopvallend een luchtkusje.

Deel 10

Ik sta in de kamer naast onze kleedkamer mijn stemoefeningen te doen als Andie ineens binnenkomt, de deur achter zich sluit, me tegen de muur duwt en haar lippen op de mijne perst. Ik schrik van haar plotse actie maar kus terug. Haar tong glijd over mijn lippen terwijl ik zachtjes mijn mond open. Ik laat mijn handen onder haar zwarte topje verdwijnen. Even lost ze mijn lippen om op mijn onderlip te bijten en lost dan definitief mijn lippen. “Dit heb ik gemist.” Ze slaat haar armen rond mijn middel en knuffelt me bijna plat. “Ik ook, schatje.” Ik druk een kus op haar haren. “Ik ook.” Het is van gisteren geleden dat ik haar lippen op de mijne gevoeld heb en dat is veel te lang. Onze relatie bestaat eigenlijk vooral uit luchtkusjes, sms’jes die we mekaar in de bus sturen en blikken vol liefde. Soms zitten daar ook opgetrokken wenkbrauwen bij die vertellen wat er die avond allemaal gaat gebeuren. Opeens komt Tom binnen. “Wat?” Hij kijkt ons raar aan. “Tom, het is niet wat je denkt. Andie had een knuffel nodig. Ze heeft ruzie met haar beste vriendin.” Andie speelt het spelletje mee en doet alsof ze aan het wenen is. Haar schouders schokken en ik voel dat mijn T-shirt ook echt nat wordt. “Sorry, Andie, maar we hebben nog maar een kwartier voor het concert begint.” Hij loopt terug naar buiten. Andie kijkt me grijnzend aan. “Wat?” “Je kunt goed liegen.” antwoordt ze en loopt Tom achterna. Zuchtend loop ik haar achterna en maak me klaar voor het concert. Het is het eerste van de tour en dat maakt me nog zenuwachtiger. Ik heb het gevoel dat ik op het podium iets verkeerd ga doen. Uitglijden of zo. En wat als er iets fout gaat met mijn oortjes zoals tijdens de vorige tour. En dat was trouwens niet mijn schuld. Het was de schuld van onze crew. Met trillende handen loop ik met de rest naar de backstage. Het gegil in de zaal stijgt met elke stap die ik zet. Hetzelfde geldt voor mijn zenuwen. Ze gieren door mijn lijf. De adrenaline stroomt door mijn aderen. Iedereen is zo zenuwachtig als mij behalve Gustav. Die staat een beetje rond te springen. Georg is iets aan het doen dat lijkt op zijn bas knuffelen en het lieve woordjes influisteren zodat hij goed kan spelen straks. Tom trekt de band van zijn gitaar steeds aan. Andie staat zenuwachtig naar het publiek te kijken. En ik sta met trillende handen tegen een muur. Na een paar minuten worden we aangekondigd en stappen Tom, Georg, Gustav en Andie het podium op. Ik wacht tot het moment dat ik opmoet en laat me dan helemaal gaan.

Deel 11

Zwetend loop ik het podium af. Het concert was fantastisch, de fans waren fantastisch, Tom, Gustav en Georg waren fantastisch, ik was fantastisch en Andie was onbeschrijfelijk goed. Haar stem was helemaal perfect. Soms moest ik echt moeite doen om niet naar haar te kijken. Ze nam ook zelf initiatief, zonder dat David gezegd had dat ze dat moest doen. Tijdens het laatste refrein van An Deiner Seite nam ze haar micro, liep naar me toen, nam mijn hand en liep samen met mij, Tom en Georg naar het kleine podium voor het grote podium. Ik plof me in de eerste zetel die ik tegenkom. Mijn oortjes trek ik uit mijn oren en leg ze op het tafeltje. Mijn voeten leg ik ernaast en ik zak nog wat meer onderuit in de zetel. Dromend kijk ik naar Andie die blijkbaar nog veel energie over heeft. Ze huppelt de kamer door met een flesje water in haar hand en gaat op iedereen zijn schoot zitten om te zeggen dat ze geweldig waren. Als laatste komt ze bij mij. Ze plof op mijn schoot en fluistert in mijn oor “Hey, liefje, je was fantastisch. Ik weet dat je me nu wilt kussen maar je zal toch nog even moeten wachten.” Ze kijkt even rond of er niemand kijkt en likt dan even aan mijn lippen. Weer laat ze me smachtend achter. Gelukkig gaan we snel terug naar het hotel en moet ik niet te lang meer op Andie haar lippen wachten. Net voor ik mijn kamer inloop, fluistert Andie nog in mijn oor “Ik kom direct.” Ik knik en ga op mijn bed liggen. Eigenlijk is het plafond niet zo interessant maar iets dat er veel beter uitziet staat nu voor mijn deur. Met een lach op mijn gezicht trek ik mijn deur open en zie…Tom staan. Geschrokken vraag ik wat hij komt doen. “Ik wil je even spreken.” antwoordt hij en loopt mijn kamer in. Ik wil ook naar binnen lopen maar de deur van Andie haar kamer gaat open. Ik leg snel mijn vinger op haar lippen voor ze iets kan zeggen. “Tom is op mijn kamer. Het is niet echt het goede moment.” Haar gezicht gaat van blij naar droevig. “Sorry, schatje, ik kan er niks aan doen.” fluister ik zo zacht mogelijk. “Ik zal laten weten wanneer hij weg is.” Ik druk een vluchtig kusje op haar lippen en loop dan mijn kamer in. Tom heeft zich al op mijn bed geďnstalleerd. “Bill, ik heb het gevoel dat er meer aan de gang is tussen jou en Andie.” Ik zucht. “Tom, ik ga je dit zeggen en dan moet je niet meer verder vragen.” Hij knikt. “Oké, ik geef toe dat ik iets voel voor Andie maar er is niks meer. Ik heb de kans nog niet gehad om het haar te vertellen. Ik wil jou ook de tijd geven om het haar te vertellen. Dan zal het zijn zoals vroeger. Ze zal moeten kiezen.” Nu zucht Tom. “Het is oké, Bill. Maar ik hoop wel dat er geen ruzie komt als ze gekozen heeft.” “Natuurlijk.” Ik geef hem een knuffel. “Bedankt om zo eerlijk te zijn.” Wat je eerlijk kunt noemen. “Daarom zijn we broers.” Hij staat recht en loopt mijn kamer uit. Ik blijf even in de deuropening staan. Als ik er zeker van ben dat Tom in zijn kamer verdwenen is, klop ik op Andie haar deur. Ze vliegt meteen open en dicht en ik trek Andie mijn kamer in. Ik wacht niet langer en druk verlangend mijn lippen op de hare. Andie lacht door onze kus heen en schuifelt naar het bed waar we op vallen zonder mekaars lippen ook maar 1 seconde te lossen. Door met haar handen onder mijn T-shirt te gaan en mijn rug te strelen, maakt ze de kus intenser. Totaal onverwacht duwt ze me op mijn rug en gaat op me zitten. Met een grijns trekt ze mijn T-shirt over mijn hoofd en gooit hem naast het bed.***pov. Andie:Nadat ik Bill z’n T-shirt achter me gegooid heb, neem ik zijn polsen vast en kus hem in zijn nek. Zo ga ik verder naar zijn sleutelbeen, zijn borst, zijn tepel, waar ik even in bijt waardoor er een zachte kreun uit zijn mond ontsnapt, naar zijn navel en zijn stertattoo, die ik met mijn tong overteken. Daarna buig ik terug naar zijn lippen, die mijn lippen maar al te graag in ontvangst nemen. Nu zijn het zijn handen die onder mijn topje verdwijnen en liefdevol mijn rug strelen. Met mijn wijsvinger wrijf ik zachtjes over zijn kaaklijn en los dan zijn lippen. Mijn hoofd leg ik op zijn borst en mijn armen sla ik stevig om hem heen om hem de volgende 5 minuten niet los te laten. Aan Bill zijn rustige ademhaling hoor ik dat hij in slaap gevallen is. Voorzichtig ga ik van hem af. Ik trek zijn schoenen uit, stop zijn sokken erin en zet ze naast het bed. Na veel gepruts aan zijn broek leg ik die op een stoel en leg zijn T-shirt erbij. Zo stil mogelijk kruip ik naast hem en sla het deken over ons heen. Ik druk me tegen zijn rug, leg mijn hoofd op zijn schouder en snuif zijn lekkere geur op. Ik heb nog enkel moment spijt gehad van mijn liefde voor hem. Hij houdt van me om wie ik ben en niet om mijn uiterlijk of gewoon om een vriendin te hebben. Ik had nooit durven dromen dat ik ooit zijn lippen zou voelen. En nu lig ik hier, voel zijn lichaamswarmte tegen me en ben supergelukkig. Het enige probleem is Tom. Waarom moet hij ook op mij verliefd worden? Hij is een player en ik val niet op players. Ik zou waarschijnlijk gewoon een one night stand zijn. En als hij echt van me zou houden dan zou hij al meteen seks willen. Gelukkig is Bill niet zo. Hij kan wachten tot ik er ook klaar voor ben. En op dit moment ben ik er nog niet klaar voor. “Waar denk je aan.” vraag Bill opeens. Geschrokken hef ik mijn hoofd op. “Sliep jij niet.” “Half.” antwoordt hij en draait zich op zijn rug waardoor ik half op hem terecht kom. “Dus eigenlijk kon je jezelf uitkleden.” Gespeeld kwaad ga ik op hem liggen. “Misschien wel.” grijnst hij. “Maar ik heb liever dat jij me uitkleed.” Hij lacht geniepig en glijdt met zijn handen onder mijn topje. Er loopt een rilling over mijn rug door zijn koude handen. Bill wil me kussen maar ik draai mijn hoofd weg en rol van hem af. “Ik ben moe.” Ik draai me met mijn rug naar hem toe en sluit mijn ogen. Ookal wil ik het niet, ik val toch half in slaap. Ik voel nog dat Bill zich dicht tegen me aandrukt en me een kusje op mijn schouder geeft.

Deel 12

De eerste noten van U+Ur Hand klinken aan mijn rechterkant. Kreunend draai ik me om en probeer verder te slapen. “Zet dat ding uit!” roep ik schor als ik besef dat Bill de moed niet heeft om de wekker van zijn GSM af te zetten, laat staan zijn GSM te zoeken. Ik voel Bill bewegen en even later stopt het geluid. Blijkbaar is Bill wakker genoeg om zich op mij te storten en me te overladen met kusjes in de hoop dat ik wakker word. Zijn lippen gaan van mijn nek naar mijn schouder, mijn arm en nog verder naar mijn been. Dan slaat hij zijn been over me heen waardoor ik wel moet wakker worden. Met slaperige ogen kijk ik naar Bill die zijn hoofd op mijn buik gelegd heeft. “Goeiemorgen.” fluistert hij lief. “Morgen.” Ik laat mijn hoofd terug in mijn kussen vallen. “Heb je goed geslapen?” Bill kust zich een weg naar boven via mijn buik. Ik knik en leg mijn handen onder mijn hoofd. Volgens mij zijn Bill z’n lippen overal. Op mijn buik, op mijn armen, op mijn schouders, op mijn sleutelbeen… “Je bent zo into kusjes deze morgen.” grijns ik. “Ja,” knikt Bill, “ik besef dat ik 2 dagen moet wachten voor ik het terug mag doen.” Met zijn tanden trekt hij mijn topje een beetje naar boven en drukt natte kusjes op mijn buik. Ik sluit mijn ogen en geniet van elk kusje dat hij zet. Ook ik besef dat het tot overmorgen zal duren voor ik mijn liefje terug zal kunnen kussen, zijn armen om me heen kan voelen of gewoon kan zeggen dat ik van hem hou. Ik kan hem wel een sms sturen maar dat is niet hetzelfde als het echt zeggen. Bill eindigt zijn kusjesronde met een kusje onder mijn oor. “Ik ga douchen.” Hij verdwijnt zingend in de badkamer na me nog een kusje gegeven te hebben. Ergens vind ik de moed om uit bed te glijden en naar mijn eigen kamer te gaan. Ik douche me, trek een simpele jeans, T-shirt en All Stars aan en huppel naar Tom zijn kamer. Tom kennende ligt hij nog te slapen dus wordt het tijd om hem wakker te maken. Als ik voel dat zijn deur los is, loop ik de kamer in en trek alle gordijnen open. Het bolletje Tom dat in het midden van het bed ligt, verroert niet. Volgende stap. Ik neem zijn GSM die op het nachttafeltje naast zijn bed ligt, zoek een liedje en zet het volume op maximum. Ik grinnik als ik zie hoe Tom verschiet van de luide muziek. “Bill, zet dat af!” komt ze kreunend vanonder het deken. Nu komt er leven in het bolletje maar niet genoeg naar mijn goesting. Volgende stap. Giechelend loop ik naar de badkamer, vul een bekertje met water en loop terug naar het bolletje dat ondertussen de muziek al afgezet heeft. “Tom, je hebt exact 10 seconden om uit je bed te komen en in je badkamer te verdwijnen. Anders kan er iets ergs gebeuren.” Nu zit er genoeg leven in het bolletje. Het hoofd van Tom piept vanonder het deken. “Djeezes, Andie.” zegt hij slaperig. “Laat me nooit meer zo schrikken met die muziek.” “Je 10 seconden lopen.” Ik kijk keurend naar mijn horloge. “Voorbij, sorry!” Giechelend giet ik het bekertje over zijn hoofd en loop de kamer uit. “ANDIE!! GODVERDOMME!!” hoor ik Tom vloeken. “Tot bij het ontbijt.” roep ik lief terug en huppel naar beneden. “Jij bent ineens actief.” merkt Bill als ik de ontbijtzaal binnenhuppel en naast hem op een stoel plof. “Ik heb net Tom wakker gemaakt. En hij is een beetje nat geworden.” Grinnikend neem ik een croissant van Bill zijn bord en neem er een hap van. “Dat was mijn croissant.” zegt Bill verontwaardigd. “Wat?” vraag ik met mijn mond vol. “Laat ook maar.” Zuchtend loopt hij terug naar het buffet en neemt een nieuwe croissant. Ondertussen heb ik ook al Bill zijn koffie afgenomen. “En dat was mijn koffie.” “Je krijgt hem meteen terug.” Ik neem nog een slok en zet hem dan terug voor zijn neus neer. “Alsjeblieft.” zeg ik beleefd en druk een kus op zijn wang. Niet veel later komen ook Gustav en Georg de ontbijtzaal ingewandeld. Tom komt 5 minuten later met een boos gezicht recht over mij aan tafel zitten. “Oei, Tom, wat is er gebeurd?” vraagt Bill zo serieus mogelijk. “Een koude douche gekregen?” Geďrriteerd steekt hij zijn tong uit, eet verder en blijft me de hele tijd kwaad aankijken. “Tom,” fluister ik in zijn oor voor ik terug naar boven loop, “ik weet dat je niet kwaad kan zijn op mij. Dus doe maar terug normaal.” Ik geef hem nog een kusje op zijn wang, ontwijk een jaloerse blik van Bill en loop terug naar mijn kamer om mijn koffers te pakken. Mijn kamer is weer een puinhoop. Mijn kleren liggen overal en nergens. Er liggen 2 broeken op een stoel, 4 T-shirten liggen verspreid over de hele kamer(1 onder mijn bed, 1 naast mijn bed en 2 in de badkamer) en 3 paar schoenen naast de TV. Ik prop alles in een koffer, neem al mijn gerief uit de badkamer en drop dat in een andere koffer. Die heb ik net toe gekregen als er op mijn deur geklopt wordt. “Deur is los!” roep ik naar de deur achter me en rits mijn laatste koffer dicht. “Hey, schatje.” fluistert de warme stem van Bill in mijn oor. “Heeey!” Lachend draai ik me om en voel meteen Bill zijn warme lippen. Wat hou ik van deze jongen. Ik kan me nu al geen leven zonder hem voorstellen. Bill duwt me op mijn bed en ik kom juist tussen mijn koffers terecht. Even lost hij mijn lippen. “Ik ga dit missen.” Liefdevol streelt hij met zijn wijsvinger over mijn wang. “Maar eigenlijk kwam ik je halen want we moeten vertrekken.” Hij staat op, trekt mij ook recht en sleept mijn koffers naar beneden. Sommige fans hebben ontdekt dat de jongens hier slapen en beginnen te gillen als ze hen zien. De jaloerse blikken van de fans ontwijkend stap ik op de bus. “Is zij jouw vriendin?” hoor ik een meisje nog vragen. Ik draai mijn hoofd om te kijken wat Bill gaat antwoorden. “Nee, maar wel een goede vriendin.” Opgelucht stap ik verder de bus in. Ik loop naar boven, naar de slaapplaatsen en leg me op mijn bed met mijn I-pod in mijn oren. “I’m so addicted to, all the things you do. When you’re going down on me, in between the sheets.” klinkt het door mijn hoofd. Dat klopt. Ik ben verslaafd aan alles wat Bill doet. Om het even wat. Zelfs het simpelste ding. Verslaafd zou ik het eigenlijk niet noemen. Dat is misschien is ‘te’. Ik hou van alles wat hij doet. Opeens valt mijn oog op iets rood dat in het rekje onder het TV’tje aan de andere kant van mijn bed ligt. Nieuwsgierig buig ik naar voren. Maar de bus start net en ik bots tegen het rekje, net op de punt. Ik grijp naar mijn hoofd. Als ik mijn hand terug weghaal hangt er bloed aan. Heb ik weer. Maar nu dat rode ding in dat rekje. Met mijn hand nog altijd tegen mijn hoofd neem ik met grote ogen een rode roos uit het rekje. Binnenin zit een papiertje. Om me niet te vergeten in die 2 dagen dat ik je lippen moet missenXXX Bill Oh, het schatje. Snel neem ik mijn ik mijn GSM en stuur Bill een bericht. Kom naar boven. Dat is het enige dat ik typ. De rest volgt wel. Nog geen 10 seconden later hoor ik iemand naar boven komen en piept Bill zijn hoofd achter de deur. Zijn gezichtsuitdrukking gaat van blij naar geschrokken, naar bezorgd. “Schatje, wat is er gebeurd?” vraagt hij bezorgd. Hij komt naast me zitten en houdt een zakdoek tegen mijn hoofd. “Gewoon tegen dat rekje gebotst toen ik je roos vond.” antwoord ik en druk een kus op zijn wang. “Dit ziet er echt niet goed uit.” zegt Bill als een echt dokter. “Kom mee naar beneden. Dan kan het verzorgd worden.” Ik draai met mijn ogen maar gehoorzaam wel. Met de zakdoek van Bill tegen mijn hoofd stap ik het trapje af. Bill wou me nog helpen maar ik kan echt wel nog alleen stappen. Iedereen kijkt meteen bezorgd naar mij. “Het is niet zo erg als het eruit ziet.” stel ik hen gerust maar Bill spreekt me tegen: “Het is wel erg. Heb je niet gezien hoe dat bloed?” Op bevel van Bill zet ik me naast Tom. Hij kijkt me bezorgd aan. Overbezorgd zelfs. “Tom, het gaat, echt waar.” Waarom is iedereen zo bezorgd? Waarschijnlijk is het maar een schrammetje dus is er geen reden tot bezorgdheid. Bill komt naar me toegelopen met een nat washandje. Hij neemt zijn zakdoek, dropt die in Tom zijn handen en drukt voorzichtig het washandje tegen mijn hoofd. Ik trek een pijnlijk gezicht. “Zie je wel dat het niet gaat. Volgens mij is het erger dan dat het eruit ziet.” mengt nu ook Georg zich. Ik zeg niks meer. Ze geloven me toch niet. Ondertussen is David er ook al bij komen staan. Is mijn hoofd zo fascinerend dat iedereen het moet zien? Wie is de volgende? De paus? Bel het Vaticaan en zeg dat ik bloed aan mijn hoofd! “Je moet naar het ziekenhuis.” stelt David vast. “Dit moet genaaid worden.” En dat wou ik liever niet horen. Ik haat ziekenhuizen en zeker alles dat te maken heeft met draadjes, naalden en plaatselijke verdovingen. Bang kijk ik naar Bill, die bemoedigend in mijn hand knijpt. Hij weet dat ik dit niet wil maar beseft dat het wel moet. Ik hoop wel dat ik hierdoor nog altijd mag zingen. Als dat niet het geval is, heb ik een probleem. Bill houdt nog altijd het washandje tegen mijn hoofd gedrukt. “Het komt allemaal wel in orde.” probeert hij me gerust te stellen. “Ik blijf bij je.” Zuchtend sluit ik mijn ogen. “Het komt allemaal wel in orde.” zei Bill. Ik hoop het maar. Langzaamaan voel ik me wegdommelen. Het enige dat ik nog voel is dat iemand me optilt en ergens neerlegt.***”Andie, wakker worden.” fluistert iemand in mijn oor. Ik kan niet echt opmaken wie het is. Maar door een kusje in mijn nek weet ik dat het Bill is. Ik open een oog en even later volgt het andere. Bill ligt naast mij op mijn bed. Als ik hem een duwtje zou geven, ligt hij op de grond. Maar dat wil ik hem niet aandoen. “We zijn bij het ziekenhuis.” Bill aait lief door mijn haar en houdt nog altijd een washandje tegen mijn hoofd. Is dat bloeden nog altijd niet gestopt? Of is het gewoon een uitvlucht om bij mij te blijven? Als ik even aan mijn hoofd voel, ga ik voor het tweede. Het bloeden is wel gestopt. Maar misschien is het toch erger dan het eruit ziet. Ik zet me recht en stap na Bill uit mijn bed. Met knikkende knieën stap ik uit de bus. Ik had gehoopt dat niet iedereen mee ging gaan, alleen Bill maar Tom, Gustav, Georg en David lopen mee het ziekenhuis binnen, meteen naar de spoed. David legt in zijn beste Engels uit wat er gebeurd is. “Kom maar mee.” zegt een verpleegster in gebroken Engels. “Ik zal meteen een dokter roepen.” Ze neemt me mee naar een kamer waar een bed en wat apparaten staan. “Ga maar zitten. De dokter komt zo.” De verpleegster loopt terug weg. Nog altijd met een klein hartje ga ik op het bed zitten. “Andie, maak je geen zorgen.” David probeert me gerust te stellen. “Die dokter weet wat hij doet.” Ik hoop het. Als hij ook maar iets verkeerd doet dan zal hij waarschijnlijk met Bill te maken krijgen. En met Tom. De dokter komt de kamer binnen en zegt meteen dat het genaaid moet worden. Hij ziet er niet te jong uit dus hij zal zijn vak wel kennen. Ik schat hem begin 50. “Ga maar liggen. Ik ga je eerst even plaatselijk verdoven.” De dokter duwt me zachtjes op mijn rug. “Wil je een complete verdoving?” vraagt hij als ik hem bang aankijk. “Dan moet je wel de rest van de dag hier blijven.” Hulpeloos kijk ik naar Bill. “Het is niet erg als je een complete verdoving wilt. We kunnen wel eens zonder backings.” stelt hij me gerust en neemt mijn hand vast. “En ik blijf bij je.” Ik knik. “Ik wil een complete verdoving.” Ik heb slechte ervaringen met plaatselijke verdovingen. Toen ik een maagzweer had, moest ik een gastroscopie laten doen en die plaatselijke verdoving hielp voor geen meter. 2 dagen later deed mijn keel nog altijd pijn. En ik heb nog een zeer slechte ervaring met plaatselijke verdoving maar daar word ik liever niet aan herinnerd. “Oké,” De dokter neemt een beademingsmaskertje en wendt zich terug tot mij, “ontspan maar. Je gaat hier niks van voelen. Binnen een half uurtje ben je weer bij ons.” Hij zet het maskertje op mijn neus en mond en pruts wat aan een apparaat. Ik zoek Bill zijn hand en blijf de hele tijd in zijn ogen kijken tot ik me slaperig voel worden. “Ik blijf bij je.” hoor ik nog voor ik helemaal wegval.

Deel 13

“Waarom wordt ze niet wakker?!” hoor ik iemand roepen. “Het spijt me meneer maar dat kan gebeuren. Het zal niet lang meer duren.” “Dat zei je een uur geleden ook al!! Ik weet niet of je het beseft, mannetje, maar als er ook maar iets met haar gebeurt dan ben jij de schuldige.” Beetje bij beetje herken ik de stem van Bill. En als ik mijn ogen open zie ik hem tegen iemand roepen. “Bill?” vraag ik schor. Geschrokken kijkt hij naar me. “Andie, ik ben zo blij dat je wakker bent.” Blij loopt hij naar me toe. “Weet je wel dat je anderhalf uur onder die stomme narcose bent geweest?” Ik knik van nee, voel aan mijn hoofd en voel een paar draadjes met pleistertjes over. “Alles is goed verlopen.” zegt Bill en komt op zijn buik naast me liggen. “Over een week mogen de draadjes eruit maar dat laten we wel door Nils doen.” Hij legt zijn hoofd op mijn buik en kijkt me aan. “Ik moet wel zeggen dat je nog altijd even mooi bent.” Hij wil net naar voren buigen om me te kussen als de deur openzwaait en de rest binnen komt. “Andie, eindelijk ben je wakker.” Tom komt aan mijn andere kant zitten. “Ik heb kunnen regelen dat je nu al mee mag maar je moet wel een paar dagen rusten.” Ook David komt de kamer binnen. Dat betekent dus dat ik geen backings mag doen. Tegenspreken zal niet helpen dus zal ik me maar neerleggen bij de beslissing van die dokter. Ik snap niet waarom ik zou rusten. Het is toch maar een kleine hoofdwonde. “De jongens zullen met plezier voor je zorgen. Niet waar, jongens?” Met een luid en duidelijke “Ja!” weet ik dat ik de volgende dagen niks te kort ga komen. Na een kwartier komt een verpleegster zeggen dat ik mag vertrekken maar het wel nog rustig aan moet doen omdat ‘de narcose nog niet helemaal uitgewerkt is’ zegt ze. Daar voel ik toch niks meer van. Maar van een overbezorgde Kaulitztweeling mag ik niet zelf lopen. “Kruip maar op mijn rug.” zegt Bill serieus. Eerst denk ik dat het om te lachen is maar als ik zijn serieuze gezicht zie, spring ik op zijn rug. Mijn armen sla ik rond zijn nek en ik hou me stevig vast. Even kijk ik achter me om te kijken of er niemand kijkt of me kan horen. Als ik er zeker van ben fluister ik in Bill zijn oor: “Bedankt voor je roos. Je bent een schatje.” en druk een kusje onder zijn oor. Hij kreunt bijna onhoorbaar en drukt dan een kusje op mijn arm die rond zijn nek hangt. Glimlachend verberg ik mijn neus in zijn haar, dat altijd goed ruikt naar die babyshampoo van hem. “Je ruikt lekker.” zeg ik nog altijd met mijn neus in zijn haar. “Weet ik.” lacht hij en stapt de bus op. “Je mag me neerzetten.” zeg ik als Bill me niet neer wil zetten. Hij zet me voorzichtig in een zetel en zegt dat ik moet blijven zitten. Ik haal mijn schouders op en bestudeer Bill terwijl hij thee maakt. Die jongen is zo mooi. Alles wat hij doet, heeft iets speciaal. Even klinkt er gegil buiten en dan komen Tom, Gustav en Georg de bus ingelopen. “Hier is onze zieke. Ik zal wel voor je zorgen.” zegt Tom. “Heb je iets nodig? Een dekentje, een kussentje?” Ik kijk hem raar aan. “Nee, Bill zorgt al voor mij. Maar jij mag morgen.” Met een salueerbeweging loopt hij weg. Grinnikend blijf ik even naar hem kijken. Die kan zo slijmen. Hoelang hij het al bij mij doet, ik weet het niet. Waarschijnlijk al van de eerste seconde. “Ben je van gedacht veranderd?” fluistert Bill en drukt een tas thee in mijn handen. “Ga je voor mijn broertje?” Jaloers kijkt hij me aan. “Jij bent de enige voor mij.” stel ik hem gerust en nip van mijn thee. Heerlijk, door Bill gemaakt. Als de bus vertrekt, houdt Bill me stevig vast. “Straks heb je 2 gaten in je hoofd.” grijnst hij zonder aanstalten te maken me los te laten. “Zo dom ben ik niet.” Ik geef hem zijn armen terug. Hij haalt zijn schouders op en zet zich naast me neer. Na een paar minuten rijden, zijn we al bij de hal. Ik wil mee naar binnen lopen maar Bill houdt me tegen. “Je moet rusten.” “Zo erg is het nu ook weer niet!” roep ik geërgerd. “Het is maar een klein hoofdwondje!” Kwaad loop ik naar binnen, Bill verslagen achterlatend. Hij moet maar niet zo bezorgd zijn. Ik ga niet de hele tijd in mijn bed liggen terwijl zij hier plezier maken. En ik ben ook niet zo kleinzerig dat ik echt niks meer zelf kan doen. Die verpleegster kan wel zeggen dat die verdoving nog niet helemaal uitgewerkt is, maar ik voel me goed. Misschien een beetje slaperig maar dat is alles. Daarom doe ik vanavond niet mee met het concert, niet vanwege die wonde. Ik ben gewoon nog niet in staat om 2 uur alles van mezelf te geven. Daarom moet Bill toch niet bezorgd zijn. Als ik even in de zetel zit, ben ik weer de oude. “Tom, opschuiven.” Ik duw Tom helemaal in het hoekje van de zetel en leg me op mijn rug met mijn hoofd op de leuning en mijn voeten op Tom zijn schoot. “Ik laat dit alleen maar toe omdat je gewond bent en moet rusten.” zegt hij. “Maar zou je toch niet beter in je bed gaan liggen? Dat ligt volgens mij beter.” Ik schiet recht. “Begin jij ook niet, hé! Net zoals ik tegen Bill zie: het is maar een klein hoofdwondje! Door overbezorgd te zijn, ga ik niet meer voor je voelen!” Dat laatste floep ik eruit zonder dat ik het wil. Tom kijkt me met grote ogen aan. Kwaad kom ik uit de zetel, bots tegen Bill als ik de kleedkamer uitloop en zoek de frisse buitenlucht op. “Andie!!” hoor ik Bill achter me roepen maar ik negeer het. Ik heb even geen nood aan hem. Van overbezorgde mensen moet ik niks hebben. Ze mogen een beetje bezorgd zijn maar niet ‘te’. Opeens begint het in mijn hoofd te draaien. Mijn zicht wordt ook waziger met de seconde. Ik wil steun zoeken bij een muur maar vind er geen. Even verder zie ik een bankje. Ik waggel er naar toe maar het wordt zwart voor mijn ogen nog voor ik 5 stappen gezet heb.***pov. Bill:Als ik de kleedkamer inloop, bots ik tegen een kwade Andie op. Ik kijk even de kleedkamer in en zie Tom verslagen in de zetel zitten. “Andie!!” roep ik nog maar ze is waarschijnlijk te koppig om terug te komen. Zuchtend ga ik naast Tom in de zetel zitten en vraag wat er scheelt. “Ik stelde Andie voor om in haar bed te gaan liggen omdat dat beter ligt en toen werd ze kwaad en riep dat ze niet meer voor mij gaat voelen als ik overbezorgd ben.” Hij staart voor zich uit. “Wat heb ik toch verkeerd gezegd of gedaan?” Ik haal mijn schouders op. “Volgens mij moet ze niet hebben van overbezorgde mensen.” antwoord ik slim. “Dat had ik ook al door.” zucht Tom. “Waar is ze trouwens naartoe? Straks overkomt haar iets.” Paniekerig kijkt hij rond. Ook ik spring recht en loop meteen in de richting waarin ik Andie heb zien lopen. Wat als er echt iets met haar gebeurd is? Dan mag ze blij zijn dat we overbezorgd zijn. Snel loop ik naar buiten en kijk rond. Geen Andie, wel fans. Daar heb ik nu eens geen zin in. Mijn vriendin is misschien in gevaar maar dat snappen zij niet. En natuurlijk beginnen ze te gillen als ze mij zien. Ik zucht diep en loop terug. De andere kant van het gebouw dan maar. Deze keer heb ik prijs. Andie ligt een paar meter van een bankje op de grond. Ik kniel bij haar neer en schud haar zachtjes door elkaar. “ANDIE!!” roep ik wanhopig als ze niet reageert. Met tranen in mijn ogen schud ik wat harder en sla in haar gezicht in de hoop dat ze terug komt op deze wereld. “Andie, alsjeblieft.” snik ik luid. “Je moet terug komen. Zonder jou ben ik niks.” Ik druk haar tegen me aan. De mouw van haar trui kruipt een beetje omhoog. Met grote ogen kijk ik naar haar polsen. Grote krassen staan erin. Dit kun je niet menen. Je gaat me niet vertellen dat ze zichzelf snijdt. En hoe kan het dat ik daar niks van gemerkt heb. Gisteren niet, deze morgen niet, de hele tijd niet. “Bill?” Ik voel een hand op mijn schouder. “Ze is bewusteloos, Tom, ze reageert niet.” snik ik en leg Andie terug op het asfalt. Mijn eigen trui trek ik uit en leg die onder haar hoofd. “Ik ga Nils halen.” En weg is Tom. Hulpeloos kijk ik Andie aan. Als dit de schuld is van die dokter kan hij een bezoekje van mij verwachten. Tom komt terug met Nils achter zich. “Bill, ga even opzij.” Nils duwt me aan de kant en tilt Andie op. “Bill, het komt wel goed, hoor. Nils weet wat hij doet.” probeert Tom me gerust te stellen. Ja, Nils wel maar die dokter blijkbaar niet. Oké, Nils is ook een dokter maar een veel betere. Nils legt Andie in de zetel. Ik wil erbij gaan zitten maar Tom leidt me naar een andere zetel. “Bill, waarom zei Andie dat ze niet meer voor mij gaat voelen als ik overbezorgd ben?” vraagt hij en kijkt me doordringend aan. “Tom, er is iets dat ik je moet zeggen.” Ik kan het niet meer verborgen houden. Ik wil beginnen vertellen als ik Nils hoor zeggen: “Welcome back, sunshine.” Ik spring recht en loop naar Andie. Haar oogjes staan klein en moe. “Laat me nooit meer zo schrikken.” fluister ik zodat alleen zij het hoort. “Ik dacht dat ik je kwijt was.” Met een klein lachje neemt ze mijn hand vast. “Zo snel ben je nog van mij af.” “En dat is maar goed ook.” grijns ik en knijp in haar hand. “Ik had het Tom bijna vertelt.” geef ik toe. “Jij ook trouwens.” Geschrokken schiet ze recht. “Zeg het nog niet. Ik zeg hem gewoon dat het niets betekende.” “Wat betekende niets?” Tom komt er ook bij staan. “Hetgeen ik daarstraks zei. Ik meende dat niet.” Andie kijkt Tom smekend aan. Het is alsof haar ogen zeggen: “Alsjeblieft, geloof me.” “Het is oké. Je was kwaad. Ik zeg ook dingen die ik niet meen als ik kwaad ben.” stelt Tom haar gerust. “Maar we hebben nu interview. Rust jij maar wat uit. Je hebt het nodig.” Ik wacht tot iedereen weg is en druk dan een kus op Andie haar lippen. “Jij blijft liggen en doet niets meer. En niet tegenstribbelen of een hele week geen kusjes. En dan is het: bye, bye mooie en zachte lippen van Bill.” Dat laatste zeg ik als een moeder tegen een kind van 5. “Ik zal niks doen. Alles voor je lippen.” Ik kijk haar even vertederd aan, druk nog een kus op haar lippen en loop de kleedkamer uit.***pov. Andie:Hier lig ik dan. Alleen in de zetel van een muffe kleedkamer. Nu mag ik blij zijn dat Bill en Tom overbezorgd zijn. Als ze me niet waren komen zoeken, lag ik daar waarschijnlijk nog altijd. Ik wil mijn Ipod nemen maar besef dat die nog altijd op mijn bed in de bus ligt. In een andere zetel zie ik de tassen van Tom en Bill liggen. Bill kan wel gezegd hebben dat ik moet blijven liggen maar ik wil toch een beetje muziek. Voorzichtig duw ik mezelf uit de zetel, rommel even in de tassen van Bill en Tom, neem hun Ipod eruit en plof me terug in de zetel. Eerst die van Tom. Al snel ga ik voor de Ipod van Bill want die van Tom staat vol met Hip Hop. Bill en ik hebben ongeveer dezelfde interesse als het gaat over muziek. Fall Out Boy, Nena, Pink, Linkin Park, Keane… Ik sluit mijn ogen en zet een beeld van Bill voor mijn ogen. Ik ben zo blij met hem. Hij doet me dingen vergeten die ik al lang probeer te vergeten. Door hem kan ik genieten van elke seconde. Hij doet me weer zingen. Daar zijn nog niet veel mensen in geslaagd. Ook op een podium staan. Dat heb ik lang niet gedaan. Het deden me altijd terugdenken aan Tim. …”I hate everything about you. Why do I love you. I hate everything about you. Why I love you!” zongen we luid mee met de radio. We kwamen net terug van een concert van Three Days Grace en het was echt fantastisch. Ik had voor kaartjes kunnen zorgen via een vriend op school zonder dat Tim ervan wist. Ik vond het een geweldig cadeau voor zijn 18e verjaardag. Ik moest Tim bijna beademen toen ik hem de kaartjes gaf.”Je bent echt de beste vriendin die ik me kan voorstellen!” had hij geroepen. Eigenlijk had hij huisarrest maar dit konden we gewoon niet missen. Three Days Grace komt niet elke week optreden in je stad. Tim zette me thuis af en reed dan verder naar zijn huis. Compleet gelukkig liep ik naar binnen. “En hoe was het concert?” vroeg mam direct. “Fantastisch.” antwoordde ik kort en liep naar boven. Het verbaasde me dat mam nog wakker was. Het was half 3 ’s nachts. Ik brak mijn kop er niet verder over en zocht mijn bed op waar ik als een blok in slaap viel.***”Andie, word eens wakker.” Iemand schudde me zachtjes door elkaar. Slaperig opende ik mijn ogen. Mijn moeder zat op de rand van mijn bed. “Mam, wat is er?” vroeg ik. “Tim…” zei ze moeilijk. “Wat is er met Tim?!” riep ik vragend. “Hij heeft een auto-ongeluk gehad.” antwoordde ze. “En?” Ze schudde haar hoofd. Mijn ogen vulden zich met tranen. Dat kan niet, dat mag gewoon niet. Niet Tim. Hij is mijn beste vriend. Was. Snikkend verborg ik mijn hoofd in mijn kussen. Dit is allemaal mijn schuld. Als ik hem niet meegenomen had naar dat concert dan was hij nu niet…dood. “Andie, dit is niet jouw schuld.” Mijn moeder wreef zachtjes over mijn rug. “Jawel!” snikte ik luid. “Ik laat je even alleen.” Ik hoorde mijn deur open en toe gaan en toen was het stil. Snikkend nam ik de foto van Tim en mij die altijd op mijn nachtkastje staat. Hij is getrokken toen we samen op vakantie waren in Spanje. Er kwal een glimlach op mijn gezicht als ik eraan terug dacht. Er was een Spaanse jongen die volgens Tim ‘keineig verliefd op mij was’ Ik had dat natuurlijk tegengesproken maar Tim was er zo zeker van dat hij het op de laatste dag van onze vakantie ging vragen aan die jongen. “Andie, hij is verliefd op jou!!” had hij geroepen. Ik drukte de foto tegen me aan en viel in een onrustige slaap. … Met tranen in mijn ogen denk ik terug aan Tim. Hij was tegen een boom aangereden toen hij moest uitwijken voor een dronken bestuurder. Tim was mijn beste vriend. Het maakte niet uit dat hij 2 jaar ouder was dan mij, we hadden lol samen. Er kwam nooit liefde aan te pas. Dat ongeval is bijna een jaar geleden. 1 juli 2007. Die datum vergeet ik nooit. Ik was toen nog maar een maand 16 en Tim was juist 18 geworden. De hele zomervakantie heb ik me verschrikkelijk gevoeld. En toen kwam ik Bill en Tom tegen. Ze hebben me het voorval een beetje doen vergeten. Mijn ouders waren er wel blij om. Op die vakantie ben ik terug beginnen zingen dus waren ze maar al te blij. “Andie, wat is er?” Geschrokken kijk ik op. Ik had Gustav niet horen binnenkomen. “Het is niks.” Ik veeg mijn tranen weg. “Ik geloof je niet. Waarom ben je aan het wenen?” Gustav legt een hand op mijn schouder. “Ik dacht terug aan Tim.” Ik kan zijn naam niet uitspreken zonder tranen. “Vertel maar verder. Dat kan opluchten.” Gustav komt naast me zitten en kijkt me aan, klaar om mijn verhaal te horen. Ik haal diep adem en vertel hem alles. Echt alles. Over Tim, hoe graag ik hem wel niet had, hoe leuk we het hadden op onze vakanties, hoe het concert van Three Days Grace was, hoe ik me voelde toen ik hoorde dat hij het ongeval niet overleefd had en dat ik me nog altijd schuldig voel. Er is 1 ding dat ik hem niet vertel maar dat hoeft hij niet te weten. “Het is niet jouw schuld, Andie. Het is de schuld van die dronken chauffeur waarvoor Tim moest uitwijken.” zegt Gustav na een lange stilte die alleen gevuld werd met mijn gesnik. “Maar waarom voelt het dan zo verkeerd?” Ik sla mijn armen om hem heen en verberg mijn hoofd in zijn nekholte. “Hij was mijn beste vriend. Ik kon niet zonder hem. En nu is hij er niet meer. Soms voel ik me er echt niet goed bij en het andere moment lijkt het alsof ik hem vergeten ben. Maar dat wil ik dan ook niet. Bill doet me het ongeval vergeten maar af en toe zegt een stemmetje in mijn hoofd: ‘Hoe kun je plezier hebben terwijl Tim er niet meer is?’ Ik mis hem, Gustav.” Ik kijk hem snikkend aan. “Ooit zul je het moeten loslaten, hoe moeilijk dat ook lijkt.” zegt hij zachtjes. “Maar dan lijkt het alsof ik nooit meer aan hem denk. En dat wil ik ook niet.” “Je moet hem ook niet vergeten. Maar concentreer je op je relatie met Bill en vertel hem alles wat je tegen mij verteld hebt ook. Dan weet hij dat hij je soms eens alleen moet laten als je er nood aan hebt.” Er verschijnt een lachje op zijn gezicht. “Dus ik had wel gelijk. Jij hebt iets met Bill.” “Ja, maar vertel het niet verder. Tom heeft ook gevoelens voor mij en ik niet. Bill wilt het ook nog even verborgen houden.” Ik kijk hem smekend aan. “Dat komt in orde. Maar vertel eens: hoelang zijn jullie al samen?” vraagt hij grijzend. “Morgen een week.” antwoord ik. “Dus eigenlijk vanaf het begin van de tour.” zegt hij in mijn plaats. Ik knik en verberg mijn gezicht terug in zijn T-shirt. “Het komt allemaal wel in orde. Tim zou dit ook willen.” troost hij. “Ik ben er zeker van dat hij fier is op jou.” Ik hoor de deur van de kleedkamer opengaan. “Godverdomme!” hoor ik de stem van Bill roepen. Geschrokken kijk ik naar hem maar hij is al weg. “Oh nee, zeg niet dat hij denkt dat wij…” Snel loop ik hem achterna. “BILL!!” Geen antwoord. “Bill, godverdomme!” Roepend loop ik naar buiten. Het kan me niks schelen dat ik me nog niet helemaal beter voel van mijn ‘inzinking’. Ik moet Bill vinden en hem uitleggen dat er helemaal niks is tussen mij en Gustav. Waarom is Bill altijd zo snel jaloers? Deze morgen ook al. Toen ik Tom een kus gaf. Ik heb Bill gezegd dat ik niks voor Tom voel en dat meende ik. Na eerst helemaal naar de voorkant van het gebouw gelopen te hebben, zie ik Bill tegen een muur zitten. Ik loop naar hem toe maar het wordt weer wazig voor mijn ogen. “Bill.” wil ik roepen maar het komt er fluisterend uit. Voor ik het weet lig ik terug op de grond.***Als ik mijn ogen terug open, lig ik in een bed met een dekentje over me. Verward kijk ik rond. Het is hier donker. Er valt wel een klein lichtstreepje binnen via een deur met glas in. Voor de rest staat er niet veel. Een stoel, een tafeltje en een kast. Nu pas voel ik dat iemand mijn hand vastheeft. Ik kijk opzij en zie Bill onderuit gezakt op een stoel zitten met gesloten ogen. “Bill.” Ik knijp zwakjes in zijn hand. Grommend opent hij zijn ogen. “Andie, gelukkig, je weet niet hoe erg je me hebt doen schrikken.” Zijn ogen zijn meteen goed open. “Bill, ik wil je dit zeggen: er is niks tussen mij en Gustav. Ik had gewoon een knuffel nodig.” zeg ik schor. “Ik heb met Gustav gepraat. Het is oké.” Ik knik en sluit mijn ogen. “Wat is er eigenlijk met me gebeurd?” vraag ik met gesloten ogen. “Je bent terug flauw gevallen.” antwoordt Bill en legt zijn hoofd op mijn schouder. “Ben je zeker dat je genoeg eet?” Ik open mijn ogen en kijk hem een beetje kwaad aan. “Denk jij dat ik anorexia heb of zo? Want dat is niet zo. Ik eet genoeg en kots het niet uit.” Hij moet er niet aan denken. Ik en anorexia passen niet samen. Ik eet te graag. “Sorry, maar waarom val je dan 2 keer flauw op minder dan een uur?” “Ik weet het niet, Bill, echt niet. Maar stuur me niet naar een ziekenhuis.” Smekend kijk ik hem aan. “Dat ben ik niet van plan. Ik ben gewoon bezorgd. Dat mag toch?” Ik knik en leg mijn hoofd op zijn hoofd. Zonder het te willen, ontsnapt er een traan uit mijn oog en valt op Bill zijn haar. “Gaat het wel?” fluistert hij. Ik knik weer. We blijven zwijgend zitten tot Tom op de deur klopt en zegt dat binnen een half uur het concert gaat beginnen. Dan moet ik echt lang bewusteloos zijn geweest. Het concert begint meestal om half 8 en toen ik flauwviel was het kwart voor 2. Zonder mijn hand los te laten staat Bill recht. “Van zodra het concert gedaan is, kom ik. Jij blijft hier en gaat nergens heen.” Ik knik alleen maar. “Goed.” Bill loopt naar buiten. Als Gustav en Georg voorbijlopen, roep ik een “Succes!” naar hen, draai me dan op mijn zij en probeer te slapen wat niet echt lukt. Als ik na een half uur nog niet slaap, kruip ik vanonder de dekens uit het bed. Het kan me niet schelen dat Bill zei dat ik moest blijven liggen. Ik ben het beu in dat bed en wil naar het concert gaan kijken. Ik loop in de richting van de muziek en kom uit in de backstage die volstaat met werkende mensen die geconcentreerd aan hun apparatuur zitten te prutsen en dus niet op mij letten. Ik zoek een stoel, zet hem aan de zijkant van het podium zodat ik genoeg kan zien maar de fans mij niet zien en geniet van de stem van mijn liefje. Hopelijk ziet hij me niet. Want als hij me ziet, kan hij wel eens kwaad worden. En spijtig genoeg ziet hij me ook. Als hij naar Georg toeloopt, ziet hij me zitten. Even haalt hij lachend zijn schouders op en gaat door met zingen. Kwaad is hij dus niet. Na het liedje zegt Bill: “Ik wil even iets zeggen tegen iemand die in de coulissen zit.” Hij maakt een kwartdraai in mijn richting. “Andie, ik had gezegd dat je moest blijven liggen.” Ik zet een onschuldige grijns op. Bill richt zich terug tot het publiek. “Andie is deze namiddag 2 keer flauw gevallen én heeft dan nog een gat in haar hoofd waardoor volgens mij al haar hersenen eruit gevallen zijn.” Grijzend kijkt hij in mijn richting. “En wel bedankt!” roep ik waadoor de hele zaal lacht. Ik steek mijn tong uit, sla mijn armen over mekaar en draai mijn hoofd weg. “Oh en nu is Andie boos. Maar nu gaan we verder met het concert. Hier is Totgeliebt!” Beetje bij beetje draai ik mijn hoofd terug in de richting van het podium. Ook dit ziet Bill. Lachend loopt hij in mijn richting. Oké, wat is hij van plan? Ik ga niet meezingen. Als hij dat denkt, kan hij het vergeten. Ik zing niet. Bill steekt zijn hand naar me uit. Ik schud hevig mijn hoofd. “Vergeet het!” sis ik. Hij haalt zijn schouders op en loopt terug naar het midden van het podium. Tijdens het verder verloop van het concert komt Bill gelukkig niet meer op het idee om me mee te laten zingen. Na een reeks van “Danke schön!”, “Vielen dank!”, flesjes water leeggieten, lege waterflesjes weggooien in het publiek, handdoeken weggooien en plectrums weggooien, komen de jongens zwetend het podium af. Alsof ze het hebben afgesproken, lopen ze allemaal tegelijk naar mij toe terwijl ze roepen “GROEPSKNUFFEL!!” Gillend spring ik recht en loop weg. “Andie! Rustig!” hoor ik Bill roepen. “Dan moet jullie me maar niet willen knuffelen!” roep ik terug. “We zullen je niet knuffelen!” roept Georg. Ik stop met lopen en kijk hen aan. “Eerlijk?” Ze knikken hevig. “Oké dan.” Ik loop terug naar hen toe en feliciteer hen met het goede concert. Opeens voel ik een paar armen rond mijn middel. “Ik had toch gezegd dat je in bed moest blijven liggen.” sist Bill in mijn oor. “Vergeten.” zeg ik schijnheilig. “Zal wel.” Bill drukt nog een kusje op mijn schouder en loopt dan naar de kleedkamer. Lachend loop ik hem achterna. In de kleedkamer duwt Bill me meteen in de zetel, legt een kussentje onder mijn hoofd en legt nog een dekentje over me heen. “En nu blijf je liggen.” “Ja, papa.” mompel ik en draai me op mijn zij. Ik probeer het gesprek van de jongens te volgen maar voel me slaperig worden. Gapend sluit ik mijn ogen en val half in slaap. Als David komt zeggen dat we verder moeten, wil ik uit de zetel komen maar Bill tilt me op en loopt met mij in zijn armen naar de bus. Ik sla mijn armen rond zijn nek en leg mijn hoofd op zijn borst. Bill stapt de bus op en loopt meteen door naar boven. Daar legt hij me op mijn bed en trekt mijn T-shirt over mijn hoofd. Nu mag hij me eens uitkleden. Ik heb het gisteren gedaan terwijl hij dat zelf kon doen. “Je mag meewerken, hoor.” zucht Bill. Ik schud mijn hoofd. “Jij werkte gisteren ook niet mee.” Hij zucht diep en frutselt aan mijn broek. Als die uit is, legt Bill hem naast mijn T-shirt. Dan neemt hij mijn topje en shortje en wilt het over mijn hoofd trekken. “Dat kan ik zelf wel.” Ik doe mijn topje en shortje aan en ga onder mijn deken liggen. Bill drukt een kusje op mijn voorhoofd en komt op mijn bedrand zitten. “Andie,” begint hij, “toen je de eerste keer flauw viel, heb ik je armen gezien. Wat heb je gedaan?” “Fuck.” vloek ik zachtjes en draai mijn hoofd weg. “Andie,” Bill dwingt me hem aan te kijken. “ik wil het weten.” Hij kijkt me doordringend aan. zijn bruine ogen kijken bijna door de mijne. Ik kom recht en ga naast hem zitten met het deken om me heen. “Een maand voor ik jullie ontmoette, had mijn beste vriend een auto-ongeluk. Het gebeurde toen hij naar huis reed toen we samen naar een concert van Three Days Grace geweest waren. Eigenlijk had hij huisarrest maar ik heb hem overtuigd om mee te gaan.” Weer rollen de tranen over mijn wangen. “En die vriend, wat is er met hem gebeurd?” vraagt Bill voorzichtig. “Hij…was…op slag…dood.” antwoord ik moeilijk. “Als ik hem niet had meegenomen naar dat concert was hij nu niet dood. Het is mijn schuld. Daarom sneed ik mezelf. Het was mijn straf. Zo voelde ik wat Tim ook gevoeld had toen hij tegen die boom reed.” Meer en meer tranen ontsnappen uit mijn ooghoeken. Het doet pijn om terug te denken aan die dag. Iedereen mag zeggen dat het niet mijn schuld is, het is wel degelijk mijn schuld. Bill slaat zijn armen om me heen en drukt me tegen zich aan. “Jij moet niet gestraft worden, maar die dronken chauffeur. Je mag denken wat je wilt, zeggen wat je wilt, het is niet jouw schuld.” Hij veegt mijn tranen met beide duimen weg. “Snij je jezelf nog?” “Soms.” antwoord ik stil. “Als ik me slecht voel.” “Heb je dan altijd een mesje bij?” Ik knik voorzichtig. Bang voor een uitbarsting van vulkaan Bill. “Wil je me dat dan geven?” Onbegrijpelijk kijk ik Bill aan. “Ik wil niet dat je jezelf nog snijdt. Ik kan je niet zien lijden zonder iets te doen. Je moet stoppen met dat snijden. Je moet praten. Met mij of iemand van de andere jongens. Praat met om het even wie maar hou het niet voor jezelf. Of werk het niet uit op je armen. Daar bereik je niks mee. Je armen praten niet, hoor.” Ik lach zwakjes. “Wil je me dan nu dat mesje geven?” Zuchtend neem ik mijn zakmes vanonder mijn kussen en stop het in zijn hand. Hij stopt het dan weer in zijn broekzak. “Goed en als je je nu slecht voelt, praat je erover.” Weer knik ik en leg mijn hoofd op zijn schouder. “Wil je bij me blijven?” vraag ik voorzichtig. “Natuurlijk.” knikt Bill en duwt me in mijn kussen. “Wees maar niet bang, ik blijf hier.” Ik sla mijn armen rond zijn nek en trek hem naar me toe. “Ik ben zo blij dat ik jou heb.” zucht ik en kijk diep in zijn ogen. “Ik ook.” Hij drukt een zacht kusje op mijn lippen en gaat dan op zijn zij naast me liggen. “Ga maar slapen.” Ik sluit mijn ogen en hou Bill zijn hand vast. Zo val ik in slaap.

Deel 14

Als ik ’s morgens wakker word, ligt Bill niet meer naast me. Dat begrijp ik ook wel als je bekijkt hoe smal de bedden hier zijn. Je zou schrik hebben om je om te draaien terwijl je slaapt. Met 2 kun je er evenmin opliggen tenzij er 1 van de 2 op zijn zij ligt of je op elkaar ligt, maar dat is niet zo comfortabel om te slapen. Ik trek een trui aan over mijn topje en loop naar de kamer helemaal vooraan in de bus. Onderweg kijk ik naar iedereen die in zijn bed ligt. De eerste bedden die ik tegenkom, zijn die van Tom en Gustav. Gustav ligt niet meer in zijn bed, Tom wel. Zijn ene been hangt uit zijn bed en zijn andere piept vanonder het deken. Het deken zelf ligt in de breedte over hem heen waardoor alleen zijn kont bedekt is. Zijn dreads bedekken zijn hele gezicht en vanonder de dreads komen vage snurkgeluidjes. Naast zijn kussen ligt een geel hondje met groene flaporen. Wel, wel. De stoere Tom Kaulitz slaapt nog met een knuffel. Grinnikend loop ik verder. De volgende 2 bedden zijn van Georg en Bill. Georg zijn deken ligt op de grond waardoor je hem ziet liggen in zijn mooi lichtblauwe boxer. Zijn haar ligt helemaal in de war. Uit zijn mond komt een klein beetje kwijl en net zoals Tom heeft ook hij een knuffel. Een blauw konijn met een roze neus waarvan de oren de kleuren van de regenboog hebben. Alleen heeft Georg hem in zijn armen geklemd. Alsof hij niet zonder kan. Giechelend leg ik het deken terug over hem heen. Hij knort even, draait zich om en slaapt gewoon verder. Dan heb je het bed van mijn liefje. Ook zijn been hangt uit zijn bed. Zijn deken ligt wel nog normaal. Zijn haar piekt alle kanten op en zijn make-up is hij vergeten afdoen waardoor er allemaal vegen op zijn kussen staan. En geloof het of niet ook hij heeft een knuffel. Twee zelfs. Het eerste is een bruin beertje dat een hartje vasthoudt. Dat is het normaalste knuffelbeest dat ik vandaag gezien heb. En net als Tom ligt het naast zijn kussen. Het tweede is de knuffel die ik hem gegeven heb voor zijn verjaardag. Ik weet het niet echt origineel, maar het was zo schattig. Het is een schildpad met supergrote ogen die zo zielig staan dat je bijna moet wenen als je er naar kijkt. Dat heeft hij met 1 hand vast. Dan valt mijn oog op een stukje foto dat vanonder Bill zijn kussen komt. Voorzichtig trek ik hem vanonder het kussen. Met een lach kijk ik naar de foto in mijn hand. Een foto van Bill en ik een paar maanden geleden. Alleen onze gezichten en 2 handen staan erop. Allebei hebben we het rockteken gevormd met ons hand en onze tong uitgestoken. Hij is een paar maanden geleden genomen. Toen ik naar een concert van hen was geweest in Duistland. Ze hadden me een vipticket en de vliegreis cadeau gedaan. Het zijn echt de beste vrienden de je je kunt voorstellen. Net zoals Tim. Niets was te duur voor hem. Voor mijn 16e verjaardag heb ik een ring en een armband gekregen. De ring was van echt zilver en die armband had hij zelf ook. Een soort van vriendschapsarmband zeg maar. Die ring en die armband heb ik nooit uit gedaan. Net zoals de ketting die ik van Tom en Bill gekregen heb. Ik druk een kusje op Bill zijn lippen, leg de foto terug op zijn plaats en loop verder. Als ik de deur tussen de slaapplaatsen van de jongens en hun ‘zithoek’ open, word ik bijna verblind door een felle zonnestraal. Met mijn handen beschermend voor mijn ogen ga ik in een zetel het dichts bij het raam zitten. Als ik naar buiten kijk, zie ik de Sint-Vitus kathedraal van Praag voor me opdoemen. Ik ben hier in oktober met school geweest maar deze trip is veel leuker. Nu moet je niet naar alle kerken in Praag gaan kijken of naar een saai museum gaan. Die trip met school is wel een beetje in mineur geëindigd. Een paar jongens, die denken dat ze stoer zijn maar het totaal niet zijn, waren naar een club geweest en kwamen een beetje heel dronken terug naar het hotel. Vroeger kon ik nog een beetje opschieten met die jongens maar sinds ze dit gedaan hebben, negeer ik hen zoveel ik kan. Sinds het ongeluk van Tim moet ik niks van dronken mensen hebben. Ze zijn een gevaar voor de mensheid. Na een half uurtje naar buiten te hebben gekeken, ga ik naar beneden om te ontbijten. Als ik voorbij Bill loop, krab ik met mijn nagel over heel zijn been dat bloot ligt. Ik grinnik in mezelf als ik zie dat hij ervan rilt. Snel loop ik naar beneden. Daar zit Gustav aan tafel met zijn hoofdtelefoon op en een kom cornflakes voor zich. Ik zet me tegenover hem en er wordt meteen een kom cornflakes en een glas fruitsap voor mijn neus gezet. Ik zak onderuit en speel wat met mijn lepel. “Goeiemoooorgeeeeeen!!” Tom komt zingend naar beneden. “Morgen.” mompelen Gustav en ik en ik ga gewoon verder met roeren in mijn cornflakes. “Wat een vrolijke bende.” zegt Tom sarcastisch en zet zich naast mij. Ook hij krijgt een kom cornflakes voor zich. “Weet je, Gustav, dat stoere jongens ook nog met een knuffel slapen?” grijns ik. Gustav schiet in de lach en Tom spuwt zijn cornflakes uit. “Je moet je gele hondje met groene flaporen wat beter verstoppen.” giechel ik en sla lachend op zijn rug. Gustav ligt bijna op de grond van het lachen. “Heb je die van Georg al eens bekeken? Die is veel erger dan mijn Flapie.” pruilt Tom. “Flapie.” piept Gustav van het lachen. Ik veeg de tranen uit mijn ogen en hou mijn hand voor mijn mond om niet te luid te lachen. “Ja en die van Georg noemt Roosje. Dat is niet veel beter.” Nu kan ik me echt niet meer inhouden. Georg zijn knuffel noemt Roosje. Hoe kom je erbij? “Wat is er hier zo grappig?” Bill komt ook naar beneden in alleen een trainingsbroek. “Tom zijn knuffel noemt Flapie en die van Georg Roosje.” antwoord ik lachend. Nu schiet Bill ook in de lach. “Ik wist dat je een knuffel had met flaporen maar dat je hem een naam gegeven had, wist ik niet.” grinnikt hij. “Met jullie valt ook niet te praten.” Tom staat recht en neemt zijn kom cornflakes mee naar boven. Bill komt meteen naast mij zitten en leunt tegen me aan. Ik ga met mijn rug tegen het raam zitten zodat Bill tussen mijn benen terecht komt. Zijn hoofd ligt op mijn buik en gaat de hele tijd op en neer door mijn ademhaling. Ik leg een hand in zijn nek en draai een plukje haar rond mijn vingen. Met mijn andere hand eet ik van mijn cornflakes. “Ik heb ook honger.” smeekt Bill subtiel. Lachend steek ik de lepel in zijn mond. De melk loopt langs zijn mondhoeken naar beneden, op zijn borst. “Oplikken.” beveelt hij grijnzend. “Bespaar mij dat.” kreunt Gustav. “Sorry.” fluister ik Bill zijn oor en veeg de melk weg met een servetje. Ik ga verder met hem voeren en probeer het zonder morsen. En ik moet zeggen dat me dat goed gelukt is. Als Georg met een ontplofte bos haar naar beneden gestrompeld komt, gaat Bill snel rechtzitten en ga ik me omkleden. Ik trek een wit T-shirt met gouden opdruk, een zwarte broek en een paar witte ballerina’s aan. Als ik terug naar de rest wil lopen, besluit ik toch even bij Tom te gaan kijken. Hij zit in kleermakers zit op zijn bed met zijn kom cornflakes in zijn handen en zijn knuffel tussen zijn benen. “Hey.” Ik spring naast hem op zijn bed. “Kom je mij weer uitlachen?” vraagt hij bits. “Nee, maar geef toe, DE Tom Kaulitz slaapt nog met een knuffel en geeft hem dan ook nog eens een naam. Dat verwacht je toch niet.” antwoord ik. “Ik heb hem met mijn geboorte gekregen. Dan is het toch normaal dat je die knuffel een naam geeft.” pruilt hij nog altijd. Ik knik instemmend, geef hem een kusje op zijn wang en loop terug naar beneden. Eerst hoor ik de rest druk praten over iets dat ik niet kan verstaan en als ik erbij ga zitten stoppen ze er ineens over. “En ik mag het weer niet weten zeker?” vraag ik lief. “Dat heb je goed gezien.” antwoord Bill en trekt me op zijn schoot.

Deel 15

Van David mocht ik dit concert ook nog niet meedoen omdat hij denkt dat ik nog niet helemaal hersteld ben van gisteren. Daarom zit ik nu onderuit gezakt in de zetel in de kleedkamer van de jongens en bel ik Charlotte. Ze denkt dat ik ziek ben. Maar als ze 1 van dezer dagen naar me thuis komt, ziet ze dat ik niet thuis ben. Ooit zal ik moeten zeggen dat ik bevriend ben met de jongens van Tokio Hotel. En dat ik iets met Bill heb. “Andie?” hoor ik niet zo duidelijk aan de andere kant van de lijn. “Charlotte, ik denk dat ik je iets moet zeggen.” “Wat?” “Wel, je weet mijn 2 Duitse vrienden.” begin ik mijn bekentenis. Ik weet dat ze nu aan het knikken is. “Ja, wat is er met die 2 Duitse vrienden?” vraagt ze na een tijdje. “Het zijn nogal bekende Duisters.” zeg ik voorzichtig. Even is het stil maar dan begint ze heel luid te gillen. “Ik moet nog iets zeggen.” zeg ik als ze uitgegild is. “Ik ben niet ziek. Ik ben met hen op tour als backing vocal.” Weer een stilte en nog luider gegil. Ik hou mijn GSM van wat verder mijn oor. “Sorry dat ik tegen je gelogen heb.” zeg ik als ze voor de tweede keer uitgegild is. “Geeft niet. Zoiets zou ik ook geheimhouden.” zegt ze weer rustig maar toch een beetje schor van het gillen. “Maar vertel eens: hoe zijn die jongens nu echt?” Lachend vertel ik over Bill die echt een schatje is. Ik vertel er ook meteen bij dat we iets hebben maar dat ze het echt aan niemand, maar echt niemand door mag vertellen. “Komt voor mekaar. Ik hou mijn mond.” beloofd ze. Ik ga verder met Tom die een echte flirter is en met een gele hond met groene flaporen, genaamd Flapie, slaapt. Zoals verwacht ligt Charlotte plat van het lachen. “Schuilt er dan toch een gevoelig iemand in de eeuwige flirter Tom Kaulitz?” lacht ze. “Blijkbaar wel.” grijns ik en denk terug aan Tom zijn schattige blik toen hij zei dat zijn Flapie beter was dan Georg zijn Roosje. Een lange “Oooooooh.” volgt. Het concert van de jongens is blijkbaar gedaan want Bill komt lawaaierig binnen. Ik gebaar dat hij stil moet zijn en wijs naar mijn GSM. Hij trekt een zielig gezicht en schuift tegen me aan. “Bill, je stinkt naar het zweet.” sis ik en trek mijn neus op. Weer trekt hij een zielig gezicht. Ik schud mijn hoofd en richt me terug op mijn vriendin aan de telefoon. Bill geeft echter niet op. Hij gaat op zijn knieën voor me zitten, legt zijn hoofd op mijn schoot en kijkt me met puppyogen aan. Lachend negeer ik hem en zegt tegen Charlotte “Bill probeert me af te leiden.” “Oehoe, de liefde.” zingt ze plagerig. “Jaja.” zeg ik lichtelijk geďrriteerd en leg af. Bill kruipt terug naast mij in de zetel. “Ik heb je gemist tijdens het concert.” fluistert hij zodat alleen ik het kan horen. “Mij of mijn stem?” vraag ik grijnzend. “Beide.” Er verschijnt een lachje op zijn gezicht. “Vanavond slaap jij terug bij mij.” fluistert hij. “En morgen hebben we vrij, dus heb ik je een hele dag voor mij alleen.”***Ik wens iedereen slaapwel. Expres doe ik er wat langer over want Bill staat ongeduldig in zijn deuropening, doen alsof hij niet op mij aan het wachten is. “Ga maar naar Bill. Hij staat daar zo ongeduldig.” fluistert Gustav als ik hem een zoen op zijn wang geef. “Hij moet maar een beetje geduld hebben.” grijns ik en blijf nog even staan. Uiteindelijk vind ik het toch wel zielig en loop ik met een halve grijns op mijn gezicht naar Bill toe. “Eindelijk.” zucht hij en trek me zijn kamer in, recht naar zijn bed. Hij tilt me op en gooit me op zijn bed. Lachend veer ik omhoog en val dan met mijn hoofd in een kussen. Ik heb zin om Bill nog een beetje te laten wachten. Kan wel leuk worden. Ik neem het deken en draai me erin voor Bill me kan kussen. “Schatje.” zaagt hij. Grinnikend hou ik mijn mond. “Schatjeeee.” gaat Bill zagend verder en kruipt op me. Nog altijd zeg ik niks. “Ik heb nu lang genoeg gewacht. Ik wil je perfecte lippen terug op de mijne voelen, je armen om me heen voelen, je lichaamswarmte voelen, je prachtige lichaam kunnen aanschouwen zonder de jaloerse blik van Tom.” zegt Bill bijna wanhopig. Ik rol uit het deken. “Mijn lichaam aanschouwen?” Bill knikt. “Zoals ik nu kan doen.” Vanbinnen zucht ik opgelucht. Ik dacht dat Bill verder wou gaan. En daar ben ik nog niet klaar voor. Ik wil het pas als Tom het weet van ons. Dus zal Bill nog even moeten wachten. Eerlijk gezegd heb ik alles wat Bill opgesomd heeft ook gemist. Maar dan wel van zijn lichaam. Ik spring zowat in zijn armen en kus hem alsof het onze laatste kus is. Door mijn onstuimigheid komen we naast het bed terecht maar daar trekken we ons niks van aan en gaan gewoon verder. Ik hoop dat Tom, die de kamer hiernaast slaapt, onze val niet gehoord heeft. Anders kan hij misschien komen kijken of er iets mis is met Bill. En ik wil Bill nu niet loslaten. Het voelt zo zalig. 2 dagen Bill niet kussen is een hel. En als hij dan nog eens recht voor mijn neus mooi staat te wezen, moet ik me nog meer inhouden. Op sommige momenten wil ik gewoon mijn lippen op de zijne persen maar dan besef ik dat Tom er ook bij is en dat mijn plan dus niet kan doorgaan. “Bill, is alles oké?” Tom klopt zachtjes op de deur. Zuchtend los ik Bill zijn lippen en kijk geďrriteerd naar de deur. “Ja, alles oké! Gewoon iets laten vallen!” roept Bill terug en richt zich terug op mij. “Waar waren we?” grijnst hij zachtjes. “Hier.” Al snel zijn we verstrengeld in een al even onstuimige kus als de vorige voor die door Tom abrupt eindigde. Bill duwt me van zich af en komt zo op mij te liggen zonder er ook maar aan te denken mijn lippen te lossen. Dan doe ik het maar. Ookal is het maar even, om zijn T-shirt uit te trekken. Maar toch kan Bill het niet laten zijn lippen te gebruiken. Hij drukt vlinderzachte kusjes in mijn nek terwijl hij mijn trui open ritst. “Bill?” Weer klopt Tom op de deur. En weer kijk ik geërgerd naar de deur. Bill staat op en trekt me recht. “Ga even naar de badkamer.” zucht hij en loopt naar de deur terwijl hij zijn haar een beetje fatsoeneert. Geďrriteerd loop ik de badkamer in. “Heb jij toevallig nog een handdoek? Ik heb er geen en zo kan ik niet naar de receptie.” hoor ik Tom vragen. Ik heb zo een gevoel dat hij daar in zijn boxer staat, recht uit de douche. “Ja, wacht even.” Bill komt de badkamer in en maakt een verontschuldigend gebaar. Ik schud met mijn hoofd als teken dat hij er niets aan kan doen. Hij lacht even, neemt een handdoek en verdwijnt weer. Ik hoor Tom nog een “Danke.” mompelen, een deur die toegaat en Bill die zuchtend op zijn bed gaat zitten. Ik ga ook zuchtend naast hem zitten. Allebei weten we dat de magie weg is. Waarom moest Tom ons ook komen storen? “Ik ga even naar mijn kamer.” zeg ik en zet me recht. “Je komt toch terug?” vraagt Bill zielig. “Tuurlijk. Ik kan je niet missen.” antwoord ik en druk een lange kus op zijn lippen. Voor ik naar buiten loop, slaat Bill nog eens op mijn kont en blijft er grijnzend naar staren. “Je lijkt op je broer!” roep ik nog voor ik de deur dichttrek. Ik hoor nog iets tegen de andere kant van de deur vliegen. Lachend loop ik naar mijn kamer, prop het nodige in een koffer en loop terug naar Bill. “Bill! Ben terug!” roep ik niet te luid en klop op de deur. Ze vliegt meteen open. Bill staat in zijn boxer met een big smile voor me. “Wat heb jij gesnoven?” vraag ik grijnzend en loop terug naar binnen. Bill antwoordt niet maar slaat zijn armen om me heen, legt zijn handen op mijn buik, zijn hoofd op mijn schouder en blaast lichtjes in mijn oor. Ik hoor hem zachtjes lachen als hij merkt dat ik er kippenvel van krijg. Zijn lippen verplaatsen zich van mijn oor naar mijn nek en blijven daar even staan. Als hij zijn lippen terug weghaalt heb ik het gevoel dat er een mooie zuigzoen in mijn nek staat. “Hij is goed gelukt.” hoor ik Bill grijnzen. “Je moet wel je haar los laten hangen anders ziet iedereen het.” Lachend draai ik me om. “Ik ga slapen.” zeg ik serieus en loop naar de badkamer om me om te kleden. Als ik terug uit de badkamer kom, staat Bill in de deuropening. Ik geef hem een kusje en wil doorlopen maar Bill tilt me op en loopt met mij naar zijn bed. Ik sla mijn benen rond zijn middel en trek hem mee in mijn val. Zo blijven we een hele tijd liggen. Het voelt goed om Bill in mijn armen te hebben. Zijn warmte te kunnen voelen. Ik hoop dat Bill het niet te lang meer verborgen wil houden hoeveel we van mekaar houden. Voor Tom en voor de fans. Ze zullen wel geschikt zijn. Waarschijnlijk zal ik me dan ook schuldig voelen. Maar Bill zal me dat schuldgevoel wel doen vergeten. “Ik ga slapen.” gaap ik en kruip onder het deken. Bill kruipt al snel naast me. Ik leg mijn hoofd op zijn borst en sluit, met een gelukzalige glimlach op mijn lippen, mijn ogen. Ik voel nog dat Bill over mijn buik streelt en een kus op mijn haar drukt.

Deel 16

We zijn 3 weken verder. Vandaag is de verjaardag van Andie. De relatie tussen haar en Bill is nog altijd een geheim voor Tom. Georg heeft het ondertussen ook al ontdekt. Tom heeft zijn liefde voor Andie aan haar toegegeven en wacht nu op een antwoord. Daarom heeft Bill besloten om het dan toch te vertellen. ***pov. Andie:Met een glimlach rek ik me uit. Vandaag is het mijn verjaardag. Eindelijk 17. Hier heb ik lang op gewacht. Nu is het uitkijken naar mijn 18e verjaardag. We zijn vandaag in België en het is toch leuker om je verjaardag in eigen land te vieren. Het concert is in Brugge maar we slapen in Oostende. Ik klim uit mijn bed en blijf met mijn arm ergens aan hangen. Een rode streep vormt zich op mijn arm en het armbandje dat ik net een jaar geleden van Tim gekregen heb, valt op de grond. Kapot. “Nee!” roep ik met tranen in mijn ogen. Alles mag kapot behalve dit armbandje. “Andie, wat is er?” Bill komt in zijn boxer uit zijn bed gekropen. “Dit is er!” roep ik kwaad en met tranen in mijn ogen. Bill knielt naast me neer en neemt me in zijn armen. “Waarom moet dat net vandaag gebeuren?” vraag ik snikkend in zijn hals. “Is er vandaag iets speciaals?” Bill kijkt me raar aan. Oh nee. Zeg niet dat hij het vergeten is. “Nee, niks!” roep ik kwaad en loop naar beneden. Hoe kan hij mijn verjaardag vergeten zijn? Toen hij en Tom verjaarden ben ik speciaal naar Duitsland gegaan om hun feest te kunnen bijwonen maar iemand anders zijn verjaardag onthouden blijkt moeilijk te zijn. Ik loop naar de badkamer en hou mijn arm onder het koude water. Een pijnscheut gaat door mijn pols. Ik heb me net gestoten aan mijn pols waar ik vroeger het meest in sneed. Met een washandje dep ik het vuil uit de wonde en plak er een pleister op. Nog altijd kwaad ga ik tegenover Bill aan tafel zitten. “Andie, ik ga het tegen Tom zeggen.” zegt hij en kijkt me aan. “Doe wat je niet laten kunt.” mompel ik. “Wat scheelt er met jou?” vraagt hij geďrriteerd. “Niks!” roep ik en loop terug naar boven. Op de trap kom ik Tom tegen. “Goeiemorgen!” roept hij vrolijk en loopt verder. “Morgen.” mompel ik kwaad. Die is het dus ook al vergeten. Hij wacht nog altijd op mijn antwoord maar nu mag hij er zeker van zijn dat ik geen antwoord ga geven. En als Bill het toch gaat vertellen, moet ik niet meer antwoorden op zijn liefdesverklaring. Dat is nu al een paar dagen geleden dat hij zijn liefde aan me verklaard heeft. …Ik lag languit op mijn bed in mijn hotelkamer ergens in Duitsland. Bill was in de badkamer al zingend zijn haar aan het drogen. Vanavond was er een concert en morgen zouden we naar België rijden. Als er op de deur geklopt werd, liep ik eerst naar de badkamer om Bill te zeggen dat hij stil moest zijn en opende dan de deur.”Andie, kan ik je even spreken?” vroeg Tom. Ik knikte en liet hem binnen. Hij bleef zenuwachtig ronddraaien. “Je mag gaan zitten.” Ik wees naar mijn bed. Hij ging op de rand zitten en legde zijn handen in zijn schoot. Afwachtend ging ik in een zetel zitten. “Andie,” begon Tom, “ik weet dat ik me altijd stoer voordoe als ik bij je ben. Maar elke keer je me aankijkt, weet ik niet wat zeggen of kraam ik onzin uit. Als je me aanraakt, gloeit die plaats voor de rest van de dag. ’s Avonds in mijn bed denk ik alleen aan jou. Ik weet dat Bill ook iets voor je voelt en hij zal het je waarschijnlijk al verteld hebben maar ik hoop dat je mij ook een kans wilt geven.” Hij stond op van het bed, liep op me af en knielde voor me neer. “Andie, ik hou vreselijk veel van je. Ik weet dat je denkt dat ik een player ben maar ik wil je verzekeren dat ik het met je meen.” Hij kwam dichter en drukte voorzichtig zijn lippen op de mijne. Het koude metaal van zijn piercing gaf me een rilling. Hij kuste zacht en voorzichtig, nam mijn hoofd tussen zijn handen en gleed met zijn tong langs mijn lippen. Gewillig opende ik mijn mond, verdoofd door zijn lippen. Zijn handen gingen van mijn hoofd naar mijn nek en zo naar mijn rug waar ze nonchalant op mijn heupen bleven rusten. Opeens kon ik weer helder denken en duwde hem van me weg. “Ik weet het niet, Tom. Ik zit in de knoop met mijn gevoelens. Gisteren heeft Bill gezegd dat hij iets voor me voelt en nu jij. Je moet me tijd geven.” Hij knikt droevig en loopt met gebogen hoofd mijn kamer uit. “Wat heeft hij gedaan?!” Kwaad kwam Bill de badkamer uit. “Rustig, schatje.” Ik leg mijn vinger op zijn lippen. “Ik voelde niks toen hij me kuste.” loog ik. “Jij bent de enige voor mij.” Ik drukte een kusje op zijn lippen en liep de badkamer in. …Ik voelde wel degelijk iets toen Tom me kuste. Bijna even goed als Bill, maar Bill kust met meer passie en tederheid. Maar ja, als meneer mijn verjaardag vergeet, kan hij ik even goed naar Tom gaan als die mijn verjaardag ook niet vergeten was. “WAT?!!!” hoor ik Tom roepen. Bill heeft het dus verteld. “AL EEN MAAND?!” Hij heeft het dus helemaal verteld. Ik hoor iemand de trap oplopen en even later komt Tom kwaad voor me staan. “JIJ HEBT DUS AL EEN MAAND IETS MET BILL! IK HEB MIJN ZIEL BLOOT GELEGD, JE HEBT ME TERUGGEKUST!” roept hij en maakt wilde gebaren met zijn armen. “Tom, ik kon het niet vertellen. Je keek de hele tijd met een verliefde blik naar mij, flirtte de hele dag met me. Hoe moest ik dan zeggen dat ik iets met Bill had. Ik wou je echt niet kwetsen. Dat kan ik niet. En ja, ik kuste je terug. Ik voelde inderdaad iets maar ik voel meer voor Bill.” zeg ik rustig. Met tranen in zijn ogen komt Tom naast me zitten. “Tom, het spijt me, echt waar.” Voorzichtig leg ik mijn hand op zijn schouder. “Maar het voelde zo goed om je te kussen. Ik had er zo lang op gewacht. Je lippen zijn perfect.” De tranen rollen over zijn wangen. “Het spijt me echt heel erg, Tom. Ergens heb ik van je lippen genoten maar toen besefte ik dat Bill in de badkamer op mij aan het wachten was.” Ik voel nu ook tranen opkomen en hou ze niet tegen. “Mag ik nog 1 keer?” smeekt Tom. Met tranen in mijn ogen kijk ik hem aan en tot mijn eigen grote verbazing knik ik ja. Hij trekt de gordijntjes toe en drukt zijn lippen op de mijne. Ik zit verstijfd met mijn ogen toegeknepen. Gelukkig maakt Tom er geen lange kus van en lost na een paar seconden mijn lippen. “Danke.” fluistert hij, doet de gordijntjes terug open en loopt weg. “Andie!” hoor ik Bill roepen. “Wat?” roep ik geërgerd terug. “Heeft hij iets met je gedaan?” vraagt Bill en komt naast me zitten. “Nee.” antwoord ik kortaf. “Goed.” En weg is hij. Hij is het dus echt vergeten. En volgens mij is iedereen het vergeten want Georg en Gustav hebben ook nog niets gezegd. Zuchtend kruip ik terug in mijn bed tot we bij de hal aankomen.

Deel 17

Voor het concert zegt bijna niemand iets tegen mij. De jongens zijn de hele tijd tegen mekaar aan het fluisteren. Wat is er leuker op je verjaardag dan dat iedereen het vergeten is en dat ze dan ook nog niet tegen je spreken. Dit is echt de leukste verjaardag in jaren. Dan word ik eindelijk 17, is iedereen het vergeten. Zuchtend stap ik het podium op en zing het hele concert met halve concentratie. Daardoor krijg ik soms wel kwade blikken van Bill, Georg en Gustav. Van Tom krijg ik alleen maar smekende blikken. Volgens mij is hij nog altijd niet over het feit dat ik iets met Bill heb en hem afgewezen heb. Gelukkig heeft hij geen ruzie met Bill. Dan zou ik me schuldig gevoeld hebben. Ik wil niet dat jongens ruzie hebben over mij. Na An deiner seite blijft iedereen op het podium staan in plaats van af te gaan. “Ik wil graag nog een paar dingen zeggen.” roept Bill boven het gegil uit. De rest probeert het publiek stil te krijgen. “Vandaag is een heel speciale dag, het is de verjaardag van Andie, onze fantastische backing vocal.” Heel de zaal begint te klappen, te fluiten, te gillen… “Ze denkt dat wij haar verjaardag vergeten zijn maar niets is minder waar. We hebben een paar fantastische cadeaus, die gaan we straks nog geven. Maar we willen haar hier gewoon al een gelukkige verjaardag wensen en het zou ook leuk zijn als iedereen mee Happy Birthday zingt.” Bill komt grijzend op me afgelopen, neemt mijn hand en leidt me naar vanvoor. Tom telt af en de hele zaal begint te zingen. Met tranen in mijn ogen kijk ik de zaal rond. Voor zover ik kan zien, zingt iedereen mee. Bill heeft ondertussen zijn arm om me heen geslagen en fluistert in mijn oor “Je cadeaus krijg je zo meteen.” Nog cadeaus? Dit is gewoon het mooiste cadeau dat iemand me ooit gegeven heeft. Als iedereen uitgezongen is, wilt Bill het publiek nog zeggen. “Hetgeen ik nu ga zeggen, zal de meeste onder jullie kwetsen. Maar ik hoop dat jullie me mijn geluk gunnen.” Hij neemt mijn hand vast. “Voor mij is Andie meer dan zomaar een vriendin. Ze is mijn vriendin.” Sommige fans klappen, anderen barsten in tranen uit. De meeste barsten in tranen uit. En nu voel ik me schuldig. Het voelt alsof ik hun Bill ingepikt heb. En dat is geen goed gevoel. “Jullie moeten weten dat ik heel gelukkig ben met haar. Ze laat me van elke seconde genieten. De andere jongens vinden haar ook fantastisch. Ze is als een zus voor hen. En voor mij is ze net dat tikkeltje meer.” Nu zijn er nog meer meisjes die in tranen uitbarsten. Dit voelt echt niet goed. Maar ik ga mijn relatie met Bill niet stopzetten voor hen. Ik hou van hem en volgens mij zal dat de volgende paar jaar niet veranderen. Dat hoop ik toch. “En nu zijn we weg.” fluistert Bill en trekt me mee het podium af. Nu kan ik Bill eindelijk kussen wanneer ik wil. En daar ga ik van profiteren. Hij staat even verder met iemand van de crew te praten. “Bill!” roep ik lief en wenk hem met mijn vinger. Hij stormt meteen op me af en drukt verlangend zijn lippen op de mijne. Mijn tong streelt zijn lippen en onder zijn natte T-shirt strelen mijn handen zijn rug. Het kan me niet schelen dat hij nat is van het zweet. Ik heb hier lang op gewacht. En er is iets waar Bill volgens mij al een tijdje op wacht en dat ga ik hem vanavond geven. Lang heb ik er niet over nagedacht. Mijn gevoel zei genoeg. Ik ben er klaar voor. Een rilling loopt over mijn ruggengraat als Bill me zachtjes tegen een muur duwt en zijn lippen van mijn mond naar mijn nek verplaatst. Met gesloten ogen geniet ik van zijn aanraking terwijl mijn handen nog altijd zijn rug strelen. “Andie! Tijd voor cadeautjes!” hoor ik Tom de magie verpesten. Zuchtend kijkt Bill me aan. “Vanavond.” beloof ik hem. Zijn ogen beginnen meteen heel hard te twinkelen en een geniepige grijns siert om zijn lippen. “Ben je zeker?” vraagt hij serieus. Ik knik en loop naar de kleedkamer waar ik voor een derde verrassing kom te staan. In de zetel zit Charlotte. Daarom dat ze niet opnam deze morgen. “Charlotte!” gil ik blij en vlieg in haar armen. “Gelukkige verjaardag, babe.” Zo noemt ze mij dus sinds we die film gezien hebben. Babe. Ze vindt dat ik dat varken goed kon nadoen. Wat ik totaal tegensprak maar dat hielp niet. Ze stopt een klein cadeautje in mijn hand en laat me de tijd om het open te maken. Met trillende handen pruts ik de plakband open. Met grote ogen kijk ik naar het kettinghangertje dat in mijn hand ligt. Het is een fragiel hangertje dat het sterrenbeeld tweelingen voorstelt. “Danke.” Ik druk een kus op haar wang en hang het hangertje aan de ketting die ik van Bill en Tom gekregen heb. “Dit is mijn cadeau.” Bill opent mijn hand, legt er iets in en sluit het terug. Voorzichtig open ik mijn hand en zie het armbandje van Tim liggen. Helemaal gemaakt. Voor de 2e keer vanavond moet ik vechten tegen mijn tranen. Dit is echt het perfecte verjaardagscadeau. Of beter: dit is de perfecte verjaardag. Ik fluister het in Bill zijn oor en voeg er aan toe “En vanavond krijg je dat dubbel en dik terug.” Weer beginnen zijn ogen te twinkelen. En weer wordt de magie verbroken. Alleen is het nu door Georg. “En ons cadeau is: een hele avond fuiven op onze kosten.” “Champagne!” juichen Charlotte en ik te samen en lopen naar buiten. Ik hoor Bill iedereen nog waarschuwen dat ze niet te veel alcohol mogen drinken omdat ik het niet voor dronken mensen heb. Het is zo een schatje. Buiten sta ik voor de zoveelste verrassing van de avond. Een limousine. “Cool.” zegt Charlotte droog en we stappen in. Als ook de jongens ingestapt zijn, vertrekken we. De hele weg zit ik op Bill zijn schoot en overlaad hem met kusjes. Aangekomen bij de club zie ik Saki voor de ingang staan. “Voor de zekerheid.” zegt Bill als ik vraag wat Saki hier doet. Als we naar binnen lopen, draaien ze net Liebe Ist van Nena. Ik trek Bill mee de dansvloer, leg mijn armen in zijn nek en mijn hoofd op zijn schouder. Liebe will nicht, Liebe kämpft nicht, Liebe wird nicht, Liebe ist. Liebe sucht nicht, Liebe fragt nicht, Liebe ist, so wie du bist. “Liebe ist, so wie du bist.” fluister ik in Bill zijn oor en druk er een kusje onder. Na Nena draaien ze The best damn thing van Avril Lavigne. Bill geeft me nog een kusje en loopt naar de bar. “Slome!” roep ik hem na en ga met Charlotte dansen. Ik had wel verwacht dat Bill niet ging dansen. Bij de laatste zin van het liedje loop ik verleidelijk op Bill af. I’m the best damn thing that your eyes have ever seen. “Moet ik nog lang wachten, ik hou het niet meer.” kreunt hij. “Pech.” Ik loop terug naar de dansvloer. Om Bill nog meer zin te laten krijgen, dans ik dicht tegen Tom aan. Hij legt zijn handen op mijn heupen en duwt mijn rug dicht tegen zijn borst. Dat was nu ook weer niet de bedoeling. Bill kijkt ons jaloers aan. Als Tom me nog wat dichter tegen zich aandrukt, neem ik zijn handen van mijn heupen. Bill grijnst even en Tom kijkt zielig. “Probeer Charlotte eens, ze vindt je geweldig.” fluister ik in zijn oor en loop naar Bill. “Probeer je me jaloers te maken?” vraagt hij en geeft me een glas champagne. Ik knik en nip van mijn glas.***pov. Bill:Volgens mij is het half 2 als Andie en ik de club uitglippen en met de limousine naar het hotel rijden. Andie heeft me lang genoeg in die club laten zitten, wachtend op haar. Ze danste met elke jongen en liet mij jaloers aan de kant staan. Haar ogen waren wel altijd op mij gericht waadoor ik wist dat ze niks in die jongens zag. Ze gaat met haar gezicht naar me toe op mijn schoot zitten. Heel langzaam trekt ze de rist van mijn vest open. Als die uit is legt ze haar handen onder mijn T-shirt op de rand van mijn boxer, die een stukje uit mijn broek komt en plaatst vlinderzachte haar lippen in mijn nek. Ik kreun lichtjes, steek mijn duimen in de riemlussen van haar broek en leg mijn handen op haar kont. Ik hoop dat we snel bij het hotel zijn want ik moet me inhouden om Andie niet de kleren van haar lijf te trekken. Ondertussen hebben Andie haar lippen de mijne gevonden en speelt haar tong met mijn piercing. Ik wil net mijn handen onder haar T-shirt laten verdwijnen als de limo stopt en Gerrit roept dat we er zijn. Andie stapt uit en trekt me mee de lift in. Daar gaat ze zonder gęne verder. Spijtig genoeg is mijn kamer op de tweede verdieping en moet ze al snel haar kusjesronde staken. Maar ik weet dat hetgeen dat komt ook iets te maken heeft met kusjes. En dat niet alleen. Eenmaal in mijn hotelkamer druk ik Andie tegen de deur terwijl ik ze op slot doe en kijk haar grijnzend aan. “En nu tussen ons.” Ik til haar op zodat ze haar benen rond mijn middel slaat en draag haar naar mijn bed. Daar ritst Andie langzaam haar trui open. Ongeduldig ga ik boven haar hangen. “Kan mijn liefje niet wachten?” vraagt ze grijnzend. “Jawel omdat ik weet dat het fantastisch gaat worden.” antwoord ik fluisterend en glip met mijn handen onder haar T-shirt. Al snel ligt die naast het bed met mijn T-shirt ernaast. Opeens duwt Andie me van zich af en gaat op me zitten. Haar lippen gaan naar mijn sleutelbeen terwijl haar handen mijn zijden strelen. Versteend en met gesloten ogen geniet ik van haar aanrakingen. Ik boor mijn nagels in de matras als ze de rand van mijn ster overtekent met haar tong. Haar handen frutselen mijn broek open en ook die komt naast het bed terecht. Haar vingers haken zich in de rand van mijn boxer en haar lippen drukt ze terug op de mijne. Weer dwalen ze af naar beneden. Naar mijn sleutelbeen, mijn borst en mijn tepel waar ze even in bijt. Weer boor ik mijn nagels in de matras. Het wordt moeilijker om het probleem in mijn boxer onder controle te houden. En dat verbetert er niet op Andie haar lippen verder naar beneden afdwalen en haar nagels over mijn tepels krabben. Ik hoor haar lachen en haar hand wrijft plagerig over de duidelijk zichtbare bobbel in mijn boxer. Er komt een kreun vantussen mijn lippen die luider is dan voorzien. Na een paar seconden duw ik Andie terug van me af. Lichtjes hijgend laat ook ik mijn lippen van haar lippen naar haar navel afdwalen terwijl ik haar broek openrits. Ook die komt naast het bed terecht. Net als de rest van de kleren die we nog aanhebben. We liggen nu helemaal naakt tegen mekaar. Elk vezeltje van haar lichaam, haar warmte. Het voelt zalig. “Ben je zeker?” vraag ik nog eens om het echt zeker te weten dat ze het wil. Ze knikt. “Mijn eerste keer wil ik met jou delen en met niemand anders. Mijn gevoel heeft me nog nooit bedrogen. Tenzij bij de examens. Dan bedriegt mijn gevoel me meestal wel.” Ik lach, buig naar mijn broek naast het bed en vis er de condoom uit die ik stiekem uit Tom zijn verzameling gepikt heb. Dat zeg ik ook tegen Andie zodat ze niet denkt dat ik altijd met een condoom in mijn broek rondloop. De verpakking valt op de grond en ik rol terug op Andie. “Ik hou van je.” fluister ik nog voor ik voorzichtig bij haar binnenkom. Andie trekt even een pijnlijk gezicht. “Gaat het?” vraag ik bezorgd. Ze knikt, slaat haar armen rond mijn nek en drukt haar lippen op de mijne. Ik steun op mijn onderarmen die ik naast haar hoofd geplaatst heb en begin zachtjes te bewegen. Andie boort haar nagels in mijn rug als ik nog een beetje sneller beweeg.***pov. Charlotte:Ik zie Andie en Bill de club uitglippen. Ik kan al raden wat die 2 gaan doen. Andie heeft me het trouwens gezegd dus weet ik gewoon wat die 2 gaan doen. Ze had er al met mij over gesproken omdat ik het al gedaan heb met Nick. Ik heb haar gezegd dat als ze het echt wilt en niet stresst het geweldig is. En als het met de liefde van je leven is, voelt het nog beter dan als het maar voor 1 nacht is. Met Nick voelde het ook geweldig omdat ik toen nog niet wist dat hij me bedroog. Nu zijn we nog altijd samen omdat hij denkt dat ik niet weet dat hij vreemdgaat. Maar ik weet het maar al te goed. Waarom hij elke vrijdagavond niet opneemt als ik bel. Waarom hij op zaterdagnamiddag nooit kan afspreken. Waarom hij na school nooit met me mee naar huis gaat. Dan is hij bij die trut van een Tine. Een huppel. Als Nick vreemdgaat, kan ik dat ook. Ik was toch van plan om het deze week uit te maken. Ik loop op Tom af en ga heel dicht bij hem dansen. Grijzend legt hij zijn handen op mijn heupen en trekt me tegen zich aan. Dit voelt veel beter dan in Nick zijn armen liggen. Maar zo snel ben ik niet verliefd en zeker niet op iemand als Tom. Met zo’n mensen flirt je een hele avond en speel je dan hard to get. En dat is precies wat ik nu ga doen met Tom. Ik heb altijd wel een klein gevoel voor hem gehad maar dat was alleen om zijn uiterlijk. Zijn innerlijk staat niet op posters uit de Joepie. Het is altijd leuk om hard to get te spelen. Zeker als het players zijn. “Je bent mooi, weet je dat?” fluistert Tom zwoel in mijn oor. Ik lach alleen maar en sla mijn armen rond zijn nek als een stevig rocknummer overgaat in een slow.***Tom zijn arm ligt rond mijn middel en zijn hoofd ligt op mijn schouder. Hij is vrij dronken en niet echt in staat om op zijn benen te staan. Als we het hotel inlopen geef ik hem door aan Gustav die Georg al ondersteunt. Georg is ondertussen al beginnen zingen. Let There Be Love van Oasis. Als ze de lift uitstrompelen, is Tom vrolijk aan het meedoen. Ik schud lachend mijn hoofd en stap uit op 5e verdieping. Tom heeft voor de rest van de avond zijn handen redelijk goed kunnen thuishouden. Het enige nadeel was dat hij me niet meer los wou laten. Zelfs toen ik naar het toilet moest, wou hij mee. Uiteindelijk bleef hij aan de deur staan tot ik terug naar buiten kwam. Misschien kan mijn hard to getspelletje wel werken. Grijnzend kleed ik me om en kruip in bed waar ik direct als een blok in slaap val.***pov. Bill:Nog een beetje nahijgend lig ik op mijn rug met Andie dicht tegen me aan. Het was fantastisch. Eerlijk gezegd was het beter dan in mijn dromen. “Dit was mijn ander cadeau.” fluister ik in Andie haar oor. Ze lacht en gaapt tegelijk waardoor ik in de lach schiet. Ik hoop dat ze het net zo fantastisch vond als ik. Maar daar ben ik van overtuigd. Het heeft ons dichter bij mekaar gebracht, ons verbonden. En ik hoop voor eeuwig. Zeker weet je dat natuurlijk nooit maar met Andie wil ik echt de rest van mijn dagen vullen. En nu iedereen het weet, kan ik met haar over straat lopen zonder dat er roddels ontstaan die ik dan moet ontkennen omdat ik het nog niet aan de fans verteld heb. Op de gang hoor ik dat de jongens ook terug zijn van de club. Gelukkig hebben ze mijn advies opgevolgd en niet te veel gedronken totdat Andie en ik wegglipten. Nu zijn ze wel behoorlijk aangeschoten, zo te horen. Tom is luid Let There Be Love van Oasis aan het zingen en Georg doet vrolijk mee. Well you can say what you want. But you won't get a thing from me. And if you don't understand. That's it's not in your hands you need. Let there be love, let there be love, let there be love, let there be love. Gustav hoor ik niet echt. Die Charlotte ook niet. Maar dat komt waarschijnlijk omdat haar kamer een paar verdiepingen hoger is. Ondertussen is Andie in slaap gevallen. Ik druk nog een kusje op haar voorhoofd en val niet veel later ook in slaap.

Deel 18

Als ik wakker word, is het al 4 uur in de namiddag. Dat zegt de wekkerradio op mijn nachttafeltje toch. Mijn GSM zegt dat het half 1 is. Ik heb geen idee welke van de 2 ik moet geloven maar het uur interesseert me niet. Hetgeen vannacht gebeurd is, interesseert me. Ik besef nog maar half dat het echt gebeurd is. Ik mag me waarschijnlijk wel verwachten op een vragenlijst van de jongens maar veel ga ik niet aan hun neus hangen. Tom zou ik misschien een beetje meer kunnen vertellen als hij geen gevoelens had voor Andie. Volgens mij zal hij ook niet op alle informatie uit zijn. Naast me ligt Andie nog te slapen. Ze ligt op haar buik en het laken komt maar tot aan haar onderrug waardoor ik haar mooie rug kan aanschouwen. Ik moet toegeven dat ik gisteren verbaasd was van haar schoonheid. Alles aan haar is perfect. Elk ding dat ze doet, maakt me verliefd. Zelfs haar manier van wakker worden die ik nu ook kan aanschouwen. Ze draait zich kreunend op haar zij waarna haar oogjes zich langzaam maar zeker openen. Een lief en klein glimlachje siert haar lippen. Ze komt op me liggen en geeft me een kusje. “Het was de mooiste verjaardag van alle 17.” glimlacht ze. Lachend druk ik een kus op haar wang. “En jij?” Ze kijkt me vragend aan. “Zeker voor herhaling vatbaar.” antwoord ik. “Hetzelfde.” fluistert ze en bijt even in mijn oor. Een rilling loopt over heel mijn ruggengraat. Andie rolt terug van me af en begint zich aan te kleden. “Zou jij je ook niet aankleden? Ik wil gaan eten.” vraagt ze als ze aangekleed is. “We kunnen roomservice bellen.” probeer ik er vantussen te komen. “Nee,” antwoordt ze vastberaden, “je hebt wat beweging nodig.” “Gisterenavond was al intensief.” zucht ik lachend. Ze draait met haar ogen, rommelt in 1 van mijn koffers en gooit een boxer, T-shirt en broek naar mijn hoofd. Een beetje mopperend trek ik het aan. “Flinke jongen.” Andie knijpt even in mijn wang en huppelt de gang door. “Waardoor ben jij zo actief?” vraag ik met 1 wenkbrauw opgetrokken. “Die Liebe!” zingt ze en trekt me de lift in. “En de liefde voor wie?” vraag ik grijnzend. “Voor mijn schatje!” gaat ze zingend verder, springt in mijn armen en slaat haar benen rond mijn middel. Zo loop ik uit de lift. Wonder boven wonder is Tom al wakker. Goed ziet hij er wel niet uit. Hij is vrij bleek en zit met zijn hoofd in zijn handen en een glas water voor zich aan tafel. Ik zet Andie voorzichtig neer en ga naast Tom zitten. “Hey, broertje, hoe gaat ie?” “Niet zo luid.” kreunt hij en grijpt naar zijn hoofd. “Maar waar waren jullie gisteren? Opeens waren jullie weg.” Een kleine grijns kan er vanaf. “Ik was moe.” antwoordt Andie en legt onder tafel haar hand op mijn been. Tom voelt zich blijkbaar te slecht om nog verder te vragen. Intussen glijdt Andie haar hand meer en meer naar boven, richting mijn kruis. Ik bijt op mijn lip als ze nog verder gaat. Net als ze bij de rits van mijn broek aankomt, komen Georg en Gustav erbij zitten. Langzaam glijdt haar hand terug naar beneden. Ze kijkt me grijnzend aan en begint te eten. Ook Georg wil weten waar we gisteren waren. “Andie was moe en ik ben met haar meegegaan.” antwoord ik en bijt van mijn broodje. Georg voelt zich niet zo slecht als Tom en vraagt wel verder. “En er is niks meer gebeurd zeker?” Andie en ik schudden samen ons hoofd. “Ja, tuurlijk.” Tom mengt zich nu ook in het gesprek. “Laat ons zeggen,” Andie kruipt op mijn schoot, “dat het de mooiste verjaardag van alle 17 was.” Tom en Georg beginnen joelend te klappen. “Jij komt straks even naar mijn kamer voor de details.” joelt Tom en slaat op mijn schouder. Ik ben blij dat hij over Andie is. Misschien komt het door Charlotte. Andie zei dat ze Tom geweldig vindt dus dat kan misschien wel goed komen. Na het ontbijt trekt Tom me inderdaad mee naar zijn kamer. Ik roep nog snel “Ik ga je missen!” naar Andie en laat me dan door Tom meesleuren.***pov. Andie:Bill roept nog “Ik ga je missen!” voor hij door Tom zijn kamer ingetrokken wordt. Lachend ga ik naar Charlotte haar kamer. Alleen tegen haar heb ik gisteren verteld wat ik ’s avonds van plan was. Ik had haar even apart genomen en mijn plan uitgelegd. Ze heeft me een halve speech gegeven over de liefde van je leven, dat het geweldig ging zijn en bla bla bla. Maar het was geweldig. Het was mijn eerste keer waardoor het wel een beetje pijn deed maar voor de rest was het perfect. Bill was zo lief. Niet elke jongen vraagt of het gaat als je een pijnlijk gezicht trekt. Hij vroeg zelfs of ik er echt wel zeker van was. Volgens mij besef ik nog maar half hoe gelukkig ik met hem ben. Ik vond het wel grappig toen hij zei dat hij die condoom van Tom gepikt had. Precies of ik denk dat Bill altijd met een condoom in zijn broek rondloopt. In de club heb ik het hem redelijk moeilijk gemaakt. Bijna de hele tijd danste ik met andere jongens terwijl mijn ogen nooit in die van hen keken maar naar Bill die bijna de hele tijd aan de bar zat, cola te drinken. Hij wou niet dronken zijn, anders zou hij de volgende dag alles vergeten zijn en dat wou hij niet. Is het geen schatje? Ikzelf was totaal niet dronken. Ik heb 2 glazen champagne gedronken en voor de rest ook cola en af en toe een watertje. Voor de afwisseling. Ik huppel Charlotte haar kamer in en spring blij op het bed. “ANDIE! STOP DAAR MEE!” roept Charlotte vanonder het deken. “Oeh, heeft iemand hier last van een kater?” vraag ik en ga gewoon door met springen. “Nee,” Charlotte haar hoofd komt vanonder het deken tevoorschijn, “ik lig niet zo lang in mijn bed.” “Het is al 1 uur. Je ligt al meer dan 10 uur in je bed.” Ik ga vrolijk door met springen en plant dan uiteindelijk mijn kont net naast Charlotte haar hoofd. “Volgens mij bent u een beetje heel actief. Hebt u daar een speciale reden voor?” vraagt ze serieus. Ik knik hevig. “Die Liebe!” Ik gooi mijn armen in de lucht en laat me op mijn rug vallen. Charlotte klapt blij in haar handen. “Applaus voor de liefde tussen Bill en Andie en wat die gisterennacht aangericht heeft. Misschien is het wel een baby, dames en heren. Wie zal het zeggen?” Ze doet alsof ze een micro vast heeft. “En hoe was het? Was het saai en stom of was het geweldig en zalig?” Ik doe alsof ik nadenk. “Uiteindelijk ga ik voor het laatste.” “Applaus, dames en heren, het was geweldig en zalig!” Ik klap in mijn handen en joel luid. “Maar nu serieus. Hoe was het?” “Dat ga ik niet aan je neus hangen.” antwoord ik grijnzend. “Please.” smeekt Charlotte. Ik schud mijn hoofd en loop haar kamer uit, net op tijd een vliegende schoen ontwijkend. “Ah, hier ben je. Ik was je aan het zoeken.” Bill komt naar me toegelopen. “Kun je niet meer zonder mij of zo?” vraag ik met opgetrokken wenkbrauw. “Sinds vannacht niet, nee.” antwoordt hij en duwt me tegen de deur van Charlotte haar kamer. “Ik wil voor altijd bij je zijn.” fluistert hij zwoel in mijn oor. “Ik ook bij jou.” fluister ik terug voor ik mijn lippen op de zijn parkeer. Bill duwt me nog dichter tegen de deur. “Geen geflikflooi voor mijn deur!” hoor ik Charlotte roepen. Ik schiet in de lach waardoor onze kus abrupt wordt afgebroken. “Ik snap dat jullie mekaar graag zien, maar hou jullie seksuele activiteiten voor als je met z’n tweeën bent.” Charlotte opent haar deur en houdt me tegen zodat ik niet val. “Maar wij gaan shoppen. Ik heb je lang niet gezien.” Ze trekt me mee naar de lift. Ik zwaai nog naar Bill, die me zielig aankijkt.

Deel 19

***pov. Bill:Zielig staar ik naar de lift waar Andie zonet in verdwenen is. Nu moet ik haar voor de rest van de dag missen. Sinds vannacht wil ik de hele tijd bij haar zijn. Ik kan daar niet aan doen. Door vannacht ben ik nog meer van haar gaan houden dan daarvoor. En daarstraks bij het ontbijt. Ik moest me inhouden om niet te beginnen kreunen. Gelukkig kwamen Georg en Gustav net bij aan tafel zitten en moest Andie haar hand wel terugtrekken. Ik wou bijna beginnen kreunen. Daardoor weet ik wel dat ze ervan genoten heeft vannacht. En daar ben ik blij om. Ik zou niet weten wat te doen als ze er niet van genoten had. Maar daar ga ik mijn hoofd niet over breken. Ze heeft er van genoten, ik heb er van genoten en dat is het belangrijkste. Zoals ik al zie: zeker voor herhaling vatbaar. Ik loop naar mijn kamer en zet me zuchtend voor de TV. Als ik na een half uur nog niks interessants gevonden heb, druk ik de TV uit en neem mijn GSM. Ik kan het niet laten Andie een bericht te sturen. Ik mis haar gewoon. Hey, schatje. Ik mis je verschrikkelijk. Snel terug komen. Kan niet zonder jou.XBill Op een antwoord hoef ik niet lang te wachten. Mis je ook maar wil ook eens met Charlotte tijd doorbrengen. Heb haar al een maand niet gezien en ze is mijn beste vriendin. Beloof om iets leuk mee te brengen. X.Andie Iets leuks? Daar kan ik dan mijn hoofd over breken terwijl Andie weg is.***”Schatjeeee!” Blij loop ik op Andie af en knuffel haar zowat plat. “Rustig, rustig.” Ze duwt me een stukje van zich af. “Je lijkt wel een klein kind vandaag.” “Sorry,” pruil ik verontschuldigend, “maar ik hou zoveel van je dat ik altijd bij je zijn, je nooit meer wil loslaten en de rest van mijn dagen met jou wil doorbrengen. Jij maakt van mij de gelukkigste man op deze aarde, je laat me leven, seconde per seconde, je maakt me verlangend, verlangend naar jou en door vannacht ben ik nóg meer van je gaan houden dan daarvoor.” Andie kijkt me sprakeloos aan. Ergens in haar ogen zie ik een traan opkomen. Ineens draait ze zich met een ruk om en loopt weg. “ANDIE!” roep ik nog maar ze blijft lopen. “Wat is er met haar?” vraag ik aan Charlotte. Ze haalt haar schouders op en loopt het hotel in. Is er dan niemand die zich zorgen maakt om Andie? Ik zucht even en loop Andie dan achterna. Waar kan ze naar toe zijn. Ik ben een ramp in oriëntatie en ik hoop dat ik hier niet verloren loop. Misschien is ze in de richting van de zee gelopen. Dat weet ik wel zijn. Ik cross een paar straten door en kom dan aan bij het strand. Een paar meisjes herkennen me maar mijn hoofd staat niet naar krabbels op mijn eigen kop zetten. Mijn hoofd gonst door het harde lopen maar ik mag nu niet opgeven. Ik moet weten waar Andie is en wat ik verkeerd heb gezegd. Ik loop verder het zand in. Zoekend kijk ik rond en beklaag mezelf dat ik geen zonnebril op heb. Iedereen herkent me en ik zie geen steek door de zon. Ik kijk naar de kustlijn maar zie geen Andie of iemand die op haar kan lijken. Ik zucht en loop terug naar de dijk. Waar in godsnaam kan ze zijn? Misschien in een park. Of hebben ze dat hier niet? “Meneer, weet u soms waar het park is?” vraag ik in mijn beste Engels aan iemand die de stad blijkbaar wel goed kent. “Ja, je gaat hier rechtdoor tot het einde van de straat, gaat dan links en aan je rechterkant zie je een grote poort. Dat is de ingang van het park.” antwoordt hij en kijkt me even doordringend aan. “Ben jij niet die ene van Tokio Hotel, die hier gisteren hebben opgetreden?” vraagt hij dan. Ik knik. “Zou ik een handtekening mogen? Mijn dochter is zot van jullie.” Hij haalt al een balpen en papier uit zijn jas. “Sorry, ik heb geen tijd. Ik moet Andie vinden.” antwoord ik en loop in de richting die de man me uitgelegd heeft. En inderdaad. Even later sta ik voor een grote blauwe poort. Zo snel als ik kan loop ik door de poort naar binnen en kijk op elk bankje of Andie er niet zit. Als ik alle bankjes bekeken heb en nog steeds geen Andie gevonden heb, ga ik wanhopig in het gras zitten met mijn hoofd in mijn handen. Ik veeg een opkomende traan weg maar dat helpt niet veel want ze rollen over mijn wangen zonder dat ik ze kan stoppen. Ik doe ook geen moeite. Het is mijn schuld dat Andie weggelopen is. Ookal weet ik niet waarom, het is mijn schuld. Mijn schouders schokken van het wenen en mijn handen zijn nat van de tranen. “Bill?” hoor ik een gebroken stem achter me fluisteren. Met betraande ogen draai ik mijn hoofd en zie Andie voor me staan. Snel krabbel ik recht en omhels haar. “Waarom liep je weg?” vraag ik als ik haar terug loslaat en in het gras ga zitten. “Het is nogal pijnlijk om dat te vertellen.” snikt Andie en legt haar hoofd op mijn schouder. “Als je er niet klaar voor bent moet je het niet vertellen maar ik wil weten wat ik verkeerd zei.” zeg ik en hef haar hoofd op zodat ze me moet aankijken. Ze zucht diep en begint te vertellen “Hetgeen jij daarstraks zei over dat je zoveel van me houdt dat je altijd bij me wil zijn?” Ik knik langzaam. “Dat zei mijn ex ook. Maar dan in de verleden tijd.” Ze knijpt even haar ogen dicht om de tranen tegen te houden. “Hij zei het voor hij sprong. Hij wou zelfmoord omdat ik het had uitgemaakt. Ik heb hem zien springen, Bill.” Met rode ogen kijkt ze me aan. “En is hij…?” vraag ik moeilijk. Ze schudt haar hoofd. “Hij heeft lang in coma gelegen. Een paar maanden geleden is hij ontwaakt. Ik wou hem gaan bezoeken maar hij wou me niet meer zien.” Ze verbergt haar gezicht in mijn T-shirt en begint zachtjes te snikken. “Het spijt me zo erg, schatje.” verontschuldig ik me met tranen in mijn ogen. Het is gewoon verschrikkelijk wat ze allemaal al heeft meegemaakt. Eerst Tim en nu haar ex. Kon ik maar iets doen. Maar wat? Ze heeft al zoveel meegemaakt en dat maakt haar ook sterker. Dat zie je. Maar soms komen de emoties boven en is ze zo kwetsbaar. “Je kan er niks aan doen, Bill.” snikt Andie en ik voel mijn T-shirt nat worden. Ik sla mijn armen om haar heen en wieg haar zachtjes heen en weer. Zo blijven we een half uur zitten tot Tom me een sms stuurt om te vragen waar ik ben. Ik antwoord dat ik met Andie in het park zit, te praten en dat we wel terug komen. “Ga je mee naar het hotel?” vraag ik voorzichtig. Andie knikt langzaam en zet zich recht. Ik sla mijn arm rond haar middel. “Nog eens sorry.” fluister ik nog maar eens. “Bill, hou nu op met je te verontschuldigen. Ik heb het je al lang vergeven.” Met haar handen in haar zij gaat ze voor me staan. Ik knik gehoorzaam. “Goed.” zegt Andie en steekt haar hand terug in mijn kontzak. Met mijn arm rond haar middel lopen we terug naar het hotel. Onderweg zeggen we beide niks. Het voelt goed. Even niks tegen elkaar zeggen. Gewoon genieten van de stilte. Alleen is er geen stilte in het centrum van Oostende. Er rijden auto’s, fietsers, brommers en soms zijn er meisjes die mij herkennen en beginnen te gillen. Ik ga er niet op in en loop rustig verder met Andie aan mijn zij. Als we bijna bij het hotel zijn, komt Tom naar ons gelopen. “Waar waren jullie?” vraagt hij bezorgd. “Even iets uitpraten.” antwoord ik en loop het hotel in.”Bill, kom eens.” Andie trekt me mee en duwt me tegen een muur. “Ik hoop dat je dit vergeet. Ik ben het ook vergeten.” Dat is makkelijker gezegd dan gedaan maar toch knik ik. “Bedankt.” Ze drukt een kus op mijn wang en loopt weg. Voor Andie ga ik het vergeten.***’s Avonds lig ik met Andie in mijn armen voor de TV in mijn hotelkamer. Morgen hebben we concert in Brussel dus moeten we niet te vroeg opstaan. Het viel me op dat iedereen met een medelevende blik naar Andie keek nadat ze huilend weggelopen was. Zij kon daar niet tegen en is uitgevlogen. Ze wou niet dat iedereen medelijden met haar had. Ik mocht wel medelijden hebben maar de rest niet. Of toch niet te veel. Ik druk een kusje op Andie haar schouder en zak nog wat meer onderruit in de zetel. Andie draait zich om zodat ze met haar gezicht naar me toe ligt. “Ik hou van jou.” fluistert ze. Ze drukt een kus op mijn wang en legt haar hoofd op mijn borst. “Ik ook van jou, schatje.” fluister ik met al mijn liefde voor haar terug. Na een half uur is Andie is slaap gevallen. Moed om in bed te gaan liggen heb ik niet dus val ik in de zetel in slaap.

Deel 20

***pov. Andie:Bill roept nog een paar keer “Vielen dank!” en loopt dan met zijn vingers in de mijne verstrengeld het podium af. Vandaag was het laatste concert in Brussel en, volgens mij, was het het beste van al de concerten van deze tour. Sinds eergisteren kijkt Bill tijdens het concert nog meer naar mij. Nu iedereen het toch weet, kan hij het niet laten om meer naar mij te kijken. Hij doet ook geen moeite meer om me niet aan te raken. Vroeger, toen nog niemand het wist, lag zijn arm rond mijn schouder als hij bij me kwam staan terwijl hij aan het zingen was maar nu ligt zijn arm al rond mijn middel. Ik vind het niet zo leuk want de meisjes op de eerste rij kijken dan heel jaloers naar mij. En dat heb ik liever niet. Als ik even niet moest zingen heb ik de zaal rond gekeken. Er waren een paar plakkaten waar mijn naam op stond en dan bedoel ik niet in de positieve zin. “Andie, je bent Bill niet waard.” Dat stond op 1 van de plakkaten die ik gelezen heb. Hoe kunnen zij weten of ik Bill waard ben of niet? Ze kennen Bill niet persoonlijk en mij ook niet. “Bill, Andie is uit op je geld. Breek met haar.” Dat vond ik het grofste plakkaat dat ik gelezen heb. Ik ben niet uit op Bill zijn geld. Ik hou van hem om wie hij is en niet om zijn geld. “Schatje, waar zit je met je gedachten?” Ik voel de ademhaling van Bill in mijn nek en zijn armen rond mijn middel. “Bij die plakkaten in de zaal.” antwoord ik zachtjes. “Hey,” Bill draait me om en heft mijn hoofd op, “trek je niks aan van die plakkaten. Ze weten niet wat ze zeggen. Alles dat op die plakkaten staat is niet waar, dat weet ik en jij ook. Ik weet wel dat je niet op mijn geld uit bent. Ik hou van jou en dat weet je. Je moet je niks van die jaloerse fans aantrekken. Ik doe dat ook. Ze beseffen nog niet half wat ik voor je voel.” De hele tijd knik ik alleen maar. “Heb je het begrepen?” vraagt Bill half grijnzend. Weer knik ik. “Goed.” Hij drukt een kus op mijn lippen en trekt me mee naar de kleedkamer. Daar ga ik op Bill zijn schoot zitten en leg mijn hoofd op zijn borst. Nu trek ik me niks meer aan van die fans. Ze zijn jaloers en willen zelf iets met Bill. Dat heeft hij me toch doen verstaan. En ik geloof hem. Waarom zou hij liegen? Hij houdt van mij dus liegt hij niet tegen mij. En er is nog iemand die jaloers is. Tom. Nu kan ik Bill wel kussen wanneer ik wil maar niet zonder een jaloerse blik van Tom. Zelfs als Bill nog maar een arm rond mijn middel legt, heeft hij een jaloerse blik in zijn ogen. En nu ook. Zielig kijkt hij naar Bill en mij met een vleugje jaloezie in zijn ogen. Gisteren dacht ik nog dat hij over me heen was maar dat is blijkbaar niet zo. Ik verleg mijn hoofd van Bill zijn borst naar zijn schouder en bijt zachtjes in zijn oor. Hij kreunt zachtjes en sluit genietend zijn ogen. Grijnzend ga ik verder met kusjes geven in zijn nek. Als ik verder ga naar zijn lippen hoor ik de deur van de kleedkamer met een luide knal toeslaan. Geschrokken kijk ik naar de deur en dan naar de zetel waar Tom zat. Die is leeg. “Fuck.” vloekt Bill. Hij tilt me op van zijn schoot, zet me in de zetel en loopt de kleedkamer uit. “TOM!” hoor ik hem voor het hele gebouw roepen. En dit is mijn schuld. Ik had rekening moeten houden met Tom zijn gevoelens. Met tranen in mijn ogen loop ik de kleedkamer uit. Op de gang staan Bill en Tom ruzie te maken. Snikkend loop ik hen voorbij, naar buiten. “Andie!” hoor ik ze tegelijk roepen maar ik negeer ze. Buiten zak ik huilend tegen een muur naar beneden. Waarom moeten Bill én Tom gevoelens voor mij hebben? Ben ik dan zo populair? “Andie.” Bill komt hijgend van het lopen voor me zitten. “Wat is er?” “Waarom maken jullie ruzie om mij?” vraag ik snikkend. Bill zucht even. “Tom heeft zijn gevoelens voor jou nog niet echt onder controle. Hij kan het niet aanzien hoe jij en ik met mekaar omgaan.” “Maar we zijn een koppel! Dan mag ik je toch kussen!” roep ik kwaad. “Dat vind ik ook maar Tom kan het gewoon niet aanzien. Hij vindt dat hij jou in zijn armen moet hebben en niet ik.” zucht Bill. “Maar ik voel helemaal niks voor Tom! Hij kan me niet dwingen om gevoelens voor hem te hebben. Ik heb gekozen en ik heb gekozen voor jou. Waarom accepteert hij dat niet?” Snikkend leg ik mijn hoofd in mijn handen. “Je moet hem tijd geven. En voorlopig kus je me best niet als hij erbij is.” Bill heft mijn hoofd op. “Dit wil niet zeggen dat ik niet meer van je hou. Ik hou zelfs nog meer van je nu iedereen het weet.” Ik knik en leg mijn hoofd op zijn schouder.***In het hotel kan ik het toch niet laten om voor Tom zijn neus in Bill zijn kamer te verdwijnen. Hij moest maar niet recht voor mijn neus opduiken met verontschuldigingen. Voor de rest van de avond heb ik me wel kunnen inhouden en Bill niet meer gekust als Tom erbij was. De hele tijd dus. Bill is al in zijn bed gekropen en slaapt al half. Grijzend kleed ik me om en kruip naast hem onder de dekens. “Liefje. Ik heb gewacht op je lippen.” Ik sla mijn been over Bill heen en ga over hem heen hangen. “Liefjeeee.” zaag ik en kietel even rond zijn tepel. Bill gromt even en opent dan langzaam zijn ogen. “Ik heb ook op jouw lippen gewacht.” grijnst hij met zijn ogen nu helder open. Hij draait zich op zijn rug waardoor ik met mijn volle gewicht op hem terecht kom. Bill drukt verlangend zijn lippen op de mijne en legt zijn handen nonchalant op mijn kont. Ik voel hoe Bill kippenvel krijgt als ik met mijn tong rond zijn piercing draai. Met een laatste korte kus op zijn lippen beďndig ik onze verstrengeling. Ik rol van Bill af maar blijf in zijn armen liggen. Mijn hoofd rust op zijn borst en mijn arm heb ik rond zijn middel geslagen. “Ik hou van jou, weet je dat?” fluistert Bill en drukt een kusje op mijn haar. “Ja, dat weet ik en ik hou ook van jou.” Ik hef even mijn hoofd op om een kus op zijn lippen te drukken en leg mijn hoofd dan terug op zijn borst. Na een paar minuten is Bill in slaap gevallen en probeer ik ook in slaap te geraken. Maar ik kan de slaap maar niet vatten. Ik weet niet waarom maar ik geraak niet in slaap. Zuchtend maak ik me los uit Bill zijn omhelzing, trek een trui van hem die ergens rondslingert aan en ga op het balkon staan. Dit was het dan. De tour. Het was fantastisch en ik zal het waarschijnlijk nooit meer meemaken. Er waren mooie momenten die ik echt nooit zal vergeten zoals de eerste dag toen ik Bill voor de eerste keer kuste of mijn verjaardag. En er waren minder leuke momenten zoals op mijn verjaardag toen Bill Tom verteld heeft dat we al een maand een koppel waren. Ik voel hoe een paar armen rond mijn middel geslagen wordt. De warme ademhaling van Bill geeft me rillingen. “Wat is er?” vraagt hij bezorgd. “Niks.” antwoord ik. “Ga maar terug slapen. Ik kom direct.” “Zeker?” Bill gaat voor me staan. Ik knik en druk een kus op zijn lippen. “Laat me daar niet te lang meer alleen liggen.” Met die woorden loopt hij de kamer terug in. Ik wil ook terug naar binnen lopen als ik Tom ook op zijn balkon zie staan. Als hij me ziet, kijkt hij me smekend aan. Zuchtend loop ik naar binnen en kruip terug naast Bill in bed.

Deel 21

(1 week later)***pov. Bill:Ik lig met Andie in mijn armen voor de TV. We zijn al een week terug thuis en hebben 2 weken vakantie. Tom is iets gaan drinken met Charlotte dus hebben we het huis voor ons alleen. Na lang aandringen heeft Tom dan toch toegegeven dat hij iets voor Charlotte voelt. Alleen heeft hij het nog niet gezegd. Misschien gaat hij het haar vandaag zeggen. Andie zei dat Charlotte ook iets voor Tom voelt, dus dat komt goed. Ik ben blij dat hij nu echt wel over Andie is. Hij heeft er lang over gedaan. Nu kan ik Andie tenminste kussen zonder dat Tom jaloers naar ons kijkt. Ik druk een kus op Andie haar haren, trippel met mijn vingers over haar buik en grinnik als ze er kippenvel van krijgt. Ik hou zoveel van haar en zij van mij. En dat maakt mijn leven perfect. Ik heb me lang eenzaam gevoeld, iets gemist in mijn leven. Maar sinds Andie in mijn leven is, is mijn leven compleet. Opeens voel ik iets tegen mijn been trillen. “De mijne.” zegt Andie en vist haar GSM uit haar broekzak. Ik wil haar niet afluisteren dus kijk ik maar terug naar de TV waar er zich een ruzie afspeelt. Blijkbaar heeft Andie ook ruzie met diegene aan de andere kant van de lijn. Ze zwaait kwaad met haar handen en roept kwaad dingen in het Nederlands waar ik niks van versta. Dit komt niet goed. Even later legt Andie met tranen in haar ogen naast zich. “Schatje, wat is er?” vraag ik bezorgd. Ze draait zich om en kijkt me met rode ogen aan. “Mijn moeder wilt dat ik terug naar België kom omdat ze je niet goed genoeg voor me vindt. Als vriend vond ze je wel goed maar als vriendje vindt ze je niet goed.” Mijn hart ligt aan diggelen. Ik ben niet goed genoeg voor Andie haar moeder. Wat denkt die wel. Ik hou van Andie en die kan daar niks aan veranderen. Dat hoop ik toch. “Ik wil niet terug naar België. Ik wil bij jou blijven.” snikt Andie en verbergt haar hoofd in mijn trui, die al snel nat is van de tranen. Haar schouders schokken. Troostend wrijf ik over haar rug en maak sussende geluidjes. Ik moet zelf ook tegen mijn tranen vechten. Andie terug naar België is een ramp. Als haar moeder me niet goed genoeg vindt, zal ik Andie waarschijnlijk nooit meer zien. David wou haar zelfs op het album als backing vocal. Hoe moeten we dat nu doen. Tom backing vocals laten doen? Hij kan dat wel maar niet zo goed als Andie. “Bill,” Andie heft haar hoofd op, “beloof me dat je van me blijft houden. Ookal ben ik in België. Ik heb je nodig. Jij doet me alle slechte dingen, die ik heb meegemaakt heb, vergeten.” Ik knik. “Natuurlijk blijf ik van je houden. Jij bent de enige voor mij, Andie. Als je me vertrouwt, weet je dat ik van je blijf houden. Ik blijf op je wachten, maakt niet uit hoe lang.” Ik druk een kus op haar lippen die nat zijn van de tranen. Zelf met tranen in mijn ogen druk ik haar tegen me aan, hopend dat ik haar nooit meer moet loslaten. Waarom is ze nog geen 18? Dan kon ze doen wat ze wil. Zoals bij mij blijven, bijvoorbeeld. “Ben terug!” Ik hoor de voordeur toe knallen en Tom komt binnen. “Oei.” is het enige wat hij zegt. Ik gebaar dat hij even weg moet gaan. Hij knikt begrijpend en loopt de keuken in. “Wanneer moet je weg?” vraag ik snikkend. “Morgen.” komt er gesmoord uit mijn trui. Dat antwoord laat nog meer tranen over mijn wangen rollen. Ik kan Andie niet missen. En als haar moeder me niet goed genoeg vindt, zal ze er wel alles aan doen om me bij Andie weg te krijgen. Maar dat zal haar niet lukken. Ik blijf van haar houden en zij van mij. Zelfs geen irritante moeder kan tussen ons komen. Ik til Andie op en loop naar mijn slaapkamer. Daar leg ik Andie voorzichtig op mijn bed. Ze kleed zich om en kruipt snikkend onder het deken. Ik kruip naast haar en neem haar terug in mijn armen. “Het komt allemaal in orde.” probeer ik haar te troosten. “Ik hoop het, Bill.” snikt ze. “Ik hoop het.” Na een tijdje is ze in slaap gevallen. Voorzichtig leg ik haar hoofd op een kussen, dek haar toe, geef haar nog een klein kusje en loop de kamer uit. In de woonkamer zit Tom in de zetel voor zich uit te staren. “Wat is er met Andie?” vraagt hij als hij me ziet. Ik ga naast hem zitten en leg mijn hoofd in mijn handen. “Bill?” Tom legt zijn hand op mijn rug. “Andie moet weg, Tom, weg.” snik ik. “Haar moeder vindt me niet goed genoeg.” Ik hoor Tom zuchten. “Met Charlotte is het net hetzelfde. Ze moet terug naar België voor ze iets met mij krijgt.” zucht hij. Ik geef hem een troostende knuffel en loop terug naar mijn slaapkamer. Andie slaapt rustig. Ik hoop dat ik ook in slaap kan geraken. Anders huil ik mezelf wel in slaap. Met tranen in mijn ogen staar ik naar het meisje naast me in bed. Het is een pracht van een meid en ze is van mij. En ze blijft van mij. Met die gedachte val ik in slaap.

Deel 22

***pov. Andie:De tranen rollen over mijn wangen als ik Bill voor een laatste keer knuffel. Waarschijnlijk duurt het nog een jaar voor ik dat terug kan doen. Dan ben ik 18 en mag ik doen wat ik wil. En het eerste dat ik dan ga doen, is terug naar hier komen, naar Bill, naar de liefde van mijn leven. Waarom is Bill niet goed voor mij? Moet ik dan met iemand trouwen die mijn ouders voor mij hebben uitgekozen? Ze kunnen het vergeten. Ik trouw met wie ik wil, niet met wie zij voor mij hebben uitgekozen. Ik druk mijn lippen op die Bill en druk me stevig tegen hem aan. Ik voel zijn schouders schokken tijdens onze voorlopig laatste kus. “Ik kan je niet laten gaan.” snikt hij luid. “Het moet, Bill. Ik zou niks liever willen dan voor de rest van mijn leven bij jou blijven maar mijn moeder is nogal koppig over dit onderwerp. Een jongen die niet voldoet voor haar mag ik nooit meer zien.” zeg ik moeilijk. Het is de waarheid. Daarom weet mijn moeder meestal ook niet dat ik een vriendje heb. Mijn vorige heeft er zelf op aangedrongen om mijn ouders te leren kennen. Van Bill kon ik niet stilhouden. Het was wereldnieuws toen hij het vertelde dat we een koppel zijn dus heeft ze het wel gezien. “ANDIE!!!” roept mijn moeder achter het stuur van de auto. “Laat hem los.” Voor de laatste keer druk ik een kus op Bill zijn lippen en stap in de auto. Ik open mijn raam en hou zijn hand vast tot de auto te snel rijdt en ik wel moet lossen. Door de achterruit zie ik hoe Bill snikkend op zijn knieën valt en iets roept. Ik blijf naar hem kijken, zelfs als ik hem niet meer kan zien. “Andie, draai je om.” Mijn moeder kijkt waarschuwend naar me door haar spiegel. Snikkend ga ik op de achterbank liggen, trek mijn knieën op en val in een onrustige slaap.***”Andie, we zijn er!” Mijn moeder toetert luid waardoor ik wakker schiet. Met een bonkend hoofd stap ik uit en loop meteen naar mijn kamer. Daar neem ik meteen mijn GSM en kijk of ik geen sms’jes gekregen heb. 3 berichten van Bill en 1 van Charlotte. Zenuwachtig open ik Bill zijn eerste bericht. Waarom heb je me achter gelaten? Tweede bericht: Mijn leven betekent niks zonder jou. Derde bericht: Waarom antwoord je niet? Ben je me al vergeten? Ik jou in ieder geval niet. Ik mis je verschrikkelijk. Snel antwoord ik dat ik in slaap ben gevallen, dat ik me in slaap geweend heb, dat ik hem verschrikkelijk mis en dat mijn leven ook niks betekent zonder hem. Meteen krijg ik een antwoord terug. Je weet niet hoe blij ik ben te horen dat je nog van me houdt. Ik sprong in het rond toen ik zag dat ik een bericht van je had maar besefte dan weer dat ik je een jaar moet missen. Voor de eerste keer vandaag lach ik. Het beeld van een blij rondspringende Bill lijkt me hilarisch. Ik open het berichtje van Charlotte: Heb gehoord dat jij ook terug naar België moest. Ik ook. Mijn vader denkt dat Tom een slechte invloed op me heeft en wilt dat ik terug naar huis komt voor ik iets met hem krijg. Ben een wrak. KuzzChar. Ook op dit berichtje antwoord ik snel. Kom anders naar mij. Kunnen we samen een wrak zijn. Ook daarop krijg ik meteen antwoord. Kom direct. Dat is het voordeel van een vriendin hebben die een paar straten verder woont. We kunnen op elk uur van de dag bij mekaar aankloppen. Opeens komt Karine mijn kamer binnen. “Kan ik iets voor u doen, juffrouw?” vraagt ze beleefd. “Ja, 2 dingen.” antwoord ik. “1. me Andie noemen en niet juffrouw en 2 chocolade brengen. Veel chocolade.” Ze knikt en loopt naar beneden. Beneden gaat de bel. Ik spurt naar beneden en trek de deur open. Charlotte valt snikkend in mijn armen. Ik snik mee en samen lopen we snikkend naar boven. “Ik ben echt een wrak. Bill niet meer zien betekent mijn dood.” Ik laat me op mijn bed vallen en knel zijn knuffel tegen me aan. “Voor mij hetzelfde.” Charlotte valt naast me neer en staart naar haar GSM waar een foto van haar en Tom staat. Ik neem ook mijn GSM en bel Bill. Ik moet zijn stem horen. Misschien pept dat me een beetje op. “Hallo?” hoor ik snikkend. “Bill.” zeg ik met tranen in mijn ogen. “ANDIE!!” roept Bill. “Ik ben zo blij om je stem te horen. Je weet niet hoe slecht ik me voel.” Nu rollen de tranen over mijn wangen. Tranen van blijdschap omdat ik Bill zijn stem terug hoor en tranen van verdriet omdat ik hem zo lang niet kan zien. “Andie, zeg eens iets. Ik wil je stem horen.” smeekt hij. “Bill…ik mis je…verschrikkelijk.” snik ik moeilijk. “Ik wil je nu bij me hebben.” “Ik kom morgen naar België. Het kan me niks schelen dat je me niet mag zien, ik kom naar je toe en ik breng Tom mee.” zegt hij vastberaden. “Echt?” vraag ik huilend. “Ja, ik kan je niet missen.” Ik hoor aan zijn stem dat hij ook tegen zijn tranen vecht. Als ik mijn moeder naar boven hoor komen, zeg ik snel tegen Bill “Ik moet afleggen. Ik hou verschrikkelijk veel van je.” “Ik hou ook van jou.” zegt hij nog voor ik net op tijd afleg. Mijn moeder komt mijn kamer binnen, legt iets in mijn kleerkast en loopt terug weg. Dat was dus om mij te controleren want zij strijkt nooit zelf. Naast me ligt Charlotte nog altijd zuchtend naar haar foto te kijken. “Morgen komen ze naar België!” roep ik blij. “Wie?” Charlotte kijkt me niet begrijpend aan. “Mijn schatje en jouw schatje!” Nu schiet ze recht en begint luid te gillen. “Zo gelukkig, juffrouw.” Karine komt mijn kamer binnen met repen chocolade en 2 bakken chocolade ijs. We stoppen meteen met gillen. Ik antwoord niet en neem de chocolade van haar over. “Ga maar.” Ik gebaar dat ze weg mag gaan. “Maar hoe geraken we hier weg. Jouw moeder laat ons waarschijnlijk niet gaan.” zegt Charlotte. “Mijn moeder moet morgen werken en mijn vader is thuis. Voor hem is mijn geluk het belangrijkste dus zal hij ons wel laten gaan.” antwoord ik en neem een bak ijs. Voor de rest van de avond sms’en we met onze schatjes, eten we ijs en kijken TV. Om 3 uur besluiten we om te gaan slapen. Met Bill zijn knuffel dicht tegen me aan gedrukt en zijn foto onder mijn kussen val ik in slaap

Deel 23

“Pap, we zijn even weg!” roep ik naar de deur van mijn vader zijn bureau. Een vaag gemompel zegt me dat hij het gehoord heeft. Samen met Charlotte loop ik naar het park waar we met Bill en Tom afgesproken hebben. Als ik hem zie, zal ik waarschijnlijk ik tranen uitbarsten. Ik heb hem 12 uur niet gezien en ik voel me verschrikkelijk. Gelukkig heb ik Charlotte. Zij beperkt het leed toch een beetje. Tegen haar kan ik alles vertellen. Hoe erg ik Bill mis, wat ik allemaal mis aan hem, wat ik ga doen als ik hem terug zie. Ook zij zegt die dingen maar dan over Tom. Ze kent hem wel nog maar 2 weken maar ze is smoor op hem. En hij op haar dus dat is perfect. Het park is niet ver dus na een paar minuten zijn we er. Zenuwachtig kijk ik rond, op zoek naar Bill. Op een bankje bij de vijver zie ik 2 personen zitten. De ene heeft dreadlocks en de andere zwart haar. Gillend loop ik naar het bankje. “BILL!!!” roep ik met tranen in mijn ogen. Hij draait zijn hoofd. Als hij me ziet, springt hij recht en loopt op me af. Ik spring in zijn armen, sla mijn benen rond zijn middel en knuffel hem plat waardoor we in het gras belanden, ik op Bill. Al snel voel ik zijn zalige lippen op de mijne. De plaats waar ze horen. Ik glijd met mijn tong langs zijn lippen zodat hij zijn lippen half opent. Plagend speel ik met zijn piercing en laat mijn handen onder zijn T-shirt glippen. Hij slaat met zijn handen op mijn kont en trekt me dichter tegen hem aan. Ik snak naar adem maar vertik het om zijn lippen ook maar 1 seconde te lossen. Ik zal ze lang genoeg moeten missen dus moet ik er van genieten. Bill bijt nog even zachtjes op mijn onderlip en lost dan mijn lippen. “Ik heb je gemist.” fluistert hij. “Ik jou ook.” fluister ik terug en leg mijn hoofd op zijn borst. Lachend kijk ik naar Tom en Charlotte die ook in het gras liggen. Ze liggen net hetzelfde als ons. Charlotte op Tom en Charlotte haar hoofd rust op Tom zijn borst. Ik voel Bill zijn handen onder mijn T-shirt glippen. Grijnzend kijkt hij me aan. Zijn vingers trippelen over mijn ruggengraat naar de sluiting van mijn bh. Ik wil net met mijn hand naar de rand van zijn boxer gaan als ik iemand iets hoor roepen. Geschrokken kijk ik achter me. Mijn moeder komt kwaad naar ons gelopen. “Andie, godverdomme! Ik zei dat je hem nooit meer mocht zien!” roept ze kwaad. Achter haar volgt Charlotte haar vader. “Charlotte! Ik had toch gezegd dat hij een slechte invloed op je heeft!” roept hij al even kwaad als mijn moeder. Bang kijk ik Bill aan die met tranen in zijn ogen terug kijkt. Mijn moeder trekt me van Bill af en sleurt me mee. “NEE!! BILL!!” roep ik wanhopig. “Zeur niet. Hij is je niet waard.” zegt mijn moeder zonder emotie en versterkt haar greep. “Andie!” Bill komt achter ons aangelopen. Hij stopt een klein pakje in mijn hand. “Ik hou van je.” fluistert hij nog voor mijn moeder me het park uit trekt. “Ik ook van jou.” snik ik maar besef dat hij me niet meer kan horen. De hele weg naar huis vecht ik tegen mijn tranen. Ik wil ze niet aan mijn moeder laten zien omdat ze dan slechte dingen over Bill gaat zeggen zoals “Hij is je niet waard.” of “Je kunt beter krijgen.” Waarom snapt ze niet dat Bill ‘The one’ is? Is zij nooit verliefd geweest? Of is zij ook uitgehuwelijkt zoals ze waarschijnlijk ook met mij wil doen. Thuis aangekomen, loop ik wenend naar mijn kamer en sluit me daar op. Snikkend val ik op mijn bed en open het pakje dat Bill in mijn hand duwde. Na veel prutsen met de plakband ligt er een fragiel kettinkje, een ring en een papiertje in mijn hand. Aan het kettinkje hangt een klein hartje, een klein doodshoofdje en een kleine B aan. De ring is van zilver met een kleine zwarte diamant. Met trillende handen lees ik het papiertje dat erbij zit. Liefste Andie, Deze dingen zijn om me niet te vergeten in het jaar dat ik je moet missen. Je hebt er geen idee van wat er door me heen ging toen ik hoorde dat ik niet voldeed voor je moeder. Het was alsof er een mes door mijn hart gestoken werd, alsof ze mijn hart uit mijn lichaam trokken. Ik heb me sterk gehouden voor jou maar diep vanbinnen was ik een wrak, dat ben ik nu nog en dat zal ik een heel jaar zijn. Een heel jaar op jou wachten is de hel. Ik weet dat we kunnen bellen, sms’en en mailen maar dat is niet hetzelfde als mekaar echt zien. Een heel jaar zal ik je perfecte lippen op de mijne moeten missen, je perfecte lichaam niet kunnen aanraken, niet in je mooie ogen kunnen kijken, je armen om me heen voelen, jou in mijn armen houden. Al die dingen zal ik moeten missen. Maar hetgeen ik het meeste aan je ga missen is je geweldig humeur en je aanstekelijke lach. De tour was zoveel leuker met jou erbij. En hetgeen op de avond van je verjaardag gebeurd is, was zalig. Dat wil ik je even zeggen. Maar het belangrijkste dat ik je wil zeggen is dat ik ongelofelijk veel van je hou en dat ik op je blijf wachten. Kusjes, Forever yours, Bill Na het lezen van deze brief moet ik nog meer huilen. Aan de zwarte vlekken op het papier weet ik dat Bill ook aan het huilen was toen hij dit schreef. Ik druk de brief tegen me aan en val huilend in slaap.***De rest van de maand leef ik in een roes, eet bijna niks en woon zowat in mijn kamer. Elke dag stuur ik Bill meerdere sms’jes, mail ik hem en bel ik hem zeker 2 keer maar antwoorden of opnemen doet hij niet. Hij is me dus vergeten. En daar is mijn moeder blijkbaar blij om. Ze heeft me ook al aan een paar jongens voorgesteld die wel goed genoeg zijn voor haar. 1 ervan was wel knap en ook nog sympathiek. Met hem heb ik nog contact maar met de rest niet. Dat waren jongens die alleen maar over zichzelf praatten. Ik kreeg er niks tussen. Dan heb ik ze maar de deur gewezen. Dat vond mijn moeder weer niet goed maar toen ik zei dat ik met Kevin wel nog contact heb. Hetgeen ze niet weet is dat mijn hart nog altijd vol met Bill zit en ik dus niks voel voor die Kevin. Ookal voelt hij iets voor mij, ik niet voor hem. Ondertussen is het vakantie. Gisteren was het net een jaar geleden dat Tim gestorven is. Ik wou alleen naar zijn graf gaan maar mijn moeder vertrouwde me niet dus ging ze mee. Om dan toch even alleen te kunnen zijn, ben ik in mijn raamkozijn gaan zitten met de foto van Tim en mij in mijn handen. Mijn tranen liet ik de vrije loop. Het kon me niks schelen dat iedereen naar me keek, ze zouden het toch niet verstaan. Charlotte mag ook niet meer alleen over straat lopen. Zij krijgt ook geen antwoord meer van Tom. Elke dag zitten we bij mekaar thuis. Mijn ouders hebben nu ook ruzie. Mijn vader staat aan mijn kant en vindt dat ik er nu slechter uitzie dan toen ik Bill nog mocht zien. Mijn moeder blijft nog altijd bij haar standpunt. Een jongen die niet goed genoeg is volgens haar, mag ik nooit meer zien. “Andie?” Mijn vader klopt voorzichtig op mijn deur. “Ja?” roep ik terug uit mijn kussen. Mijn deur gaat open en mijn vader komt op de rand van mijn bed zitten. “Ik denk dat ik je iets moet zeggen.” begint hij. Ik richt mijn hoofd op en kijk hem aan. “De reden waarom je geen antwoord krijgt van Bill is dat je moeder ervoor gezorgd heeft dat hij jouw sms’jes en telefoons niet meer krijgt en hetzelfde voor hem.” zegt hij in 1 adem. Met grote ogen kijk ik hem aan. “Dus Bill heeft al mijn sms’jes, telefoons en mails niet gekregen?” vraag ik met de nadruk op niet. Mijn vader knikt. “De bitch.” mompel ik kwaad. “Hij houdt nog van je, Andie. Tegenwoordig belt hij naar de vaste telefoon. Ik moest van je moeder altijd zeggen dat je er niet was. Hij geloofde het maar zei altijd dat ik je moest zeggend dat hij nog altijd van je houdt en dat hij je verschrikkelijk mist.” Mijn vader legt zijn arm rond mijn schouder. “Hij is je echt niet vergeten.” “Waarom zeg je me dit allemaal?” vraag ik niet-begrijpend. “Je moeder en ik hebben al lang ruzie. Nadat je moeder je bij Bill heeft weggehaald hadden we nog meer ruzie. Daarom heb ik besloten om bij haar weg te gaan.” antwoordt hij. “Als de scheiding afgehandeld is, laat ik je meteen naar Bill gaan. Van mij mag je zelfs met hem trouwen als jij maar gelukkig bent.” Met tranen van blijdschap geef ik hem een knuffel. “Je bent de beste vader die ik me kan inbeelden.” Met een glimlach loopt hij mijn kamer uit. “Oh ja,” Zijn hoofd piept door mijn deuropening, “morgen moeten we naar dat feest.” “Weet ik.” mompel ik en loop ook mijn kamer uit. “Ze is er niet en stop met bellen!” roept mijn moeder tegen de telefoon als ik beneden kom. Ik wil de telefoon nog uit haar handen trekken maar ze heeft al afgelegd. “Jij kan niks veranderen aan mijn gevoelens voor Bill!” roep ik kwaad en ga in de zetel zitten. “Die gevoelens zullen wel snel weggaan als je nog eens met Kevin afspreekt.” verzekert ze me. “Hij komt morgen trouwens ook naar het feest.” “Oh, denk jij dat. Wel dan zal ik je eens iets zeggen.” zeg ik zo rustig mogelijk. “Tussen mij en Bill is er iets gebeurd waardoor we verbonden zijn. Iets waar ik lang over heb nagedacht. Iets wat ik alleen met de liefde van mijn leven zou doen.” Met grote ogen kijkt mijn moeder me aan. “Je gaat me toch niet vertellen dat jullie…” “Ja, we hebben het gedaan, op mijn verjaardag. Toen jij niet eens de moeite gedaan hebt om naar het concert te komen. Je hebt me niet eens gebeld. Leuke moeder ben jij.” Kwaad loop ik terug naar boven. “ANDIE! Wij zijn nog niet uitgepraat!” “Oh jawel!” roep ik naar beneden. Zo dat is er ook weer uit. Ik vond het echt grof dat ze niet naar het concert gekomen is op mijn verjaardag. Ze heeft niet eens gebeld. Mijn vader wel. Hij verontschuldigde zich ook dat hij niet naar het concert kon komen omdat hij naar een vergadering moest. Ik kijk echt op tegen het feest van morgen. Waarom moet ik naar een 50e verjaardagsfeest? Dat interesseert me niks. Wat moet ik daar doen? Dansen met Kevin? Ik denk het niet.

Deel 24

“Andie, maak een beetje voort!” roept mijn moeder in de badkamer. “Ja.” mompel ik en kijk twijfelend naar mijn kast. Wat zou ik aandoen? Een broek? Een rok? Een kleedje? Uiteindelijk ga ik voor een zwarte, skinny broek die ik in een paar beige botjes steek en een paarse T-shirt met een gitaar op. Het kettinkje dat ik van Bill gekregen heb, doe ik terug aan. Toen ik geen antwoord meer kreeg van hem heb ik het nooit meer aangedaan. Net als zijn ring. Die doe ik ook terug aan. De ketting die ik van Bill en Tom gekregen heb met het hangertje dat ik van Charlotte gekregen heb met mijn verjaardag doe ik ook aan. Ik loop naar de badkamer en begin me op te maken. Een lijntje onder mijn ogen, mascara en een zacht laagje zwarte oogschaduw. “Je gaat zo toch niet?” Mijn moeder kijkt me raar aan. “Als ik zo niet mag gaan, ga ik niet.” kaats ik terug. Nu moet ze me wel zo laten gaan want ze wilt dat ik Kevin nog eens zie. Ze mag hopen dat ik iets met hem krijg maar ik zal nooit iets voor hem voelen. Ik ga in de auto zitten en antwoord kort op alle vragen die mijn moeder stelt. Spijtig genoeg is Kevin al op het feest en trekt hij me meteen naar een stel planken op de grond, die de dansvloer moeten voorstellen. Zijn handen legt hij op mijn heupen maar ik duw ze al snel terug weg. Dit doet me te veel aan Bill denken. Ik ga op een stoel zitten en staar voor me uit. Hopelijk is die scheiding tussen mijn ouders snel afgehandeld. Maar eerst moet mijn vader het nog tegen mijn moeder zeggen. Dit ‘feest’ is echt zo saai. Het enige dat ik kan doen, is aan tafel zitten. Tegen Kevin heb ik gezegd dat mijn voet pijn doet en ik dus niet kan dansen. Tussen 2 gerechten door zie ik mijn kans en glip ik weg, naar buiten. Voor het huis ga ik in het gras liggen. Zou Bill nu ook aan mij aan het denken zijn? Of zou hij me misschien toch vergeten zijn? En als hij me vergeten is, heeft hij dan iemand anders? Zo ja, wie? Is ze mooier dan mij? Waarschijnlijk wel. “AAAHH! Andie stop ermee!” roep ik kwaad tegen mezelf. Ik mag niet negatief denken. Bill houdt nog van me, is me niet vergeten en heeft zeker geen ander. “Andie?” hoor ik Kevin achter me. Wat komt die hier nu weer doen? Kan hij geen seconde zonder mij? Aan hem heb ik nu eens geen nood. “Wat?” vraag ik geďrriteerd. “Ik moet je iets vertellen.” zegt hij en komt naast me liggen. Hier gaan we. Ik ga recht zitten en kijk hem afwachtend aan. “Misschien gaat dit allemaal een beetje snel.” Hij volgt mijn voorbeeld en gaat ook recht zitten. “Maar in die 2 weken dat ik je ken, ben je veel voor mij gaan betekenen. Eerst op vriendschappelijk vlak maar nu ook ietsjes meer.” Zenuwachtig kijkt hij even naar zijn handen en dan terug naar mij. “Andie, ik hou van jou.” Hoe kon ik het raden? Die jongen is zo voorspelbaar. Hij buigt naar voor en sluit zijn ogen, klaar om me te kussen. Walgend kijk ik naar de jongen die voor me in het gras zit. Een jongen met gesloten ogen, getuite lippen en een hoofd dat met de seconde dichterbij komt. Opeens zie ik mijn redding. En wat voor een redding. Over de stoep loopt een jongen. Een jongen met zwart haar, mooie bruine ogen die soms zwart opgemaakt zijn, vingers waar ringen rond sieren en nagels die zwart met een wit randje gelakt zijn. “BILL!” roep ik blij. Ik spring recht, loop naar hem toe en druk meteen mijn lippen op de zijne. Even staat hij stokstijf maar kust dan passioneel terug. Ik kan me al voorstellen hoe Kevin nu in het gras zit. Met zijn ogen wijd open en een open mond. Ik zal hem eens laten zien wie mijn lippen mag voelen en wie niet. Bill opent met zijn tong mijn mond. Er loopt een rilling over mijn rug als zijn piercing mijn gehemelte streelt. “Ik dacht dat je me vergeten was.” zeg ik als even zijn lippen los. Na die zin druk ik ze er terug op. “Waarom zou ik? Ik dacht dat jij mij vergeten was. Je belde nooit, sms’te niet meer, mailde niet meer.” zegt Bill als hij op zijn beurt mijn lippen lost en ze er dan terug opdrukt. “Het was mijn moeder. Zij had daar voor gezorgd.” zeg ik hatelijk. Dit zal ik mijn moeder nooit vergeven. Mij zo afsluiten van mijn liefje. Ik druk korte kusjes op zijn lippen en wil net een papiertje in zijn hand stoppen als ik de kwade stem van mijn moeder hoor. Kevin is blijkbaar ook een goede klikspaan. “Snel, mijn moeder komt.” Voor de laatste keer kus ik Bill en duw hem dan van me weg, wat ik liever niet doe. “Andie, is het waar dat die Bill hier was?” Mijn moeder spuwt zijn naam bijna uit. “Nee,” antwoord ik braaf, “maar weet je, ik ga naar huis. Mijn voet doet pijn duw ik kan hier niks blijven doen.” Ik zwaai nog even lief naar Kevin en loop dan weg. “Ik zal wel meegaan.” hoor ik hem spijtig genoeg zeggen. Waarom heeft die jongen toch altijd, in zijn ogen, perfecte ideeën? Is hij daar op getraind of zo? Tegenstribbelen helpt niet bij hem, dat weet ik al dus zal ik dat maar niet doen. “Die jongen van hiernet, wie was dat?” Kevin komt naast me lopen. “Niemand.” antwoord ik kortaf en stap sneller door. Ook dom om te voet terug naar huis te gaan. Nu heeft Kevin meer tijd om me te ondervragen over Bill. “Als het niemand was, waarom kuste je hem dan zo onstuimig?” dringt Kevin aan. “Omdat ik godverdomme van hem hou! Nu goed?” roep ik kwaad. Als extra begint het ook nog eens te regenen. Leuk. Kan deze dag nog beter? Antwoord: ja. Er stopt een zwarte Caddilac naast me en het raampje gaat naar beneden. “Lift nodig?” Aan het lange zwarte haar zie ik dat het Bill is. Zijn haar zit wel half verstopt onder een pet en hij heeft een grote zonnebril op zijn neus staan. “Graag.” antwoord ik en stap aan de passagierskant in. Kevin wilt ook instappen maar Bill is al doorgereden. “Sinds wanneer kun jij met een auto rijden?” grinnik ik. “Sinds ik mijn rijbewijs heb.” Bill zet zijn pet en zonnebril af en gooit ze op de achterbank. “Dat is het enige nuttige dat ik gedaan heb in die maand.” Hij rijdt mijn straat in en parkeert mooi voor de oprit. Snel loop ik naar de deur en stap doorweekt naar binnen. Ik verkondig mezelf heilig omdat ik waterproof make-up opgedaan heb. Anders leek ik nu op een monster met Halloween. Ik trek mijn natte T-shirt uit terwijl ik naar boven loop. In de badkamer gris ik een handdoek uit de kast en bind die rond mijn haar. Mijn T-shirt hang ik aan een kapstok aan mijn kast zodat hij kan drogen. Ik wil net mijn kast open trekken om een andere T-shirt aan te trekken als er een paar armen rond mijn middel gevouwen worden. Lachend draai ik me om en spring in Bill zijn armen. Weer ben ik onstuimig maar komen we wel op mijn bed terecht en niet op de grond. Bill trekt de handdoek, die ik rond mijn haar gewikkeld had, van mijn hoofd en gooit hem naar de andere kant van mijn kamer terwijl hij op me gaat zitten. “Ik heb je gemist.” fluistert hij bijna onhoorbaar en plant zijn lippen op mijn huid. Mijn handen woelen spelend door zijn haar terwijl zijn lippen als maar meer naar beneden gaan, richting mijn navel. Als hij daar aangekomen is, buigt hij terug naar mijn lippen en zuigt zachtjes op mijn onderlip. Genietend duw ik hem van me af en ga op hem liggen zonder zijn lippen te lossen. Terwijl mijn tong met zijn piercing speelt, voel ik zijn handen voorzichtig naar de sluiting van mijn bh gaan. Zuchtend los ik zijn lippen. “Dat gaat niet, Bill.” zucht ik. “Kevin kan hier elk moment voor de deur staan. En hij zal echt niet weg gaan.” Bill kijkt me zielig aan. “Het gaat niet, Bill, echt niet.” Ik ben net uitgesproken als beneden de bel gaat. Zuchtend rol ik van Bill af. “Je kunt beter gaan.” “Moet ik je dan met die Kevin alleen laten?” vraagt hij. “Ik vertrouw hem niet.” “Liefje, je weet dat jij de enige bent voor mij. Ik zie niks in die Kevin.” verzeker ik hem. Ik trek een T-shirt aan en loop mijn kamer uit. Beneden duwt Bill me nog even tegen de muur en drukt een passionele zoen op mijn lippen voor hij door de achterdeur verdwijnt. Ik trek de voordeur open en laat Kevin binnen. Hij loopt meteen naar mijn kamer. Waarschijnlijk is hij op zoek naar Bill, die hij niet gaat vinden. Ik loop hem achterna, naar boven. “Wie zoek je?” vraag ik serieus. “Die gast die je een lift gegeven heeft.” antwoordt hij en trekt mijn kleerkast open. “Die is hier niet.” zeg ik en loop terug naar beneden waar ik voor de TV ga zitten.***’s Avonds in mijn bed probeer ik Bill toch nog eens te bellen maar zoals verwacht neemt hij niet op. Ik weet tenminste wel dat hij nog van me houdt. Ik gooi mijn GSM naast mijn kussen, neem de foto van Bill die samen met zijn brief onder mijn kussen ligt en val met die foto in mijn handen in slaap.

Deel 25

De rest van de vakantie breng ik thuis door. Van Bill heb ik niks meer gehoord sinds het feest waar Kevin zijn liefde voor mij heeft toegegeven. Bill zie ik alleen nog op TV, op tmf, bij het verslag van het festival waar ze moesten spelen. Ik koop ook elke week de Joepie in de hoop dat Tokio Hotel er in staat. Ik luister de hele dag naar hun liedjes en dan vooral live opgenomen liedjes, opgenomen tijdens een concert zodat ik Bill zijn echte stem kan horen en niet de bewerkte. Mijn vader komt me soms, tussen zijn werk door, troosten. Mijn moeder doet er dan weer alles aan om me Bill te doen vergeten. Afspraakjes met Kevin regelen, waar ik trouwens nooit naar toe ga, uitstapjes naar pretparken, waar ik nooit op inga en dagen waarop ze zo ineens met mij wil gaan shoppen. Dan ga ik wel mee. Daarom heb ik ook nog een kleerkast gekregen omdat mijn moeder me al zoveel keer heeft meegenomen om te gaan shoppen dat mijn andere kleerkast vol hangt. Gelukkig komen we nooit een winkel tegen waar ze spullen van Tokio Hotel verkopen want anders zou ik in tranen uitbarsten. Door de tour herkennen sommige meisjes me ook dus ik kan niet echt rustig meer over straat lopen. Met een zonnebril gaat het veel beter. Overmorgen begint de school weer. Mijn laatste jaar. Gelukkig zit ik nog altijd met Charlotte in dezelfde klas. Ik heb wel nog andere vrienden maar Charlotte is mijn beste vriendin. Ze is als de zus die ik nooit gehad heb. Ik kan haar alles vertellen en zij kan mij alles vertellen. Mijn andere vrienden zijn jongens en die luisteren niet zo goed als meisjes. Charlotte en ik zijn de enige meisjes in onze vriendenkring en soms is 1 van onze vrienden wel ons vriendje. Als het uitgeraakt blijven we wel vrienden. Dat is de regel. Relatie gedaan, is gelijk aan vrienden blijven. Ik loop naar mijn balkon en kijk over de hele straat. Op straat spelen een paar kinderen voetbal. Altijd leuk om dat te zien. Ik wrijf zachtjes over mijn pols. Nu ik Bill niet meer mag zien, snij ik mezelf terug. Tijdens 1 van de shoppingtochtjes met mijn moeder heb ik een nieuw zakmes gekocht. Tegen mijn moeder heb ik gezegd dat ik mijn ander verloren ben op tour en ze geloofde me. Als ik een koppeltje over de stoep zie lopen, loop ik mijn kamer in, neem mijn zakmes en zet het tegen mijn pols. Ik kan geen koppeltje zien zonder pijn te hebben omdat ik Bill niet mag zien. Na een paar krassen gezet te hebben, leg ik mijn zakmes terug in de schuif van mijn bureau, dep mijn pols af met een handdoekje en ga op mijn bed liggen, TV kijken.

Deel 26

“Andie!” roept Jo blij als hij me ziet. “Hey.” Ik geef hem een knuffel en geef de rest van mijn vrienden ook een knuffel. “Is het waar dat jij iets met die…” Verder komt Robin niet want Charlotte geeft hem een stomp in zijn maag. Charlotte heeft nu terug contact met Tom, heeft ze me gisteren gezegd. “Ja.” antwoord ik op Robin zijn halve vraag en ga naast hem in het gras zitten. Opeens valt Robin zijn blik op mijn arm waar ik eergisteren in gesneden heb. “Je bent toch niet terug begonnen?” vraagt hij en neemt mijn arm vast. Ik antwoord niet maar barst in tranen uit. Charlotte neemt me in haar armen en maakt sussende geluidjes. “Ik mis hem zo hard!” snik ik luid. “Ik kan het echt niet meer aan.” “Kijk me eens aan.” Charlotte neemt mijn kin en dwingt me haar aan te kijken. “Bill houdt nog van je en wacht op je. Tom zei me dat ze Bill echt hebben moeten overtuigen om op te treden tijdens de festivalzomer. Hij zit alleen maar in zijn kamer, schrijft teksten over je, weent zichzelf elke avond in slaap en je foto zit altijd in zijn broekzak. Hij mist je even erg maar hij snijdt zichzelf niet. Jij moet dat ook niet doen. Bill zou dat niet willen. Hij zou niet willen dat je jezelf pijn doet.” Ze neemt iets uit haar tas. “Dit is een brief van Bill die ik je moest geven.” Nog altijd met tranen in mijn ogen laat ik mijn ogen over de regels gaan. Liefste schat, Terwijl ik deze brief schrijf, rollen de tranen over mijn wangen. Ik mis je verschrikkelijk. Ik was zo blij toen ik je terugzag die dag met die Kevin. Alleen spijtig dat we niet verder konden gaan. Hopelijk heeft die Kevin niks met je gedaan. Anders mag hij kennismaken met mijn vuist. Niemand komt aan mijn Andie. Mijn Andie. Ik hoop dat ik dat voor de rest van mijn dagen mag zeggen. Nu ben ik er zeker van, jij bent de liefde van mijn leven. Ik hoop dat jij hetzelfde van mij denkt. Ik hoop ook dat je snel 18 bent. Dan kan ik je eindelijk weer in mijn armen houden, je weer kussen, je tanden in mijn oor voelen en je vooral zeggen hoeveel ik van je hou. In een brief heeft dat niet zoveel inhoud dan wanneer je het echt zegt. Maar ik ga het toch zeggen: Ik hou van jou, mijn allerliefste schat! 5 miljoen kusjes (en veel meer) kusjes, Bill Snikkend druk ik het papier tegen me aan. “Zie je wel dat hij nog van je houdt.” zegt Charlotte. Ik knik en steek de brief in mijn kontzak. We lopen naar onze kluisjes, nemen onze boeken en lopen naar de klas. De Tokio Hotelfans van de klas kijken me allemaal vuil aan. “Wat?!” roep ik kwaad. “Jij hebt Bill ingepikt.” antwoordt er 1. “Wel, dan zal ik je eens iets zeggen. Ik mag Bill niet meer zien. Hij is niet goed genoeg voor mij, volgens mijn moeder. Maar weet je, ik trek mij daar niks van aan. En van jullie trek ik me ook niks aan. Ik hou van Bill en hij van mij. Daar kunnen jullie waarschijnlijk niks aan veranderen.” Kwaad ga ik bij mijn vrienden zitten. “En hoe kan jij weten dat Bill van je houdt als je hem toch niet mag zien?” blijft er 1 van de THfans doorvragen. “Daarom!” Ik neem Bill zijn brief uit mijn kontzak en steek hem onder hun neus. “Hebben jullie het al gedaan?” vraagt er 1 van de luidruchtigste met grote ogen. “Ik denk niet dat jullie dat aangaat.” Ik steek de brief terug in mijn zak en negeer de grote ogen van de THfans. “Hebben jullie het echt gedaan?” vraagt Robin op zijn beurt. Ik wil net antwoorden als de leraar van wiskunde de klas binnenkomt. Grijnzend ga ik op een stoel zitten, tussen Charlotte en Robin, Robin naast Jo en Charlotte naast Sven. De leraar doet een hele uitleg over wat er allemaal belangrijk is tijdens zijn les, dat hij wilt dat je notities netjes zijn en dat hij geen ruzie wilt in de klas. Tijdens de uitleg kijkt Robin me met een vragende blik aan, wachtend op een antwoord op zijn vraag. Grijnzend doe ik alsof de uitleg van de leraar heel interessant is. “Andie.” sist Robin en geeft me een stomp in mijn zij. “Wat?” Niet-begrijpend kijk ik hem aan. “Antwoord op mijn vraag.” zegt Robin ongeduldig. “Ben je vraag vergeten.” grinnik ik en kijk terug naar voren. “Andie, ik wil het weten.” sist Robin. Ik draai mijn hoofd en kijk hem aan. Ik wil net antwoorden als de leraar roept “Juffrouw McAdams, gaat het over de les?!” Grinnikend schud ik mijn hoofd. “Let dan op!” Weer knik ik en kijk terug naar voor.***Na school loop met al mijn vrienden over straat. Ik zit lachend in Sven zijn rug. De eerste schooldag was saai zoals elke schooldag. Robin heeft de hele dag gesmeekt om een antwoord op zijn vraag. Ik heb nog altijd niet geantwoord. Ik vind het wel grappig. “Andie, ik wil het weteeen!” zingt Robin huppelend. “Maar je mag het niet weten!” antwoord ik zingend en spring uit Sven zijn rug als we bij me thuis aankomen. Ik ben blij dat ik nog eens met al mijn vrienden samen ben. Zo denk ik toch even niet aan Bill. Ik open de achterdeur en schop mijn schoenen uit. “Drinken?” vraag ik en loop naar de kelder. “Cola!” komt er monotoon terug. Ik neem 5 blikjes cola en gooi iedereen een blikje toe behalve Charlotte want die hangt aan de telefoon met Tom. “Vraag eens of Bill er ook is.” sis ik in haar oor. “Andie vraagt of Bill daar is.” zegt ze tegen haar telefoon. “Oke.” Ze kijkt me aan en schudt haar hoofd. “Spijtig.” Ik doe mijn blikje open en drink het in 3 teugen leeg. “Ik mis jou ook…Ik ook van jou…Kus.” Na die woorden legt Charlotte haar GSM af. Ik voel de tranen achter mijn ogen prikken. Charlotte ziet het en knuffelt me even. “Sorry, ik dacht even niet na.” “Het is al goed.” antwoord ik moeilijk. Ik gun Charlotte haar geluk maar als haar geluk Tom Kaulitz heet, heb ik het toch een beetje moeilijk omdat mijn geluk Bill Kaulitz heet.***Als al mijn vrienden naar huis zijn, ga ik naar mijn kamer en staar uit mijn raam. Opeens zie ik Bill de straat uitlopen. Zo snel ik kan loop ik naar beneden, de deur uit, naar de straathoek. “BILL!” roep ik zo luid ik kan. Hij loopt gewoon door. “What the hell?” mompel ik niet-begrijpend en loop hem achterna. “Bill!” roep ik lopend. Hij stapt nog sneller, stapt dan in een auto en rijdt weg. Met grote ogen kijk ik hem aan. Wat is er met hem? Heb ik iets verkeerd gedaan? Naar mijn weten toch niet. 10 minuten blijf ik naar de straat staren waar Bill in verdwenen is. Dan haal ik mijn schouders op en loop snikkend naar huis. De vragen van mijn moeder negeer ik en ik sluit me voor de rest van de avond op in mijn kamer.

Deel 27

(2 maanden later)Eindelijk is de scheiding tussen mijn ouders afgehandeld. Mijn moeder heeft niet zoveel geld van mijn vader geëist en woont nu in een appartement. Over het hoederecht over mij hebben ze lang gediscussieerd tot ik mijn zeg mocht doen in de rechtbank. Ik zei dat ik van mijn moeder mijn vriendje niet meer mocht zien en daarop heeft de rechter gezegd dat mijn vader het hoederecht over mij kreeg. Daar was ik blij om. Als mijn moeder het hoederecht kreeg, zou ik Bill helemaal nooit meer zien. In de afgelopen 2 maanden heb ik niks meer van hem gehoord. Ik had gehoopt dat hij me via Charlotte brieven zou schrijven, maar nee. Geen brieven van Bill meer voor Andie. Zijn ketting en ring draag ik niet meer. Sinds hij zomaar van me weggereden is, snij ik mezelf ook terug. Het kan me niks schelen wat mijn vrienden ervan zeggen. Elke keer ik een koppeltje over straat zie lopen, komen de gedachten van Bill boven en moet ik mezelf gewoon snijden. Ik kan Bill nu terug bellen, sms’en en mailen maar ik doe het niet. Hij kan mij ook terug bellen, sms’en en mailen maar hij doet het blijkbaar niet dus doe ik ook geen moeite. Spijtig genoeg zijn ze deze week in België voor de TMF Awards. Die zijn morgen en overmorgen geven de jongens nog een concert in Vorst. Ik heb van Charlotte gehoord dat ze in Brussel op hotel zijn. Charlotte gaat naar Brussel en heeft gevraagd of ik meega. Ik zei dat ik niet wou maar ze bleef aandringen dus zit ik nu in de trein naar Brussel met Charlotte naast. Ze is druk aan het sms’en met wie anders…Tom. Het gaat goed tussen die twee. In tegenstelling tot Bill en mij. Onze relatie beleefd een dieptepunt. Als we nog een relatie hebben. Als het aan mij lag, niet. Bill belt me niet eens, dus is er volgens mij in de verste verte geen sprake van een relatie. “Dames en heren, we komen aan in Brussel-Zuid, eindstation van deze trein. Hierna rijdt deze trein terug naar Antwerpen.” klinkt het door de wagon. Zuchtend stap ik uit. “Zucht niet zo. Je gaat Bill terug zien.” zegt Charlotte geërgerd. Weer zucht ik waardoor ik nog meer op haar zenuwen werk. “Stop nu met zuchten en kom mee.” Ze trekt me mee het station uit. Na een paar straten te hebben doorlopen, staan we voor een groot hotel. Charlotte huppelt blij naar binnen, recht naar de lift met mij strompelend achter haar aan. “Kom nu.” zucht ze en trekt me de lift in. Op de 5e verdieping stopt de lift, gaan de deuren open en huppelt Charlotte de lift uit. Voor kamer 583 stopt ze en klopt zachtjes op de deur. Na wat gestommel gaat ze open en spring Charlotte in Tom zijn armen. “Amuseer jullie.” mompel ik en loop weg. Als ik voorbij kamer nummer 590 loop, vliegt de deur open en komt Bill naar buiten. Hij kijkt me geschrokken aan maar ik heb me al omgedraaid en ben naar het dak gelopen. Daar ga ik op de rand van het dak zitten en kijk over Brussel. In Parijs heb ik hetzelfde gedaan maar dan samen met Bill. …”Kijk,” Bill wees naar links, “de Eiffeltoren. Daar ga ik je ooit mijn liefde verklaren.” Ik lachte en legde mijn hoofd op zijn schouder. Mijn ogen gingen over heel Parijs. Wat een prachtige stad. En zo romantisch. Nu we hier toch waren, wou ik even alleen zijn met Bill. Hij had wat theelichtjes meegenomen en die in een kleine cirkel voor ons gezet. Ik had mijn deken van mijn bed getrokken en meegenomen zodat we geen kou zouden leiden. Maar we konden ons ook aan de andere verwarmen. Ik verstopte mijn gezicht in Bill zijn nekholte. …Toen was alles nog goed. In tegenstelling tot nu. Nu is mijn leven niks meer waard, zo zonder Bill. “Andie, niet springen!” hoor ik de stem van Bill achter me roepen. Wat moet hij hebben? “Ben ik ook niet van plan.” antwoord ik mompelend. “Sorry.” Bill komt naast me zitten. Raar kijk ik hem aan. “Sorry? Voor wat? Om mij niet te bellen, me niet te sms’en, me niet te mailen of om me geen brieven meer te sturen?” “Alles.” antwoord hij bijna onhoorbaar. “Maar toen ik je in de rug van die gast zag zitten, dacht ik dat je me vergeten was. Ik weet dat ik niet zo snel had moeten oordelen maar zo ben ik nu eenmaal.” zegt hij dan in 1 adem. “Omdat ik in de rug van Sven zat, dacht jij dat ik iets met hem had? Dan ben je wel heel jaloers hoor, Bill Kaulitz. Terwijl ik tegen je zeg dat jij de enige voor me bent. Waarom vertrouwde je me dan niet? Hetgeen er op mijn verjaardag gebeurd is, is heel speciaal voor mij. Ik heb daar lang over nagedacht, Bill. Zoiets doe ik niet met de eerste de beste. Voor zoiets moet mijn gevoel groot zijn, heel groot. Maar als jij me niet vertrouwd, ben je mijn gevoel niet waard. Ik heb op je gewacht, Bill, ik heb godverdomme op je gewacht.” Ik spring recht en loop het dak af. “Oh ja,” Ik draai me nog even om, “ik kan niks met Sven hebben. Hij is voor de jongens.” Na deze woorden loop ik huilend het hotel door. Alle trappen af, naar buiten. Een paar auto’s ontwijkend loop ik naar het stadspark. Daar laat ik me snikkend in het gras vallen. Waarom kan Bill me niet vertrouwen? Ik heb op hem gewacht. En dan denkt hij dat ik iets heb met iemand die voor de jongens is. Je ziet dat wel niet aan Sven maar Bill moet me gewoon vertrouwen. “Gaat het?” Ik voel een hand op mijn schouder. Ik draai mijn hoofd en kijk in de ogen van een jongen. Ik schat hem rond de 16. “Ja.” antwoord ik kortaf. “Zo zie je er toch niet uit.” Hij komt naast me in het gras zitten. “Het gaat, ja! En laat me nu gerust!” roep ik kwaad en loop weg. Op mijn weg kom ik Bill tegen. “Andie,” zegt hij hijgend van het lopen, “je moet naar me luisteren.” Hij neemt mijn schouders vast zodat ik niet kan weglopen. “Ik heb te snel geoordeeld, dat weet ik. Ik had het je moeten vragen en niet gewoon wegrijden. Ik weet maar al te goed dat ik verkeerd was maar daar heb ik zo’n spijt van. Sinds die dag is mijn leven een hel. Ik huil me elke avond in slaap, ik probeerde je brieven te schrijven maar het lukte me maar niet mijn gevoelens neer te pennen. Ik ben nog teruggekomen naar België maar ik durfde nooit aanbellen. Ik had schrik. Schrik om je te verliezen. Daarom ben ik ook weggereden. Ik was bang voor de waarheid. Wat als je echt iets met die Sven had. Dan zou ik je kwijt zijn. En dat wil ik helemaal niet. Ik wil je echt niet kwijt. Ik hou van jou, Andie. Van jou en van niemand anders.” Na die woorden kijk ik hem met betraande ogen aan. “Meen je dat echt?” Hij knikt. “Vanuit de grond van mijn hart. Ik heb je gemist, Andie. Ik heb je lippen gemist, je armen om me heen, je lichaam, je lach, je ogen, je tanden in mijn oor…” Verder geraakt hij niet want ik bijt zachtjes in zijn oor. “Ik heb jou ook gemist, verschrikkelijk gemist.” fluister ik in zijn oor en druk daarna mijn lippen op de zijne. Nu weet ik wat ik heel die tijd gemist heb, Bill zijn lippen. Mijn leven heeft weer zin, mijn hart is weer gelijmd. Bill slaat zijn armen rond mijn middel en drukt me dicht tegen zich aan. Ik hoor een paar mensen fluiten maar trek me er niks van aan. Ik heb Bill terug en dat is het belangrijkste dat nu telt. Niet de fluitende mensen om ons heen. Alleen Bill en ik. “Is alles nu terug goed?” vraagt Bill overbodig als hij mijn lippen lost. Ik knik en druk nog een zacht kusje op zijn geboorteplek, net onder zijn lip. Bill zijn arm komt terug op de plaats terecht waar hij hoort, rond mijn middel. Mijn hand komt terug in zijn kontzak terecht. Beide gelukkig lopen we terug naar het hotel. In de lift op weg naar Bill zijn kamer kan Bill niet van me afblijven. Overal waar hij kan, drukt hij zijn lippen. Ik weet niet waar dat allemaal is maar is alleszins vanaf mijn voorhoofd tot mijn nek. Mijn sjaal zat eerst nog rond mijn nek maar die heeft Bill al uitgetrokken. Ik geniet wel van zijn kusjes maar wil na een ruzie toch niet meteen verder gaan dan dit. Het zou niet goed voelen. Als de liftdeuren open gaan stap ik uit de lift en loop naar de deur van Bill zijn kamer. “Bill, ik wil je 1 ding zeggen.” zeg ik serieus als Bill de sleutel in het sleutelgat steekt. “Die kusjes net in de lift waren leuk maar ik wil nu niet verder gaan dan dat. Niet na een ruzie.” Ik kijk hem bang aan. Misschien wil hij wel en is hij nu teleurgesteld. “Ik snap dat wel hoor. Voor jou wacht ik maar al te graag.” Hij drukt een kusje op mijn haren en loopt zijn kamer in. Met een glimlach loop ik achter hem aan.***”Bill, kijk eens naar ergens anders dan naar Andie!” roept Patrick van de THcrew kwaad als hij merkt dat Bill de hele tijd naar mij aan het kijken is in plaats van zich te concentreren op zijn muziek. “Als je dat morgen ook doet, gaat dat heel leuk zijn voor de fans!” roept Gustav sarcastisch van achter zijn drumstel. Bill steekt even zijn middelvinger op naar de drummer en blijft, alle commentaar negerend, naar mij kijken. Grinnikend leg ik mijn armen op de hekken die voor het podium staan en leun naar achter. Ik moet ook moeite doen om mijn ogen van Bill af te wenden. Hij staat daar mooi te wezen op het podium. Het zou zonde zijn als ik niet naar hem zou kijken. Na de soundcheck is het voor mij een blij weerzien met de crew. Ik krijg van allemaal een knuffel maar word al snel door Bill weggetrokken naar hun kleedkamer. “Bill is weer jaloers.” grinnikt Georg als hij ook naar hun kleedkamer loopt. Bill laat me los en springt in Georg zijn rug. “Zeg dat nog eens.” sist hij. “In ruil voor een kusje van Andie.” grijnst Georg. “Laat dan maar.” Bill springt terug uit zijn rug, ploft in de zetel en trekt mij op zijn schoot. “Zie je wel dat hij jaloers is!” roept Georg triomfantelijk. Bill mompelt iets onverstaanbaar en zet zijn pruillipje op. “Ocharme.” Ik bijt even in zijn oor. Zijn pruillipje wordt meteen vervangen door een verliefde grijns. “Oh, kijk hem eens!” roept Tom lachend. “Onze verliefde idioot!” “Jij moet niks zeggen. Wie zat er vorige week de hele tijd naar een foto van Charlotte te kijken?” kaatst Bill direct terug. “Oh, je bent een schatje!” roept Charlotte blij en drukt haar lippen op die van Tom. Lachend leg ik mijn hoofd op Bill zijn schouder. Af en toe druk ik een kusje in zijn nek en lach geamuseerd als hij er elke keer kippenvel van krijgt.

Deel 28

“Bill, doe even rustig. Je moet niet zo nerveus zijn. Jullie winnen die award, daar ben ik zeker van.” probeer ik Bill te kalmeren. Hij is al de hele dag nerveus en werkt me toch wel een beetje op de zenuwen. “Wil je dan niet meegaan?” smeekt hij met puppyoogjes. “Als Charlotte ook meegaat.” antwoord ik. “Charlotte gaat mee.” “Oké dan.” geef ik toe. “Dan ben ik toch wat minder zenuwachtig.” grijnst hij nerveus en trekt me op zijn schoot. “Jongens, tijd voor de eerste nominatie.” roept er iemand vanuit de gang. De jongens springen zenuwachtig in het rond terwijl ze piepende geluidjes maken. Ik draai met mijn ogen en ga naast Charlotte lopen. “Waarom zijn ze zo zenuwachtig? Ze zijn net hetzelfde als voor een concert.” zeg ik een beetje geërgerd. Het is wel grappig om de jongens zo nerveus te zien maar na een tijdje werkt het echt op je systeem. Charlotte haalt haar schouders op en gaat naast Tom zitten. Ik word naast Bill op een stel gekleurde blokken getrokken. Bill knijpt mijn hand bijna plat. “Bill, je mag in mijn hand knijpen maar dit doet echt wel pijn.” grijns ik pijnlijk. “Sorry.” mompelt hij en drukt een kus op mijn hand. Voor even knijpt hij mijn hand niet tot moes maar als ze de winnaar bekend maken, is mijn hand bijna blauw. En als ze “Tokio Hotel!” roepen ben ikzelf ook bijna blauw. Ik druk nog een kus op Bill zijn lippen voor ze naar het podium lopen. Die kus veroorzaakt wel veel gegil in de zaal maar Bill trekt er zich niks van aan en loopt fier naar het podium. “Wauw,” begint hij zijn bedanking, “er zijn zoveel mensen die we willen bedanken. Mensen van de platenfirma, onze vrienden, familie en natuurlijk onze fantastische fans.” Veel gegil. “En ik persoonlijk zou nog iemand speciaal willen bedanken. Ik weet dat de meeste onder jullie het niet leuk vinden dat ik een vriendin heb maar jullie moeten zeker weten dat ik verschrikkelijk veel van haar hou en ze me heel gelukkig maakt.” Hij draait zich met zijn gezicht naar mij. “Andie, je bent het beste dat me ooit is overkomen.” Nog meer gegil en een traan die uit mijn ooghoek ontsnapt. Ik voel hoe een camera op mij gericht wordt maar trek me er niks van aan. Als de jongens terug van het podium komen, spring ik in Bill zijn armen. “Je bent een schatje.” fluister ik voor ik een kus op zijn lippen druk. Nu is er nog meer gegil in de zaal en is er waarschijnlijk ook een camera op ons gericht. “Trek je er niks van aan.” fluistert Bill en trekt me mee terug naar de kleedkamer.***4 awards, veel gegil, een fantastisch optreden en een paar uren later zitten we alle 6 moe in het busje dat ons naar het hotel brengt. Ik zit op Bill zijn schoot en mijn hoofd rust vermoeid op zijn schouder. Bill heeft zijn handen op mijn heupen gelegd en zijn vingers strelen soms de huid boven de rand van mijn broek. Ik ben blij dat het terug goed is tussen ons. Nu pas besef ik hoe erg ik hem gemist heb. Ik heb zelfs zijn geur gemist. Aangekomen bij het hotel loop ik al half slapend Bill zijn kamer in. Een pyjama heb ik niet bij dus slaap ik in mijn ondergoed. Bill vindt dat natuurlijk helemaal niet erg. Ik trek mijn T-shirt en broek uit en kruip in bed. Daar val ik meteen in slaap maar Bill wil nog een kusje. Ik geef hem een klein kusje en val op zijn borst in slaap.

Deel 29

’s Morgens word ik wakker van iemand die op de deur klopt. Moeilijk open ik mijn ogen. Bill wordt niet wakker dus ga ik maar open doen. Ik constateer net op tijd dat ik alleen in mijn ondergoed rondloop. Ik neem een T-shirt van Bill die ergens rondslingert en trek hem over mijn hoofd. “Ga je mee shoppen? Dan kunnen we Tom en Bill verrassen vanavond.” vraagt Charlotte als ik de deur opentrek en haar nog half slapend aankijk. “Zo vroeg?” vraag ik schor. “Het is al 1 uur.” antwoordt ze. Ik knik en laat haar binnen terwijl ik me aankleed. Voor ik achter Charlotte de kamer uitloop, druk ik nog een kus op Bill zijn hand dat vanonder het deken komt. Even blijf ik naar hem kijken en loop dan achter Charlotte aan, het hotel uit. In het eerste beste café dat ik tegenkom, koop ik een beker koffie, om wakker te worden. Met onze armen in mekaar gehaakt lopen we door Brussel. Na een paar klerenwinkels te hebben doorlopen, zie ik het perfecte kleedje voor vanavond bij het concert. Een zwart kleedje met gevlochten spaghettibandjes, een net niet te diepe decolleté en rond de taille een klein zilveren riempje. De decolleté is bezaaid met blinkende pareltjes. “Dat moet ik hebben!” roept Charlotte en loopt de winkel in. Ik loop haar snel achterna. Ze staat twijfelend met 2 kleedjes in haar handen. “Ik kan niet kiezen.” Ze kijkt van het ene kleedje naar het andere en dan terug naar het ene. Ze zijn beide hetzelfde maar het ene is zwart en het andere is blauw met een wit riempje. Voor de rest zijn ze identiek hetzelfde. “Oké, jij mag het zwarte hebben. Ik neem het blauwe.” Charlotte duwt het zwarte kleedje in mijn handen en loopt een pashokje in. Een paar minuten laten komen we, beide met het kleedje aan, ons pashokje uit. We kijken mekaar even aan en roepen dan “KOPEN!” en verdwijnen terug in het pashokje. Ik trek het kleedje terug uit, doe mijn andere kleren terug aan en loop samen met Charlotte naar de kassa. Even later lopen we de winkel uit. Beide een paar euro’s armer maar wel met de koop van ons leven in een zak in ons hand. De volgende winkel die we binnenlopen, is een schoenen winkel. Mijn ogen glijden over de rijen schoenen. Ik pas verschillende paren en ga uiteindelijk voor een paar zwarte, blinkende pumps. Charlotte kan weeral niet kiezen. Ze zit met 3 paar schoenen voor zich in een zetel. Een paar witte pumps, een paar witte sandaaltjes met een klein hakje en dan nog een paar witte ballerina’s. Ik ga naast haar zitten. “Ik zou voor de sandaaltjes gaan.” zeg ik keurend. “Je hebt gelijk.” Ze neemt de sandaaltjes en zet de rest terug. Voor de tweede keer zijn we een paar euro’s kwijt maar dat is niet erg. We doen het voor onze vriendjes. “Oh, die is mooi!” roept Charlotte als we voorbij een juwelier lopen. Ik kijk in de richting van haar vinger. In de etalage ligt een zilveren armband met kleine sterretjes aan. De prijs die er bij ligt is wel hoog maar het is het waard. We kopen beide dezelfde armband en Charlotte koopt nog een paar grote oorringen. Als we vinden dat we genoeg geld uitgegeven hebben, pikken we nog een terrasje mee en gaan dan terug naar het hotel. “Waar was je! Ik was kei ongerust.” Bill komt op me afgelopen. “We zijn gaan shoppen.” antwoord ik rustig. “De volgende keer mag je wel een briefje schrijven of een sms’je sturen, ik was echt ongerust.” Dan valt zijn oog op de zakken die ik vastheb. “En wat heb je gekocht?” Hij probeert in mijn zakken te kijken maar ik steek ze snel achter mijn rug. “Verrassing.” grijns ik en loop naar boven. Daar verstop ik mijn aankopen bij Georg op de kamer zodat Bill zeker niet kan zien wat ik vanavond aan ga doen.***Als de jongens naar Vorst vertrokken zijn, lopen Charlotte en ik naar Tom zijn kamer en halen onze kleren boven. We kleden ons om en beginnen ons dan op te maken. Ik hou het simpel. Een lijntje onder mijn ogen, een beetje mascara en een dun laagje zwarte oogschaduw. Mijn haar laat ik sluik over mijn schouders vallen. Op mijn blote voeten loop ik door de kamer. Nu voel ik me de gelukkigste mens op aarde. Wel een beetje veel euro’s armer maar daar trek ik me niks van aan. Alles wat ik gekocht heb, is zijn prijs meer dan waard. “Charlotte maak een beetje voort!” roep ik zagend naar de deur van de badkamer waar Charlotte nog met haar haar bezig is. “Bijna klaar.” komt er gesmoord terug. Waarschijnlijk zit ze in de knoop met al de mousse die ze gebruikt. Volgens mij heeft ze die hele bus over haar haren gespoten. “Klaar.” Charlotte komt de badkamer uit. “Eindelijk.” zucht ik en trek mijn schoenen aan. “Ongeduldige.” verwijt Charlotte mij op weg naar de lift. “Slome.” gooi ik terug. Zo gaan we de hele tijd door tot we bij Vorst Nationaal zijn. De jongens zijn al bezig met hun concert want je kan de muziek tot buiten horen. Blij huppel ik naar binnen, wetende dat ik Bill zo meteen ga zien. Ik vraag me af hoe hij zou reageren als hij me ziet. In de backstage worden we op een stoel geduwd en beveelt worden te blijven zitten. Ik kijk eens vuil naar diegene die ons hier gezet heeft en zorg er dan voor dat Bill en Tom ons niet zien voor het einde van het concert. Uiteindelijk is het concert gedaan en doen de jongens hun ronde handdoeken, plectrums, drumstokjes en waterflesjes gooien. Daarna nog een paar keer buigen en dan komen ze 1 voor 1 zwetend van het podium. Eerst Georg. Dat had ik hem gevraag. Hij knipoogt even en loopt dan verder. Als tweede komt Tom van het podium. Als hij Charlotte ziet, laat hij zijn gitaar bijna uit zijn handen vallen maar beseft net op tijd dat hij zijn allerliefste gitaartje in zijn handen heeft en houdt ze terug steviger vast. Met open mond en grote ogen kijkt hij haar aan terwijl zijn ogen fel beginnen te blinken. Na een paar seconden stil te hebben gestaan, stormt hij op Charlotte af. Die zien we niet meer terug. Daarna is het de beurt aan Bill om van het trapje te stappen. Als hij me ziet, mist hij bijna het laatste trapje maar herpakt zich gelukkig. Anders kon ik hem volgende week gaan bezoeken in het ziekenhuis. Een hoog gepiep klinkt door het hele gebouw als hij zijn micro laat vallen. Hij trekt er zich niks van aan en blijft me maar aanstaren. Gustav raapt Bill zijn micro op, vloekt iets onverstaanbaar en legt de micro weg. Volgens mij is Bill er zich niet meer van bewust wat er allemaal om hem gebeurt want zijn ogen zijn nog altijd op mij gericht. Zijn mond zakt langzaam open en een korte “Wauw.” volgt. Plagend traag loop ik naar hem toe terwijl zijn mond maar meer en meer naar beneden zakt. Zijn armen hangen langs zijn lichaam waardoor je bijna zou denken dat hij daar verlamd is. “Hey, liefje. Niet blij mij te zien?” vraag ik plagend. Nog een “Wauw.” krijg ik als antwoord. “En dat betekent?” Ik trek een wenkbrauw op. “Dit.” Bill drukt zijn lippen verlangend op de mijne. Ik grijns door onze kus heen en leg mijn handen in Bill zijn nek. “Je bent zo mooi.” fluistert Bill als hij mijn lippen lost. Ik draai een paar rondjes en loop naar de kleedkamer. De hele tijd in de kleedkamer kan Bill zijn ogen niet van me afhouden. Expres ben ik naast Charlotte in de zetel gaan zitten. En spijtig genoeg kon Bill er niet meer bij. Soms betrap ik hem op overdreven likken aan zijn lippen. Alles om hem heen doet hem blijkbaar niets. Zelfs niet als Georg voor hem gaat staan om te zeggen dat we terug naar het hotel gaan. “Bill, we gaan terug naar het hotel.” zegt Georg voor de 3e keer. “Laat mij maar.” zeg ik als Bill nog altijd niet de moeite doet om uit de zetel te komen laat staan om niet naar me te kijken. Ik loop de kleedkamer uit en zoals verwacht loopt Bill achter me aan. Grinnikend ga ik op de achterbank van het busje zitten. Lang zit ik niet op de bank want Bill trekt me meteen op zijn schoot. Hij trippelt met zijn vinger over het stukje van mijn rug dat bloot is en stopt aan de rist van mijn kleedje. Daar speelt hij even mee en drukt dan een kusje op mijn rug. Zijn handen liggen op mijn heupen en zijn lippen hangen vast in mijn nek. Overal waar zijn lippen geweest zijn, gaan de haartje omhoog staan. Ik kan al raden wat Bill straks wil doen als we alleen zijn. Ik heb lang nagedacht en ik wil het. De laatste maanden ben ik nog nooit zo verliefd geweest als nu. En Bill zal daar de gevolgen van dragen. Erg zal hij het volgens mij niet vinden. In het hotel kan Bill niet snel genoeg op zijn kamer zijn. Grinnikend loop ik na hem de kamer in. Ik sluit grijnzend de deur en loop heupwiegend op hem af. Van het feit dat ik morgen eigenlijk naar school moet, trek ik me niks aan…

Deel 30

***pov. Bill:Met een glimlach open ik mijn ogen. Door gisterenavond weet ik dat het terug goed is tussen Andie en mij. Ik was zo dom toen ik haar in de rug van die Sven zag zitten. Ik deed het domste dat ik ooit gedaan heb. Wegrijden en 2 maanden niks van me laten horen terwijl Andie op me wachtte. De laatste 2 maanden waren de ergste van de 4 waarin ik Andie moest missen. Elke avond huilde ik me in slaap en dan moest ik nog leven met het feit dat Charlotte terug met Tom mocht omgaan van haar ouders. Elke avond hing Tom een uur of langer met haar aan de telefoon terwijl ik in mijn bed lag te huilen met een foto van Andie in mijn handen. Die foto zat altijd in mijn broekzak. Nu nog trouwens. Ik wil Andie altijd bij me hebben. Nu haar ouders gescheiden zijn, zal dat wel makkelijker zijn. Ik hoop dat ze toch nog de backings op het album kan zingen. Maar dat komt in orde, daar ben ik zeker van. Ik vraag me wel af of Andie niet naar school moet maar ze ligt nog naast me te slapen en het is al 10 uur dus is ze te laat en gaat ze waarschijnlijk niet meer naar school. Daar maak ik gebruik van en bekijk het naakte meisje dat naast me ligt te slapen. Ik hou zoveel van haar dat ik alles voor haar zou doen, werkelijk alles. Ik ga op mijn zij liggen en staar dromend naar Andie haar gezicht. Ze is zo mooi, zo perfect. Beetje bij beetje gaan haar ogen open en kijkt ze me slaperig aan. Ze rolt naar me toe, duwt me op mijn rug, gaat op me liggen en drukt een zacht kusje op mijn wang. “Goeiemorgen.” fluistert ze dan. Als antwoord druk ik een kus op haar lippen en vraag “Moet jij niet naar school?” Ze kijkt me onschuldig aan. “Als ik vandaag naar school zou gegaan zijn, zou er gisterenavond niks gebeurd zijn.” antwoordt ze half grijnzend. “Dan ben ik blij dat je niet naar school gaat vandaag.” Grijnzend sla ik het deken om ons heen. Na een tijdje vallen we beide terug in slaap.***”Moet je echt terug naar huis?” Zielig kijk ik Andie aan. We staan in het station, te wachten op haar trein terug naar Antwerpen. “Liefje, ik moet morgen echt naar school gaan.” antwoordt ze. “Ik beloof dat ik na de examens naar Duitsland kom.” Ze staal haar armen rond mijn middel. “Maar dat is nog zo lang.” pruil ik en leg mijn handen op haar kont. “Ik weet het. Ik zou ook liever bij jou blijven maar dat gaat niet. Ik moet examens maken, anders kan ik volgend jaar niet verder studeren.” In de verte zie ik haar trein aankomen. Opeens krijg ik tranen in mijn ogen. Ik wil Andie helemaal niet missen, ik wil haar elke dag bij me hebben. “Bill, liefje, niet huilen. Voor je het weet, zijn we weer samen.” Andie drukt een lange kus op mijn lippen, stopt iets in mijn hand en stapt op de trein. Ik ga zo dicht mogelijk bij het raam waar Andie achter zit staan. Langzaam begint de trein te rijden. Andie haar lippen vormen nog een ‘Love you.’ voor ik haar niet meer kan zien. Nu pas kijk ik naar hetgeen Andie in mijn hand gelegd heeft. Een brede zwarte leren armband ligt in mijn hand. Op de buitenkant staat in het goud een grote ster met een paar kleine sterren in. Het lijkt een beetje op mijn tattoo. Als ik hem openklik om hem aan te doen en nooit meer uit te doen, zie ik dat er iets in de binnenkant gegraveerd is. Ich bin da, wenn Du willst. Schau Dich um dann siehst Du mich. Met tranen in mijn ogen staar ik naar de tekst. Volgens mij sta ik daar een kwartier naar die 2 regeltjes te kijken. Dan doe ik de armband aan, staar nog even in de richting waar de trein verdween en loop terug naar het hotel.

Deel 31

***pov. Andie:Gisteren heb ik voor anderhalve maand afscheid genomen van Bill. In het station en in de trein heb ik me sterk gehouden maar eenmaal thuis ben ik huilend naar mijn kamer gelopen. Nu kom ik pas terug uit mijn kamer. Ik loop naar de keuken, vis een broodje mee en wandel naar school. Sms’end met Bill loop ik door naar mijn klas. “Waar was jij gisteren?” vraagt Robin als ik naast hem op een stoel plof. “Bij Bill.” antwoord ik nog altijd verwoed sms’end. “In zijn bed?” blijft Robin doorvragen. “Nee,” Ik leg mijn GSM op het tafeltje voor mij, “in het bed van een hotelkamer in Brussel. Charlotte lag trouwens in de kamer naast ons maar zij komt vandaag nog niet naar school.” Mijn GSM begint te trillen. Ik wil hem nemen maar Jo is me voor. “Ik vond het eergisteren ook zalig. Vind je armband super. Vooral de tekst. Wacht smachtend op je. xxxBill.” Jo kijkt me grijnzend aan en de Tokio Hotelfans van de klas kijken me met grote ogen en open mond aan. 1 van hen wil iets zeggen als de leerkracht Nederlands binnenkomt. De hele les kijken de THfans me vuil aan en Jo en Sven kijken me grijnzend aan.***’s Middags loop ik terug druk sms’end met mijn vrienden naar de refter. “Eerlijk, hoeveel sms’en stuur jij per dag?” vraagt Sven als we aan ‘onze’ tafel gaan zitten. Ik haal mijn schouders op en druk op ‘verzenden’. Na een paar minuten heb ik antwoord en weer is Jo me voor. “Ik hou het niet lang meer vol. Wil je nu bij me hebben. Hebben vanavond een concert in Nederland. Misschien kun je komen? xxxBill.” leest hij voor. Ik gris mijn GSM uit zijn handen en laat mijn duim over de toetsen glijden. Sorry schatje, kan niet komen. Druk met school en zo. Zal proberen om dit weekend naar Berlijn te komen. Liefs Andie. Ik druk op verzenden en begin te eten.***”Andie, kan ik je even spreken?” vraagt Robin terwijl we samen door de dubbele deur van het schoolgebouw naar buiten lopen. “Ja, natuurlijk.” Ik loop achter hem naar de fietsenstalling. “Kijk,” begint hij, “ik weet dat wat wij vroeger hadden over is en dat je nu gelukkig bent met Bill maar sinds enkele dagen is mijn gevoel voor jou terug gegroeid. Het klinkt belachelijk en ik besef dat het onmogelijk is maar ik wou het gewoon even zeggen.” Dat is al de vierde jongen die zegt dat hij gevoelens voor mij heeft in een half jaar. Ben ik dan zo aantrekkelijk? Zuchtend kijk ik Robin aan? Wat moet ik nu met hem? Voor ik een antwoord kan vinden op die vraag voel ik Robin zijn lippen op de mijne. Alle gevoelens voor hem komen terug naar boven als hij met zijn tong over mijn lippen glijdt en zijn armen rond mijn middel slaat. Ik open half mijn mond en leg mijn handen in zijn nek. Opeens komen alle gevoelens voor Bill weer naar boven en duw ik Robin van me af. “Dit is fout.” mompel ik. “Zo fout.” Ik ren de fietsenstalling uit en blijf lopen tot ik me op mijn bed kan laten vallen. Waarom kuste ik Robin terug? Ik heb Bill toch. Met een groot schuldgevoel tegenover Bill val ik in slaap.

Deel 32

Met nog altijd een groot schuldgevoel zit ik in de trein naar Berlijn. Na die kus met Robin dinsdag ben ik niet meer naar school geweest en heb ik Bill niet meer gesproken. Ik kon het niet. Maar nu ga ik het hem vertellen. Het niet vertellen zou het alleen maar erger maken. Ineengedoken loop ik naar het appartement van Bill en Tom. Met bevroren vingers drukt ik op het knopje naast hun naam. “Ja?” hoor ik de stem van Tom door de luidspreker. “Tom, het is Andie.” Meteen gaat de deur open en stap ik in de lift. Ik blaas mijn handen warm en bekijk mezelf in de liftwand. Waarom verkondigen zoveel jongens hun liefde aan mij? “Ik weet het niet.” zeg ik tegen mijn spiegelbeeld en loop de lift uit. Na 1 druk op de bel vliegt de deur open en drukt Bill zijn warme lippen op mijn bevroren lippen. Ik duw hem van me af. “Bill,” zeg ik met tranen in mijn ogen, “ik moet je iets vertellen.” “Oei, wat is er?” vraagt hij bezorgd en laat me binnen. Voorzichtig ga ik in de zetel zitten en begin met mijn verhaal. “Vorig jaar was ik samen met Robin, 1 van mijn vrienden. Na 3 maanden gingen we als vrienden uit elkaar. De vlinders waren weg. Maar dinsdag heeft Robin me opgebiecht dat hij terug gevoelens voor mij heeft.” Ik slik moeilijk. Nu komt het moeilijkste deel. “Hij kuste me…en ik kuste terug. De gevoelens voor hem kwamen terug boven. En na een minuut kwamen mijn gevoelens voor jou terug boven. Ik wil eerlijk tegen je zijn, Bill. Ik heb je vertrouwen in mij geschaad en daarom denk ik dat het beter is dat…we ermee ophouden. Het doet pijn om dit te zeggen maar het is de beste oplossing voor wat ik gedaan heb. Het spijt me verschrikkelijk, Bill.” Ik sta op en loop weg. Weg van Bill. In het park zet ik me op een bankje en staar voor me uit. Het deed zo’n pijn om die woorden uit te spreken maar elk woord was waar. Ik kan niks achter houden voor Bill. Hetgeen ik gedaan heb, kan ik niet rechtzetten. Ik heb Bill zijn vertrouwen in me geschaad. Dat heb ik nooit gewild maar ik kon mijn gevoelens voor Robin niet onderdrukken toen hij me kuste. Nu zijn die gevoelens al lang weg. Mijn hart ligt bij Bill maar hij wil me waarschijnlijk niet terug. “Andie,” Bill komt hijgend van het lopen naast me zitten, “ik wil niet dat het gedaan is tussen ons.” Ik kijk hem niet-begrijpend aan. “Bill, ik heb iemand anders gekust! Besef je dat wel?” Hij knikt. “Ik besef dat maar al te goed maar je hebt het me verteld. Dat apprecieer ik. Omdat je het me verteld hebt, vergeef ik het je.” Hij komt voor me op zijn hurken zitten en legt zijn handen op mijn bovenbenen. “Je zou eens moeten weten hoeveel ik van je hou. Door alles wat je me gegeven hebt, weet ik dat je ook van mij houdt. Ik ben er zeker van dat je je de afgelopen dagen verschrikkelijk schuldig gevoeld hebt. Je hebt daar alle reden toe, maar wil je, alsjeblieft die kus vergeten? Door mijn liefde voor jou ben ik het al vergeten. Alsjeblieft?” Hij kijkt me smekend aan. “Hoe weet je die woorden toch altijd te vinden?” vraag ik lachend door mijn tranen heen. “Het is mijn hart.” antwoordt Bill. “En wat is je antwoord? Vergeten we dit?” Als antwoord duw ik hem in het gras en druk mijn lippen stevig op de zijne. “Dat beschouw ik als een ja.” grijnst hij als ik hem aankijk. Ik knik hevig. “Kom.” Hij trekt me recht en slaat zijn arm rond mijn middel. Overgelukkig loop ik met Bill terug naar hun appartement. Daar duwt Bill me met een dekentje in de zetel terwijl hij thee maakt. “Hier. Je bent bijna onderkoelt.” Bill duwt een dampende tas thee in mijn handen en komt naast me zitten. Hij slaat het deken om ons heen en drukt me tegen zich aan. “Ik heb je gemist.”***’s Avonds lig ik in een T-shirt van Bill op zijn bed een boekje te lezen als Bill gillend en in alleen een boxer de kamer in komt gelopen, naast me op het bed springt en me meetrekt in zijn val. Lachend valt hij op mij en kijkt me verliefd aan. “Ik hou zoveel van je.” zegt hij zachtjes voor hij zijn lippen passioneel op de mijne drukt. Ik bijt zachtjes op het puntje van zijn tong en grijns als hij zachtjes kreunt. Mijn ene hand leg ik op Bill zijn onderrug, mijn ander leg ik op zijn wang. Zijn handen strelen mijn rug onder de T-shirt die ik aanheb als mijn GSM rinkelt. Zuchtend lost Bill mijn lippen maar blijft op me liggen. Geďrriteerd neem ik op. “Ja?” “Andie, ik vroeg me af of je zin hebt om morgen mee naar de film te gaan? Sven en Jo gaan ook mee.” De stem van Robin. Ondertussen drukt Bill natte kusjes op mijn buik. Hij trekt mijn T-shirt nog verder naar omhoog en blijft doorgaan met zijn kusjes. “Sorry, Robin, ik kan niet.” antwoord ik op Robin zijn vraag. “Bill, ik ben aan het bellen.” sis ik als Bill de stof van mijn bh kust.”Ah, je bent bij Bill.” Robin zijn stem klinkt droevig. “Ja,” zeg ik, “ik heb hem verteld wat er dinsdag gebeurd is.” Bill gaat op zijn zij naast me liggen, legt zijn hand op mijn buik en zijn hoofd op mijn schouder. “En jullie zijn nog altijd samen?” vraagt Robin. Ik hoor een tikkeltje hoop in zijn stem. Hoop dat het gedaan is tussen Bill en mij. “Ja en als je me nu wilt excuseren. Bill wacht op mij.” Dat laatste klonk wel grof maar ik heb geen zin om nog langer met Robin te delen wat Bill en ik allemaal doen. Ik leg mijn GSM op de grond en rol naar Bill toe.***Midden in de nacht word ik wakker omdat het ineens koud is naast me. Ik laat mijn weg even wennen aan het donker en zie dan dat Bill niet meer naast me ligt. Voorzichtig stap ik uit bed en loop de kamer uit. In de keuken zie ik Bill aan tafel zitten met een glas melk voor zich. “Heb ik je wakker gemaakt?” vraagt hij geschrokken. “Nee.” Ik schud mijn hoofd, ga op Bill zijn schoot zitten en neem een slok van zijn glas. “Weet je hoeveel ik van je hou?” vraagt Bill na een tijdje. Ik knik, draai me met mijn gezicht naar hem toe en leg mijn hoofd op zijn schouder.

Deel 33

Met mijn vingers verstrengeld met die van Bill en mijn hoofd op zijn schouder lopen we naar het station. Bill wou dat ik tot vanavond bleef maar ik heb nog werk voor school. “Moet je echt terug naar België?” vraagt Bill smekend. Hij slaat zijn armen om me heen en steunt met zijn voorhoofd tegen het mijne. “Liefje, er zijn nog mensen op deze wereld die naar school moeten.” antwoord ik en duw hem tegen de muur van het stationsgebouw. Voorzichtig laat ik mijn handen onder Bill zijn T-shirt verdwijnen en druk mijn lippen in zijn nek. Bill kreunt goedkeurend als ik even in zijn oor bijt. Na enkele minuten beëindig ik mijn kusjesronde door voor de tweede keer in Bill zijn oor te bijten. Achter mij hoor ik mijn trein aankomen. “Mijn trein is er.” zeg ik overbodig. Bill knikt. Ik druk een kus op zijn lippen waar hij een tongkus van maakt. “Nu moet ik echt weg.” Lachend stap ik op de trein en blijf Bill zijn ogen met de mijne vasthouden tot hij uit het zicht verdwenen is.***”Ik ben thuis!” roep ik door de gang. Geen antwoord. “Dan niet.” mompel ik en loop naar de keuken. Daar zit mijn vader met een tas koffie in zijn handen aan tafel. Dat is een slecht teken. Toen hij mijn GSM uit het raam op de eerste verdieping had laten vallen, zat hij daar ook zo. Zijn ogen gericht op de opeens interessante keukenkast en een tas koffie tussen zijn 2 handen geklemd. “Oké, wat is er nu door het raam gevallen?” Ik ga recht voor hem staan, met mijn armen over elkaar. “Ik moet naar Amerika.” zegt mijn vader zonder me aan te kijken. “Ga maar, Karine zal wel voor mij zorgen.” Ik neem een blikje cola en wil naar mijn kamer lopen als mijn vader zegt “Voor altijd.” Nu kijkt hij me wel aan. “Ik wil dat je meegaat. Ik weet dat je dan je vrienden en je vriendje moet achterlaten maar je gaat in geen geval bij je moeder wonen. Het spijt me, Andie.” Hij loopt naar zijn bureau en laat mij verbijsterd achter. Ik mee naar Amerika? Met tranen in mijn ogen loop ik naar mijn kamer en bel Bill. “Hey, schatje!” Waarom is die jongen altijd zo vrolijk? “Bill, ik moet naar Amerika.” snik ik. “Voor altijd.”

Deel 34

Bijtend op mijn balpen kijk ik naar de foto van Bill die tussen de kaft van mijn agenda zit. Ik ga hem zo missen als ik in Amerika woon. Mijn vrienden weten het ook al een week. Charlotte barste meteen in tranen uit, de jongens staarden droevig voor zich uit. Hetgeen de leerkracht vooraan uitlegt, volg ik maar met een half oor. Het is het laatste uur dus ik ben al moe van een hele dag op een stoel te zitten en het is dan nog Engels dus daarvoor moet ik niet opletten. Het valt me wel op dat de leerkracht niet merkt dat ik niet naar haar luister. Meestal ziet ze dat meteen als ik niet oplet. “Miss McAdams, will you please pay attention?” Dat zegt ze dan altijd. Maar veel helpt dat niet want ik let toch nooit op bij Engels. En veel kan ze me niet maken want ik heb altijd goede punten op mijn toetsen of examens. Opeens wordt er op de deur geklopt en komen Bill en Tom binnen. Ze trekken zich niks aan van de gillende fans en komen naar mij en Charlotte gelopen. Nog altijd overdonderd laat ik me door Bill kussen. “Ik kom je even ontvoeren.” fluistert hij en trekt me de klas uit. Ook Charlotte wordt het lokaal uitgetrokken. Beide kijken we vragend ons vriendje aan. “We hebben een kleine verrassing voor jullie.” beantwoordt Tom onze blikken. Hij slaat zijn arm rond Charlotte haar schouder en leidt haar naar buiten. “Het was mijn idee hoor.” vertrouwt Bill me toe en leidt mij ook naar buiten. Daar staat al een eerste verrassing. Voor het schoolgebouw staat een grote zwarte limousine. “Na u, juffrouw.” Bill houdt de deur open. Lachend stap ik in. Als Bill ook ingestapt is, ga ik op zijn schoot zitten met mijn gezicht naar hem toe en overlaad hem met kusjes. “Waar heb ik dat aan te danken?” vraagt hij tussen 2 kussen door. “Ik ga je missen in Amerika.” antwoord ik en druk mijn lippen in zijn nek. Ik zet mijn tanden in zijn oorlel en trek er plagerig aan. Bill bijt op zijn lip en legt zijn hoofd in zijn nek. Grijnzend verberg ik mijn hoofd in zijn nekholte. Na een half uurtje rijden, stopt de limousine en stappen we uit. Nog voor ik iets kan zien, legt Bill zijn handen voor mijn ogen. Op zijn commando begin ik te lopen. “En stop.” Bill houdt me tegen en bindt een blinddoek voor mijn ogen. Ik wil net vragen wat hij van plan is als hij me optilt en een trap opdraagt. Gillend sla ik mijn armen rond zijn nek. Ik hoor Bill lachen en even later sta ik veilig en wel terug op mijn 2 benen maar wel nog met een blinddoek voor mijn ogen. “Klaar?” vraagt Bill. Ik knik en hij haalt de blinddoek van voor mijn ogen. Verbaasd kijk ik rond. We staan in een vliegtuig, een privé-vliegtuig. In het midden van de ruimte staat een grote rode stoffen zetel met een klein tafeltje naast. Aan een muur hangt een grote plasma TV en ernaast staat een stereo. Bill trekt me mee naar de zetel. Hij neemt iets naast de zetel en komt naast me zitten. Met een verliefde blik in zijn ogen geeft hij me een rode roos. “We zijn vandaag 8 maanden samen.” zegt hij terwijl ik aan de roos ruik. Geschrokken sla ik mijn hand voor mijn mond. Door al dat gedoe rond Amerika ben ik dat helemaal vergeten. “Het geeft niet dat je het vergeten bent. Je bent bij me en dat is het belangrijkste.” stelt Bill me gerust. “Ja, maar volgende maand zit ik in Amerika.” mompel ik droevig. Bill grijnst alleen maar. “Dus jij vindt het leuk dat ik naar Amerika moet?!” Verontwaardigd sta ik recht. “Nee, schatje, helemaal niet.” Bill loopt naar me toe en slaat zijn armen om me heen. “Toen ik het hoorde, ben ik in tranen uitgebarsten. Dat heb je toch gehoord?” “Ja, maar als ik nu zeg dat ik volgende maand in Amerika zit, begin je dom te grijnzen.” Kwaad sla ik zijn armen van me af. Hoe kan hij zo grijnzen als we mekaar binnenkort alleen maar met Kerstmis zien? “Schatje,” Bill strijkt een paar haren uit mijn gezicht, “ik was aan het grijnzen omdat ik een fantastische verrassing voor je heb.” “En wat mag die verrassing dan zijn?” Ik kijk hem vragend aan. “Dat ga ik je nu laten zien.” zegt hij en trekt me het vliegtuig uit, een limousine in. Blijkbaar waren we al geland. Niks van gemerkt. De hele rit naar de mysterieuze plaats probeer ik te weten te komen wat die verrassing is. Maar Bill lost niks. Zelfs niet als ik iets ondeugends in zijn oor fluister. “Zelfs dan zeg ik het niet.” lacht hij. Na een kwartier geef ik het op en leun tegen Bill aan. “Sorry dat ik uitvloog.” zeg ik na een tijdje. “Je bent schattig als je kwaad bent.” lacht Bill en ontwijkt mijn hand. Ik wil iets terugzeggen als de limousine stopt. “We zijn er.” Bill helpt me uitstappen. Verontwaardigd kijk ik hem aan. “Jullie appartement?” Hij knikt en neemt voorzichtig mijn handen vast. “Andie McAdams, wil jij bij mij komen wonen, de backings zingen voor ons nieuwe album en tijdens alle live optredens en concerten?” Droevig kijk ik hem aan. “Bill, ik moet naar Am-” Hij legt zijn vinger op mijn lippen. “Ik heb met je vader gesproken. Jij mag kiezen. Of naar Amerika of-” Verder komt hij niet want ik heb mijn lippen op de zijne geperst. “Ik zou niks liever willen.” fluister ik in zijn oor. “Dan kan ik je dit geven.” Hij legt een zwarte sleutel met een zilveren hartje aan in mijn hand. Blij kijk ik naar de sleutel. Dit betekent zoveel voor mij. Niet alleen dat ik niet naar Amerika moet, ook dat Bill onze relatie serieus neemt. Ookal zijn we nog jong, ik hoop dat Bill voor altijd is. “Kom.” Bill trekt me mee het gebouw in. Binnen zitten Tom en Charlotte dicht tegen mekaar aangedrukt naar de TV te kijken. Bill trekt me verder naar zijn slaapkamer. “Dit is vanaf nu ook jouw slaapkamer.” glimlacht hij. Met een lach sla ik mijn armen rond zijn middel en draai de deur op slot. “Wat ben je van plan.” vraagt Bill. “Ik moet je nog een verjaardagscadeau geven.”…***pov. Charlotte:Ik zit dicht tegen Tom aan naar de TV te kijken. Omdat Bill aan Andie gevraagd heeft om bij hel te komen wonen, heeft Tom dat ook aan mij gevraagd. Hij is echt een schatje. Hij snapt dat Andie en ik onafscheidelijk zijn. Ik kruip nog wat dichter tegen Tom aan en druk kusjes op zijn gevoelige plekje, net onder zijn oor. Met 1 hand trek ik zijn T-shirt over zijn hoofd en met het andere druk ik de TV uit. Tom trekt me op zijn schoot en kijkt me met een halve grijns aan. “Zullen we mijn bed uitproberen?”…

Deel 35

***pov. Bill:Het eerste dat ik zie als ik mijn ogen open, is dat Andie niet meer naast me ligt. Paniekerig kijk ik om me heen. Wat als er iets met haar gebeurd is? Ik trek een boxer en een broek aan en loop mijn kamer uit. In de badkamer, geen Andie. In de keuken, geen Andie. In de woonkamer, gelukkig wel een Andie. Ze zit in haar ondergoed en mijn T-shirt in de zetel met een tas koffie in haar handen en staart naar buiten. Ik ga naast haar zitten en druk een kus op haar wang. “Steven wil terug met me praten.” zegt ze uit het niets. “Steven?” Ik kijk haar vragend aan. “Mijn ex die gesprongen is.” antwoordt ze. Ik wil in de lach schieten maar hou me in als ik haar serieuze gezicht zie. “Ik ga met hem praten, Bill. Ik wil mijn excuses aanbieden. Het is mijn schuld dat hij gesprongen is.” zegt ze serieus. “Als je met hem gaat praten, ga ik mee.” antwoord ik meteen. “Bill, je moet niet jaloers zijn. Het is mijn ex.” “Robin ook!” Kwaad loop ik naar de keuken. “Dat met Robin heb ik je vergeven! Een tweede keer zal moeilijker zijn!” Ik steun met mijn handen op het aanrecht. Andie moet niet denken dat ik haar alleen naar die Steven laat gaan. Of ik ga mee of ze gaat niet. Ik wil haar niet verliezen. Zeker niet aan 1 van haar exen. “Bill.” De hand van Andie op mijn rug geeft me rillingen tot in mijn kleine teen. “Je moet me verstaan, Andie. Ik wil je niet verliezen.” zeg ik en draai me naar haar om. “Zeker niet aan 1 van je exen.” Voorzichtig trek ik haar tegen me aan. “Ik heb je niet zomaar gevraagd om bij me te komen wonen. Natuurlijk heb ik het gevraagd zodat je niet naar Amerika moet, maar ook omdat ik onze relatie serieus neem. Ik hou van je en dat zal ik mijn hele leven doen. Jij bent de ware voor mij, Andie. Ik meen het. Je mag denken dat ik dat tegen mijn vorige vriendinnen ook gezegd heb maar dit komt echt uit de grond van mijn hart.” Een licht huivering gaat door me heen als ze passioneel haar lippen op de mijne drukt. Ik trek haar nog dichter tegen me aan en leg mijn handen onder haar T-shirt op haar onderrug terwijl Andie met mijn piercing speelt en spelend door mijn haar woelt. Haar handen gaan van mijn haar naar mijn borst. Ik laat mijn handen naar haar buik gaan en trippel verder naar de stof van haar bh. “Wat is dat hier? Geflikflooi in de keuken?” hoor ik de lachende stem van Tom vragen. Geďrriteerd laat ik Andie los. Tom staat grijnzend tegen de deurpost geleund met zijn armen over mekaar geslagen en alleen een boxer aan. Andie trekt haar T-shirt recht, loopt naar Tom toe, kust hem goeiemorgen en loopt de keuken uit. Achter Tom zijn rug doet ze teken dat ik haar moet volgen. “Ik ga douchen.” Ik loop Tom voorbij en word door Andie mijn kamer ingetrokken. Net als gisteren draait ze de deur op slot maar nu weet ik wat ze van plan is. Ze loopt traag op me af terwijl ze haar T-shirt over haar hoofd trekt. De T-shirt komt voor mijn voeten terecht. Andie duwt me op het bed en komt op me zitten. Grijnzend leg ik mijn handen op haar heupen en geniet van haar lippen op mijn lichaam. Terwijl ze haar tanden voorzichtig in mijn tepel zet, gaan haar handen naar de rist van mijn broek. Na wat frutselen ligt die naast het bed. Ik kreun zachtjes als Andie de rand van mijn boxer kust. Ze gaat verder naar beneden via mijn lies tot aan mijn rechterknie en kust zich dan een weg terug naar boven. Langs de al redelijk zichtbare bobbel in mijn boxer, naar mijn navel, mijn tepel en zo terug naar mijn lippen. Haar tong kronkelt zich een weg naar het bolletje van mijn piercing. Ik leg mijn ene hand op haar wang, mijn andere komt in haar nek terecht. Een zachte kreun ontsnapt uit haar mond als ik voorzichtig op haar onderlip bijt en dan haar lippen los. Ze legt haar hoofd op mijn borst. Ik streel liefdevol haar arm en druk een kus op haar haren. “Dus je schaamt je voor mij?!” hoor ik Charlotte ineens roepen. Een iet wat zachtere stem volgt. Tom waarschijnlijk. Geschrokken kijkt Andie me aan. Ik haal mijn schouders op als teken dat ik niet weet wat er gaande is. “Tom, we zijn bijna 6 maanden samen en je fans weten nog altijd van niks! Bill heeft het al na een maand verteld en dan nog voor een volle zaal!” Dat was Charlotte weer. Andie heeft er blijkbaar genoeg van. Ze rolt van me af en loopt de kamer uit naar het ruziënde koppel. “Godverdomme, Charlotte, je kunt misschien een beetje respect hebben voor Tom zijn beslissing. Hij staat bekend als player dan zeg je niet zomaar dat je een vriendin hebt. Niemand zou het geloven. Misschien deed hij het wel voor je eigen bestwil. Wie weet tot wat zijn die geflipte fans, die iets met Tom willen, in staat. Je mag blij zijn dat hij het nog niet verteld heeft!” Van dat laatste schrik ik toch wel. Is Andie iets overkomen nadat ik verteld heb dat we samen zijn. Ik rol uit bed en loop naar Andie. “Heeft iemand je iets aangedaan?” Ze schudt haar hoofd. “Buiten vuile blikken, niks.” “Dan is het goed.” Ik knik tevreden. “Niemand komt aan mijn Andie.” Ik sla mijn armen rond haar middel. “Ga je mee douchen?” fluister ik geniepig in haar oor. Grijnzend trekt ze me de badkamer in.

Deel 36

***pov. Andie:Nerveus zit ik naast Bill in de auto, op weg naar België en naar Steven. Eerlijk gezegd ben ik toch wel blij dat Bill meegaat. Alleen zou ik het, bij nader inzien, toch niet aankunnen. “Gaat het wel?” Bill verplaatst zijn hand van zijn stuur naar mijn been en kijkt me bezorgd aan. “Ja, alleen een beetje nerveus.” knik ik. “Hier links.” Ik wijs naar een zijstraat van de hoofdweg. “Nummer 7.” Bill parkeert zijn auto en stapt uit. “Hey,” Hij tilt mijn hoofd op, “je moet niet nerveus zijn. Er kan niks ergs gebeuren. En als er iets gebeurt, ben ik er. Oké?” Ik knik en druk me tegen hem aan. “Klaar?” Weer knik ik en Bill drukt kort op de bel. Na wat gerommel met een sleutel gaat de deur open. “Oh my god!” Stefanie, het jongere zusje van Steven, slaat ongelovig haar handen voor haar mond. Even vergeten dat ze fan is van Tokio Hotel. “Hey, Stef, is Steven thuis?” vraag ik rustig. “Ja, hij zit voor de TV.” antwoordt ze zonder haar ogen van Bill weg te draaien. Bill staat er een beetje ongemakkelijk bij dus trek ik hem mee naar binnen. “Is ze grote fan?” vraagt hij fluisterend. “Grote fan met alle cd’s, dvd’s en een kamer vol posters.” antwoord ik en loop naar de woonkamer waar Steven inderdaad voor de TV zit. Ligt is een beter woord. “Hey, Steven.” zeg ik zachtjes. Bill knijpt bemoedigend in mijn hand. “Hey, Andie.” Steven springt recht en drukt een kus op mijn wang. “En…” Hij steekt zijn hand uit naar Bill. “Bill.” antwoordt deze. “Bill Kaulitz.” “De grote held van mijn zusje.” grijnst Steven en schudt Bill zijn hand. Het verbaasd me dat Steven het zo goed opneemt dat ik Bill heb. “Kom zitten.” Steven wijst uitnodigend naar de zetels. Voorzichtig ga ik zitten en Bill legt zijn hand meteen op mijn heup. “Ik wou je eigenlijk bedanken.” zegt Steven. “Bedanken?” Vragend kijk ik hem aan. “Ja, nadat ik uit coma ontwaakte, moest ik nog 2 maanden herstellen in het ziekenhuis. Tijdens die 2 maanden heb ik Ella leren kennen. We zijn morgen 6 maanden samen. Dankzij jou heb ik haar ontmoet. Als jij het niet had uitgemaakt, was ik niet gesprongen en had ik Ella misschien nooit ontmoet. Ik zie trouwens dat je een beter vriendje gevonden hebt.” Hij wijst naar Bill zijn hand dat op mijn heup ligt. “Wat heeft hij allemaal gezegd?” fluistert Bill in mijn oor. Ik leg hem kort uit wat Steven allemaal gezegd heeft. “Zie je wel. Je moest helemaal niet nerveus zijn.” zegt Bill en knijpt even in mijn hand. Na nog wat te hebben gebabbeld, nemen Bill en ik afscheid van Steven. “Wacht even.” Bill draait zich terug om naar Steven. “Wil je je zus even roepen?” Steven loopt naar boven en komt terug met Stefanie achter zich. “Bill, wat ben je van plan?” vraagt ik maar hij geeft geen antwoord. Hij neemt een papiertje, kribbelt zijn handtekening erop en geeft het aan Stefanie. Ze maakt een gelukkig piepend geluidje en drukt een kus op Bill zijn wang. “Je bent een schatje.” zeg ik als we naar Bill zijn auto lopen. “Weet ik.” grijnst hij en vlucht weg.***”Pap, ik ben thuis!” roep ik door het hele huis en loop met Bill naar de keuken. Van wat ik daar zie, krijg ik bijna een hartaanval. Mijn vader staat in de keuken te koken samen met mijn leerkracht Engels! Zijn armen liggen rond haar middel terwijl zij in een kom spaghettisaus roert! Kan het nog erger? “Ik denk dat ik je wat uitleg verschuldigd ben.” zegt mijn vader. “Dat denk ik ook, ja!” roep ik kwaad. “Lilian en ik houden van elkaar, Andie.” zegt hij alleen maar. “Hoe lang al?” vraag ik nijdig. “3 weken.” mompelt hij. “3 weken?!” Mijn stem slaat over door het luide roepen. “Andie,” Bill komt voor me staan, “weet je nog wat wij gedaan hebben? Wij hebben het een maand verborgen gehouden voor Tom. Maar hij respecteert het nu. Jij zal dat ook moeten doen.” Hoe weet die jongen me altijd te overtuigen? “Denk maar niet dat ik het snel respecteer.” sis ik nog tegen mijn vader voor ik met Bill naar mijn kamer loop.

Deel 37

De volgende dag heb ik spijtig genoeg het eerste uur Engels. Zoals altijd let ik niet op. Nu ik weet dat mijn vader iets heeft met de vrouw die nu vanvoor een stomme Engelse tijd staat uit te leggen, let ik zeker niet op. “Oké, dat was het voor vandaag, mensen.” zegt ‘Lilian en slaat haar boek toe. Zuchtend sla ik mijn boek toe en wil met mijn vrienden het lokaal uitlopen. “Andie, kan ik je even spreken?” “Je kunt me niet overtuigen om het te aanvaarden dat je iets met mijn vader hebt.” zeg ik kwaad en loop het lokaal uit, naar mijn kluisje waar mijn vrienden zich al verzameld hebben. “De bitch.” mompel ik en leg mijn boeken in mijn kluisje. “Andie, je zult het toch moeten aanvaarden.” zegt Robin serieus. “Begin jij nu ook niet!” bijt ik hem toe. “Ze hebben het 3 weken voor me achtergehouden. Daarom ben ik zo kwaad. Niet om het feit dat ze samen zijn maar omdat ze het achtergehouden hebben.” Opeens voel ik 2 armen rond mijn middel en veel gegil. “Hey, schatje.” “Bill, wat doe jij hier?” sis ik en draai me om. “Jou bezoeken.” grijnst hij en drukt een kusje in mijn nek. “Bill, je weet niet hoeveel fans hier rondlopen.” Ik duw hem een stukje van me af. “En dan. Ze weten het toch dus waarom mag ik dan niet laten zien dat ik je graag zie?” Hij likt achter mijn oor en legt zijn handen op mijn kont. “Bill, ik moet naar de les.” probeer ik te ontkomen. “Niet waar. Ik ken je lessenrooster. Hij hangt naast je bureau. Je hebt net Engels gehad en hebt het volgende uur vrij.” Ik voel dat er naar ons gekeken wordt. En ik heb gelijk. Als ik even rondkijk, zie ik dat bijna iedereen in de gang naar ons aan het staren is. “Bill, ze kijken naar ons. Kom mee.” Ik trek hem mee, de massa door naar een lokaal waar we helemaal alleen zijn. Het berghok. Staat vol met rommel maar er komt nooit iemand. “En nu,” zeg ik terwijl ik de sleutel omdraai in het slot. “is het tussen ons.” “Oeh, ga je voor een vluggertje.” grijnst Bill. Lachend sla ik op zijn bovenarm. “Nee, we zijn nog altijd op school. Straks is het hier doodstil op de gang en je mag er zeker van zijn dat als je dan iets zegt, heel gebouw het gehoord heeft.” zeg ik. Ik leg mijn handen in zijn nek en kijk hem verliefd aan. “Ik hou zoveel van je.” fluister ik en aai zachtjes door zijn haar. “Ik ook van jou.” zeg Bill zachtjes en drukt een kort kusje op mijn mond. Ik sluit mijn ogen en smeek grijnzend om nog een kusje. Even later zijn we verwikkeld in een liefdevolle tongkus. Het bolletje van Bill zijn piercing streelt mijn gehemelte en haalt een zachte kreun vantussen mijn lippen. Voorzichtig gaan Bill zijn handen onder mijn trui en T-shirt. Zijn handen trippelen naar de stof van mijn bh en blijven daar liggen. Onder zijn T-shirt boor ik mijn nagels zacht in Bill zijn rug en bijt lichtjes op zijn lip. Ineens verlies ik mijn evenwicht en kom ik op de grond terecht met Bill op mij. “Sorry.” zeggen we tegelijkertijd en schieten in de lach. “Ik denk dat ik best terugga. Mijn vrienden zullen al dingen gaan denken.” Bill kijkt me met een pruillipje aan. “Mag ik niet blijven?” pruilt hij. “Hier lopen te veel fans rond.” zucht ik. Pruilend staat hij recht en trek mij ook recht. Hij drukt nog een lange kus op mijn lippen en samen lopen we terug de gang op.

Deel 38

(4 maanden later) ***pov. Andie:Glimlachend rek ik me uit. Ik woon nu al een paar maanden bij Bill en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad dat ik ‘ja’ zei toen hij het vroeg. De laatste maanden is er ook hard gewerkt aan het nieuwe album van de jongens. Het is hard werken maar het is leuk. We lachen veel en dat vind ik toch belangrijk. Bill en ik zijn vandaag trouwens een jaar samen. Mijn langste relatie dus dat zegt toch al iets. Ik heb voor Bill speciaal een trui laten ontwerpen en ik ben er tevreden. Op de ene schouder staat een doodskop, op de andere een hartje. In de binnenkant van de kap staat mijn persoonlijke boodschap aan Bill. Als laatste staat er op de achterkant van de trui de datum waarop we onze liefde voor mekaar hebben toegegeven. 3 mei ’08, de eerste dag van de tour. Tussen Charlotte en Tom gaat het ondertussen niet zo goed, om niet te zeggen slecht. Charlotte heeft het uitgemaakt omdat ze vond dat Tom zijn playergedrag geen vaarwel kon zeggen. Ze woont nu terug bij haar ouders in België. Ik ben blij dat tussen Bill en mij alles goed gaat. Overgelukkig druk ik me tegen de halfnaakte jongen naast mij en blaas zachtjes in zijn oor. “Bill.” fluister ik zachtjes. Hij kreunt even maar verroert niet. Die wordt dus niet wakker. Ik bijt zachtjes in zijn oor en draai met mijn vinger rond zijn navel. “Bill, wakker worden. Ik heb een verrassing.” Bij het woord ‘verrassing’ gaan zijn oogjes langzaam open. “Wat voor verrassing?” vraagt hij terwijl hij op zijn rug rolt. Ik neem de trui vanonder het bed en leg hem op Bill zijn buik. Ik heb de trui 3 keer ingepakt zodat Bill nog nieuwsgieriger wordt dan hij al is. Hij gaat wat rechter zitten en trekt het eerste papier eraf. Als hij het tweede papier ziet, zucht hij even en trekt ook dat eraf. Bij het derde papier zucht hij nog dieper en trek dat er ook af. Met grote ogen kijkt hij naar de trui die nu in zijn handen ligt. Hij krijgt zelfs tranen in zijn ogen als hij mijn tekstje leest. “Ik heb nog iets.” zeg ik zachtjes en neem een doosje uit mijn nachtkastje. De tranen rollen bijna over Bill zijn wangen als hij de armband ziet liggen. Het is een zilveren armband die bestaat uit allemaal schakeltjes. Aan elk schakeltje hangt afwisselend een sterretje en een klein doodshoofdje. “Je bent een schatje.” Bill drukt een kus op mijn lippen. “Nu ik.” zegt hij als hij zijn armband aangedaan heeft. Hij haalt een doosje vanonder zijn kussen, legt het in mijn hand en kijkt me afwachtend aan. Met trillende handen open ik het doosje. Mijn ogen worden groot als ik een paar zilveren oorhangers zie liggen. Ik doe ze snel in en druk mijn lippen op die van Bill. “Wat dacht je van een douche samen?” vraag ik na 5 minuten aan zijn lippen vast te hebben gehangen. “Daar zeg ik geen nee tegen.” antwoordt hij grijnzend. Lachend en hand in hand lopen we naar de badkamer.***pov. Tom:Ik word wakker door het gelach van Bill en Andie. Ze zijn vandaag een jaar samen. Als Bill niks met Andie had, was ik nu een jaar met haar samen geweest maar ik heb Bill nog nooit zo gelukkig gezien als het afgelopen jaar. En ik had Charlotte. Ja, had. Ze heeft het uitgemaakt omdat ik zo gezegd mijn playergedrag geen vaarwel kon zeggen. Ik heb 1 keer naar een meisje gelachen! Niks anders. Charlotte was en is nog altijd de enige voor mij. Dat heb ik haar ook gezegd maar ze geloofde me niet. Waarom gelooft ze me niet? Ik geef haar al mijn liefde. Volgens mij ben ik nog nooit zo verliefd geweest. De afgelopen dagen ben ik echt een wrak. Eten doe ik bijna niet meer en ik lig hele dagen in mijn bed behalve als we moesten opnemen. Dan kwam ik wel uit mijn bed, speelde mijn stukjes en ging terug in mijn bed liggen. Er wordt op mijn deur geklopt. “Tom, zou je niks eten?” vraagt Bill bezorgd en komt op de rand van mijn bed zitten. “Je hebt de afgelopen dagen niks gegeten.” “Ik zal straks wel iets eten.” beloof ik hem. “Ga jij maar bootje varen met Andie.” Dat was mijn idee. Bill wist niet wat ze konden doen en dan heb ik een paar dingen voorgesteld. “Zorg ervoor dat je iets eet.” Na die woorden loopt Bill mijn kamer uit. “Misschien.” mompel ik en stap mijn bed uit.

Deel 39

***pov. Tom:Lui lig ik in de zetel met mijn GSM in mijn hand. Ik ben al een half uur aan het twijfelen of ik Charlotte zou bellen of niet. Als ik haar bel, kan ze meteen afleggen of willen praten en als ik niet bel, heb ik er misschien spijt van. Na een tijdje besluit ik om haar toch te bellen. Met trillende handen druk ik op het groene telefoontje en hou mijn GSM tegen mijn oor. “Hey, ik ben er even niet…” “Godverdomme.” vloek ik in mezelf. Na het piepje begin ik nerveus te spreken. “Hey, Charlotte, het is Tom…Ik bel gewoon even…om te weten hoe het euhm met je gaat. Ik…euh…jij…wij…” Zucht. “Je moet weten dat ik nog altijd van je hou. Dat heb ik altijd gedaan. Ik zag niks in dat meisje waarnaar ik lachte. De afgelopen dagen ben ik een wrak. Ik eet bijna niet meer en lig de hele dag in mijn bed. En daar ben jij de oorzaak van. Ik mis je verschrikkelijk en dat meen ik…Het is zo dom om tegen mezelf te praten. Maar je moet weten…Charlotte, ik hou van je…” Bijtend op mijn lip leg ik af. Waarom nam ze nu niet op? Zo tegen een antwoordapparaat praten is ook niet alles. Zuchtend zet ik de TV aan.***”Tom, we zijn terug!” Bill en Andie komen binnen met beide een grote glimlach op hun gezicht. “Zo te zien was het leuk.” raad ik grijnzend. Andie knikt blij en ploft op mijn schoot. “En hoe gaat het met jou?” vraagt ze. “Het gaat. Ik heb Charlotte deze middag gebeld.” “En?” onderbreekt Andie me. Ik schud mijn hoofd. “Antwoordapparaat.” “Ocharme.” Andie geeft me een knuffel en maakt daarmee Bill vrij jaloers. “Het is wel met mij dat je een jaar samen bent.” pruilt hij zielig. “Dat weet ik, liefje.” Andie loopt op hem af, slaat haar armen om zijn middel en fluistert iets in zijn oor. Meteen verschijnt er een grijns op zijn gezicht. Ik kan al raden wat Andie gezegd heeft. Ik zal hen maar niet storen vanavond.

Deel 40

(Een paar weken later)***pov. Bill:Ik lig met Andie te zoenen op ons bed in onze hotelkamer in Nederland. Onze T-shirten liggen al naast het bed. Mijn handen dwalen langzaam af naar de rist van Andie haar broek maar ik laat ze eerst over haar hele lichaam glijden terwijl ik mijn lippen vastzet in haar nek. Voorzichtig klik ik de sluiting van haar bh open. Opeens duw Andie me van haar weg. “Bill, ik moet je iets zeggen.” Vragend kijk ik haar aan. “Ik-“ Ze wordt onderbroken door een geluidje van haar GSM. Zuchtend neemt ze hem van het nachtkastje en laat haar ogen over het scherm gaan. “Sorry, moet weg.” Ze trekt haar kleren terug aan, drukt een zacht kusje op mijn lippen en loopt de kamer uit. Verbaasd staar ik naar de deur. Wat zou er zijn? Ik neem Andie haar GSM en zoek het bericht dat ze net gekregen heeft. In het Nederlands. Daar versta ik dus niks van. Als Andie na een half uur nog niet terug is, trek ik mijn T-shirt terug aan en loop naar beneden.***pov. Andie:Nadat ik het berichtje van Sven gelezen heb, loop ik zo snel mogelijk naar de lobby van het hotel. Heb je nu nodig. Kelly heeft het uitgemaakt. Heb een knuffel nodig, iemand om tegen te praten. Ben in de lobby van jullie hotel. Dat was wat Sven stuurde. Hij en Kelly zijn al anderhalf jaar samen en hij is nog nooit zo verliefd geweest. Ik heb het nooit goed kunnen vinden met Kelly maar ze maakte 1 van mijn beste vrienden gelukkig. Daardoor vond ik haar al een beetje sympathieker maar nu is ze voor mij een bitch. Waarschijnlijk heeft ze het om de meest belachelijke reden uitgemaakt. Zoals bij haar vorig vriendje. Toen had ze het uitgemaakt omdat haar vriendje 1 dag niet bij haar wou zijn maar met zijn vrienden iets wou gaan drinken. Kan het nog belachelijker? “Sven?” Ik leg mijn hand op zijn schouder. Hij slaat zijn armen om me heen. Zijn schouders schokken van het huilen en ik voel mijn T-shirt nat worden. Ik wrijf zachtjes met mijn hand over zijn rug terwijl ik sussende geluidjes maak. “Waarom, Andie?” snikt Sven. “Waarom? Dat heeft ze niet eens gezegd.” Hij kijkt me met rode ogen aan. “Ze zei gewoon dat het over was. Dan liep ze weg.” Ik heb altijd gezegd dat het een bitch is maar dat zeg ik niet tegen Sven. “Ik weet wat je denkt en je hebt gelijk.” zegt hij. “Maar het doet zo’n pijn. Anderhalf jaar. Weet je wel hoe lang dat is?” Ik knik en druk hem terug tegen me aan.***Als ik onze kamer terug inloop, zit Bill met een kwaad gezicht in de zetel. “Wat is er?” vraag ik bezorgd. “Dat jij dat nog durft vragen!” roept Bill kwaad en staat recht uit de zetel. “Bill, waar heb je het over?” Raar kijk ik hem aan. “Dus je liegt ook nog eens? Hoeveel exen heb jij op deze planeet nog rondlopen, Andie? Eerst Robin, dan Steven en nu die gast in de lobby! Hou je eigenlijk nog wel van mij of ligt je hart bij 1 van je exen? God weet hoe lang je me al bedriegt. Ga je echt wel iets drinken met je vrienden of ga je naar 1 van je minnaars. En vorige week. Dan was je ’s morgens om 10 uur ineens weg. Zonder uitleg. Ik moest maar verzinnen waar je was. En als je dan je GSM niet opneemt, maak je jezelf wel heel verdacht. Ik weet niet waar je al die tijd was maar wat ik wel weet is dat het afgelopen jaar 1 grote vergissing was.” Hij loopt stampvoetend naar de deur. “Maar Bill, ik-” “Ik moet het niet weten, Andie McAdams! Je beseft het misschien niet maar hetgeen wij hadden is voorbij. En dit krijg je terug.” Hij gooit de leren armband die ik voor hem gekocht heb en de armband die ik hem een maand geleden gegeven heb voor ons jaar samen naar mijn hoofd en gooit de deur met een luide knal dicht. Denkt hij nu echt dat ik iets met Sven heb? Ik heb hem gewoon getroost. Huilend val ik op mijn knieën en neem de armbanden die Bill naar me gegooid heeft in mijn hand. Waarom denkt hij dat ik naar 1 van mijn exen ga? Ik ga echt niet liegen tegen Bill. Alleen vorige week, dat moest ik alleen doen. Daar kon niemand bij zijn en dat wou ik ook niet. Wat moet ik nu doen? Straks hebben we een concert. Ik kan het niet. Ik heb net de liefde van mijn leven verloren. Ik zoek in mijn bagage naar mijn zakmes en zet het op mijn pols. Na een paar krassen dep ik het bloed af met een handdoekje. Nog altijd huilend loop ik naar de kamer van Tom. Het kan me niks schelen dat hij treurt om Charlotte. Ze komt straks naar het concert want ze kan niet zonder Tom dus die zijn vanavond weer vertrokken. Na wat gepiep en gekraak gaat de deur van Tom zijn kamer open. “Andie, wat is er?” vraagt hij bezorgd en laat me binnen. “Bill.” snik ik. “Hij heeft het uitgemaakt.” Tom kijkt me met grote ogen aan. Snikkend vertel ik hem alles. Van Robin dat hij me terug gekust had, van Steven dat hij gesprongen is, van Sven die net gedumpt is door Kelly en dan van Bill die denkt dat ik hem bedrieg. “Ik ga met hem praten.” zegt Tom vestberaden als hij mijn verhaal gehoord heeft. “Nee, Tom!” hou ik hem tegen. “Hij gelooft je toch niet.” “Maar hij heeft helemaal geen reden om het uit te maken!” roept hij kwaad. “Tom, alsjeblieft.” Smekend kijk ik hem aan. “Hij gelooft je niet. Hij is blind door jaloezie.” “Oké dan. Maar ga je het concert kunnen zingen?” Hij kijkt me bezorgd aan. Ik knik. Het moet.***De hele tijd voor het concert negeert Bill me. Iedereen weet dat we ruzie hebben want anders zitten Bill en ik aan mekaar vastgeplakt. En nu zit hij altijd 5 meter verder. Het hele concert probeer ik me sterk te houden maar bij 1000 Meere krijg ik het moeilijk. Ik heb dit altijd een gevoelig nummer gevonden maar nu raakt het me nog meer. “Sorry.” mompel ik in mijn micro en loop huilend het podium af. Ik hoor Bill kwaad roepen maar blijf lopen tot ik buiten huilend tegen een muur neerzak. Ik kan het niet meer aan. Elke keer ik naar Bill kijk en hij met zijn meest kwade blik terug kijkt, voelt het alsof er een mes door mijn hart gestoken wordt. “Andie.” De hand van Charlotte op mijn schouder. “Wat is er gebeurd?” Voor de tweede keer doe ik mijn verhaal. Van Robin naar Bill via Steven en Sven. “Maar schatje toch.” Charlotte neemt me in haar armen. “En nu doet het nog meer pijn.” snik ik met schokkende schouders. “Na een jaar doet dat inderdaad meer pijn dan na een paar maanden.” “Dat is het niet.” Ik kijk Charlotte aan. “Ik ben zwanger van hem, Charlotte, ik ben godverdomme zwanger van hem.” “GODVERDOMME!!” hoor ik Tom roepen. “Oh, nee.” kreun ik als ik hem naar binnen zie lopen. “Andie, ben je zeker?” vraagt Charlotte voor de zekerheid. Ik knik. “Ik heb vorige week een test laten doen. Hij was positief. Ik wou het Bill vandaag vertellen zodat we samen konden beslissen wat we er mee doen.” Ik bijt op mijn lip om mijn tranen tegen te houden. “Andie?” Snikkend kijk ik in de richting van het geluid dat blijkbaar uit Bill zijn mond kwam. Meteen sla ik mijn ogen neer. “We laten jullie even alleen.” Charlotte en Tom lopen terug naar binnen. Bill zakt naast me neer. “Is het waar?” vraagt hij na een lange stilte. Ik verberg mijn gezicht in mijn handen en barst in tranen uit. “Tom heeft me alles verteld. Het spijt me verschrikkelijk dat ik zo uitvloog maar zo ben ik nu eenmaal. Als ik je nog maar met een andere jongen zie, denk ik meteen dat je iets met hem hebt en niks meer van mij moet hebben.” “Hoe kun je zoiets nu denken? Hoeveel keer heb ik al gezegd dat jij de enige bent voor mij? Waarom denk je dat ik je vertel dat ik zwanger ben? Omdat ik wil dat je mee beslist. Het is ook jouw kind, Bill.” Ik kijk hem even aan en staar dan terug voor me uit. “Dat weet ik.” zegt hij. “En dit is mijn antwoord.” Hij neemt mijn hoofd met zijn 2 handen vast en drukt zijn lippen op de mijne. “En dat betekent?” vraag ik snikkend. “Dat ik van je hou en dat ik je beslissing respecteer. Ik weet dat we nog jong zijn. Ooit wou ik kinderen met jou alleen niet zo snel. Maar wat je ook beslist ik sta achter je. Als je het houdt, neem ik mijn verantwoordelijkheid. Hij of zij zal niks tekort komen en een vader hebben die van hem of haar houdt.” Met tranen in mijn ogen van het huilen en van blijdschap leg ik mijn hoofd op Bill zijn schouder. “Bill?” zeg ik na een tijdje. “Ja?” “Ik hou het.” “Zeker?” Ik knik. Ik kan geen kind doden, laat staan dat ik mijn eigen kind weggeef aan iemand anders. Wie weet wat voor een mensen dat dan wel niet zijn. “Zoals ik al zei: ik respecteer je beslissing.” Hij legt zijn hand op mijn buik. “Dit hebben wij gemaakt en we gaan er samen voor zorgen.” “Bill, wat wou jij dat ik deed? Houden, abortus of afstaan?” Ik kijk hem serieus aan. Hij zucht even. “Ik hoopte dat je het zou houden.” “Dus je bent blij dat ik het hou?” vraag ik voor alle zekerheid. “Eerlijk? Ja. Ik zou er niet tegen kunnen dat je iets dat ons verbindt, dood of zo maar aan iemand anders geeft. Er zouden ook zoveel mensen zijn die ons kind zouden willen. Wie wil er nu niet het kindje van Bill Kaulitz?” Lachend sla ik op zijn bovenarm. “Ik meen het.” “Ik ook hoor.” Hij staat recht en trekt me voorzichtig recht. “En vergeet niet. Ik hou van jou en daar kan niemand iets aan veranderen.” “Wil je dan je armbanden terug dragen?” vraag ik voorzichtig. “Met alle plezier.” Glimlachend sla ik mijn armen om hem heen. Ik ben gelukkig. Ik heb mijn liefje terug en hij respecteert mijn beslissing. Wat moet een mens nog meer hebben? “Kom, we gaan terug naar binnen.” Bill slaat zijn arm rond mijn middel en samen lopen we terug naar binnen. Ondertussen is er blijkbaar al afgesproken dat we morgen het concert over doen. Het kan mij allemaal niks schelen. Bill gaat even op het podium alles uitleggen. Gelukkig laat hij mijn zwangerschap achterwege. “En?” Charlotte komt naast me staan. “We houden het.” antwoord ik. “Ik ben trots op je. Ik zal je met veel plezier steunen. Tom ook.” “Danke.” Ik geef haar een knuffel en loop naar Bill die net het podium afkomt. Even later in de kleedkamer: Gezellig babbelend zitten we allemaal in de kleedkamer van de jongens. Het is een soort privé-party geworden. Tom heeft zijn laptop meegenomen en er boxen op aangesloten. De muziek klinkt volgens mij door het hele gebouw en dat is groot. Op de grond liggen een paar lege colaflessen en nu zijn Georg en Gustav begonnen aan een fles Martini. Ik lig in Bill zijn armen in de zetel en kijk lachend naar Tom die aan het slowen is met een ingebeeld vriendje. Bill zijn handen liggen al de hele tijd op mijn buik en het voelt goed. Buiten Tom en Charlotte – en Bill natuurlijk – weet nog niemand dat ik zwanger ben. Ze zullen het wel te weten komen maar nu nog niet. Bill trekt mijn topje een beetje omhoog en legt zijn handen op mijn blote buik. “Bill, ben je nog altijd zeker?” vraag ik en draai me naar hem om. “Zeker van wat?” vraagt hij. “Dat je me niet verlaat nadat ik bevallen ben.” zeg ik onzeker. “Luister eens.” Hij heft mijn hoofd een beetje op. “Ik ben trots op je dat je op zo’n jonge leeftijd al beslist om je kind te houden. Voor mij is het een eer om te weten dat jij mijn kind draagt. Ik hou van je als je niet zwanger bent, als je zwanger bent en als ons kindje er is. Altijd dus. Het maakt mij niet uit. We doen dit samen, ja. Niet jij alleen, niet ik alleen, samen.” “En je ouders?” vraag ik wanhopig. Om mijn vader moet ik me geen zorgen maken. Die zit in Amerika met ‘zijn’ Lilian, mijn leerkracht Engels. Maar Bill zijn ouders. Wat gaan zij hiervan zeggen? “Ze gaan schrikken maar ze gaan ons steunen. Daar ben ik 100% zeker van.” zegt Bill. Ik glimlach even en leg mijn hoofd op zijn borst. Nu ben ik er zeker van. Ik hou mijn baby en Bill blijft bij mij. Ook na de bevalling. En daar ben ik blij om. Alleen zou ik het niet aankunnen. Georg biedt me een glas Martini aan maar ik sla het af. Normaal gezien drink ik altijd Martini als we gaan stappen maar ik ga geen alcohol drinken nu ik zwanger ben. Alleen weet Georg nog niet dat ik zwanger ben en denkt hij dat er iets mis met me is. “Voel je je wel goed?” Hij legt zijn hand op mijn voorhoofd. Moeilijk kijk ik Bill aan. Zou ik het vertellen? Of nog even wachten? Ik heb geen idee wat het beste is. Als we het niet vertellen, denken ze misschien dat we hen niet vertrouwen en als we het wel vertellen, zijn ze waarschijnlijk geschokt. “We vertellen het.” fluistert Bill en richt zich tot Georg. “We moeten iets vertellen. Tegen iedereen trouwens.” Tom begrijpt wat zijn broer van plan is en zet zijn muziek af. Bill gaat een beetje rechter zitten en legt zijn handen terug op mijn buik. “Iedereen weet dat Andie en ik vandaag ruzie hadden. Zoals jullie zien is alles terug goed omdat ik te snel gereageerd heb. Toen we het goedgemaakt hebben, heeft Andie me iets verteld.” Ik sla mijn ogen neer. Na de volgende zin gaat iedereen me waarschijnlijk geschrokken aankijken. “Andie is zwanger.” Voorzichtig kijk ik op. En inderdaad. Iedereen kijkt me met grote ogen aan. Gustav is de eerste die iets zegt. “Slippertje of ongelukje?” grapt hij voorzichtig. “Gescheurde condoom en pil vergeten nemen.” antwoord ik kortaf. Dat van die condoom weet ik niet zeker maar anders zou ik niet zwanger zijn. Mijn pil was ik inderdaad vergeten. “En ga je het houden?” Dat was David. Ik hoopte dat hij ergens anders was. Overal behalve hier. Wat gaat hij hier van zeggen? Waarschijnlijk gaat hij een hele preek geven over dat Bill een meisjesidool is en bla bla bla. Ik knik en kijk hem bang aan. “Het is jouw beslissing. Maar je zal er wel mee moeten leven dat er veel roddels over gaan ontstaan. Wij weten dat die niet waar zijn maar de fans geloven elke roddel die circuleert. Je zal sterk moeten zijn, moeten leven met woeste fans. Je bent een sterke vrouw maar je zal toch moeten vechten. Er zullen ook veel mensen foto’s willen maar dat is jullie beslissing wat jullie daar mee doen.” “Daar hebben we al over nagedacht.” antwoordt Bill. Vragend kijk ik hem aan. Heeft hij daar al over nagedacht of zegt hij het gewoon om David tevreden te stellen. Ik ga voor het tweede***’s Avonds liggen Bill en ik in de zetel in onze hotelkamer. Bill zijn handen liggen terug op mijn buik. Hij wou het over namen hebben maar voor mij gaat dit allemaal een beetje snel. Ik weet al bijna 2 weken dat ik zwanger ben maar toch heb ik het nog niet helemaal verwerkt. Ik ben nog maar 18. Dat is niet de normale leeftijd waarop je zwanger bent. Laat staan dat je dan al aan kinderen denkt. Ik had wel al nagedacht over kinderen met Bill maar zo snel moest het nu ook weer niet. Waarom is die condoom gescheurd? Versta me niet verkeerd. Ik ben blij dat ik iemand het leven mag schenken maar het komt allemaal als een sneltrein op me af. Bill en ik hebben het hiervoor nog nooit over kinderen gehad. Voor mij is dit stressen. Er zitten verschillende vragen in mijn hoofd waar ik geen antwoord op weet. Wat gaat er gebeuren in de komende 9 maanden? Wat gaan de Tokio Hotelfans hier van denken? En vooral Bill zijn ouders. Wat gaan zij hier van denken? Gaan ze het goedkeuren en ons steunen of gaan ze me afwijzen net zoals mijn moeder met Bill gedaan heeft? “Waar denk je aan?” De zachte stem van Bill haalt me weg bij mijn vragen. “Ik zit met vragen waar ik geen antwoord op weet.” antwoord ik zuchtend. “Misschien is het best dat we gaan slapen. Dat is misschien ook beter voor jullie.” zegt hij nadenkend. “Jullie?” “Ja, jij en dat kleine dingetje hier vanbinnen.” Hij priemt in mijn buik. Een pijnscheut gaat door mijn buik en blijft hangen in de buurt van mijn navel. “Auw.” Met een pijnlijk gezicht grijp ik naar mijn buik. “Oei! Gaat het?” roept Bill bezorgd. “Ja, het gaat.” zeg ik kreunend van de pijn. “Nee, het gaat niet. Wat kan ik doen?” Bill staat al recht, klaar om een door mij gegeven opdracht uit te voeren. “Ik weet het niet.” kreun ik. “Neem gewoon een nat washandje.” Bill vliegt naar de badkamer en komt terug met een druppend washandje. Hij trekt mijn topje een stukje naar boven en legt het washandje op mijn buik. Ik ga voorzichtig op mijn rug liggen. Als dit maar niet misloopt. Dat zou ik zeker niet aankunnen. Deze zwangerschap is al moeilijk voor mij maar als er dan nog iets zou mislopen met mijn zwangerschap kan ik het helemaal niet meer aan. “Helpt het een beetje?” vraagt Bill en hurkt naast me neer. Ik knik en druk een kus op zijn lippen. “Bedankt.” Opeens gaat er weer een pijnscheut door mijn buik. “AUW!” gil ik en krimp ineen. De tranen springen in mijn ogen terwijl Bill me op deze wereld probeert te houden. “Andie, als het echt niet gaat, moeten we naar het ziekenhuis.” “Nee, geen ziekenhuis.” snik ik en klem mijn armen rond mijn buik in de hoop dat de pijn weggaat. “Bill, blijf bij me, alsjeblieft.” smeek ik huilend. “Ik ga niet weg maar ik ga gewoon even iemand roepen. Dit moet stoppen.” Hij loopt de kamer uit. Ik hoor hem op verschillende deuren bonken en dingen roepen. “BILL!” gil ik als er weer een pijnscheut door mijn buik gaat. Ik verberg mijn hoofd in een kussen en bijt er in. Het kan me niet schelen wat er allemaal met dat kussen gebeurd is. Ik moet mijn pijn ergens op afreageren. En als dat een kussen is dan is dat een kussen. Ik hoor Bill de kamer terug inlopen met nog een paar andere mensen achter zich aan. “Ik ben bij je.” fluistert Bill en neemt mijn hand vast. Ik knijp het meteen tot moes en Bill zegt er niks op. De schat. “Andie, kun je even op je rug gaan liggen?” hoor ik Nils vragen. Ik draai me terug om en staar huilend naar het plafond. Ik voel hoe Nils op mijn buik duwt. Ik gil het uit van de pijn maar hij gaat gewoon door. “Waar ben je mee bezig?!” roept Bill kwaad. “Zie je niet dat ze pijn heeft?!” “Bill, ik moet dit doen.” zegt Nils rustig. De rest van Tokio Hotel komt nu ook binnen. Charlotte is er spijtig genoeg niet bij. Net nu ik haar nodig heb. “Andie, heb je jezelf de afgelopen dagen gesneden?” vraagt Nils. Snikkend denk ik terug aan deze voormiddag, toen Bill zo kwaad was en knik ja. “Dat was geen goed idee. Ik ga je iets geven tegen de pijn. Als je niet gesneden had, was dit allemaal niet gebeurd.” zegt Nils en loopt de kamer uit. “Andie, heb je jezelf echt terug gesneden.” Bill hurkt terug naast me neer. “Het spijt me zo, Bill” zeg ik alleen maar. “Ik ben niet kwaad, alleen geschrokken.” Hij veegt een paar haren uit mijn gezicht. Ik knijp mijn ogen toe als er weer een pijnscheut door mijn buik gaat. “Godverdomme, waar blijft Nils?!” roept Bill kwaad en loopt de gang op. Ik voel dat iemand naast me op de zetel komt zitten. Half open ik mijn ogen. Tom kijkt me bezorgd aan en neemt mijn hand vast. “Het komt allemaal in orde.” fluistert hij. “Ik hoop het.” kreun ik en grijp terug naar mijn buik. Waarom heb ik mezelf gesneden? Dit is allemaal mijn eigen stomme fout. Nils komt terug binnen met een spuit in zijn hand. “Het doet geen pijn.” probeert hij me gerust te stellen. Bang kijk ik Bill aan. “Kijk naar mij, niet naar die spuit.” zegt hij en neemt mijn hand vast. Met mijn ogen op Bill gericht voel ik hoe Nils mijn arm met een watje ontsmet en de spuit voorzichtig in mijn vel boort. Ik knijp mijn ogen dicht en de hand van Bill knijp ik plat. Weer zegt hij er niks van. Hij maakt alleen sussende geluidjes en aait door mijn haar. Ik voel de vloeistof uit de spuit in mijn arm vloeien en Nils die een pleistertje op mijn arm kleeft. “Nils, kan ik je nog even spreken?’ vraagt Bill als Nils de kamer terug uitloopt. “Ik kom direct terug.” Bill drukt een kus op mijn voorhoofd en loopt de kamer uit. Vermoeid sluit ik mijn ogen. Beetje bij beetje gaat de pijn weg. Daar ben ik blij om. Het waren altijd pijnscheuten maar toch deed het verschrikkelijk veel pijn. Als Bill terug binnenkomt, loopt iedereen terug naar zijn eigen kamer. “Gaat het al wat beter?” vraagt Bill. Ik knik en probeer recht te staan. Bill ondersteunt me en leidt me langzaam naar het bed. Hij komt naast me liggen en slaat het deken om ons heen. “Bill, waarover wou je Nils spreken?” Ik draai me op mijn zij. “Ik wou weten of we ons kindje kwijt waren.” antwoordt Bill zachtjes. Met een kleine glimlach druk ik een kus op zijn lippen. Hij was dus niet alleen bezorgd om mij maar ook om ons kindje en daar ben ik blij om. Ik ben er zeker van dat hij een goede vader wordt.

Deel 41

***pov. Bill:Zwetend loop ik het podium af. Het concert was goed maar ik zat altijd met mijn gedachten bij Andie die een paar meter achter mij stond. Na gisterenavond ben ik nog bezorgder dan ik al was. Wat als ze vandaag net hetzelfde meemaakt en we ons kindje misschien wel verliezen? Ik loop naar Andie en leg mijn handen voorzichtig op haar buik. “Hey…” fluister ik zachtjes. “Hey.” Lachend draait ze zich om. “Gaat het?” vraag ik bezorgd. Ze knikt en slaat haar armen om me heen. Ik hou zoveel van haar. Ik dacht echt dat ik haar kwijt was gisterenavond. Toen ze ineens naar haar buik greep, wist ik niet wat ik moest doen. Ik heb geprobeerd het hoofd koel te houden. Aan de buitenkant zag ik er misschien rustig uit maar vanbinnen was ik 1 en al stress. Het meisje dat mijn kind draagt, lag voor mij gewoon te kermen van de pijn. Ik kon het niet aanzien maar ben bij haar gebleven. Dat was mijn plicht. Ik ga nooit bij haar weg, echt nooit. De volgende 9 maanden ben ik 24 uur op 24 bij haar. Het kan me niet schelen waar, ik ben bij haar. Ik wil niet dat haar of de baby iets overkomt. “Kom eens mee.” Ik trek Andie mee naar buiten. Ik heb iets kleins gepland voor haar. Niet echt speciaal maar toch romantisch. “Waar gaan we naartoe?” vraagt Andie. “Ik heb een kleine verrassing voor je.” antwoord ik en sla mijn arm rond haar middel. Ik hoop dat de mensen waaraan ik gevraagd heb om voor alles te zorgen dat ook gedaan hebben. Ik had geen tijd om alles klaar te zetten, ik moest bij Andie blijven. Na een paar minuten in stilte te hebben gelopen, komen we aan bij het park. Even verder zie ik dat alles klaarstaat. Een groot deken in het gras met een paar dekens extra en daar rond een kleine zee van theelichtjes. Andie kijkt me ongelovig aan. “Heb jij…” Ze wijst naar de theelichtjes en de dekens. Ik knik en trek haar mee op het deken. Ze nestelt zich tegen me aan. Ik tast in mijn broekzak en vis er het doosje uit dat ik deze morgen ben gaan kopen. Eigenlijk ben ik de inhoud gaan kopen en heb ik het doosje erbij gekregen. “Ik wil je iets geven.” zeg ik toch wel een beetje zenuwachtig. Andie kijkt me verbaasd aan. “Door alles wat de afgelopen 36 uur gebeurd is, heb ik iets ontdekt. Ik wist het al langer maar nu weet ik het zeker. Het voorbije jaar was ik de gelukkigste man op deze planeet. En daar ben jij de oorzaak van. Je maakt me gelukkig, maakt me compleet.” Voorzichtig open ik het doosje. “Met dit beloof ik je dat ik voor altijd bij jou blijf, goed voor jou en ons kindje ga zorgen en verschrikkelijk veel van je hou.” Zorgvuldig schuif ik een zilveren ring met een rode diamant rond haar vinger. “Omhooggevallen idioot.” mompelt Andie lachend en duwt me op mijn rug. “Voor mij net hetzelfde.” fluistert ze en drukt een kus op mijn lippen. Ik trek haar zo dicht mogelijk tegen me aan en kijk naar de lucht die bezaaid is met sterren.

Deel 42

***pov. Andie:Dicht tegen elkaar aangedrukt staan Bill en ik in een hoekje van het zwembad. Na het concert vanavond hebben we een weekje vrij voor de festivalzomer echt begint. Bill wilt dat ik de festivalzomer niet meedoe maar zo vermoeiend kan het toch niet zijn. Als ik nog maar een maand of 2 maanden ver ben, kan ik echt wel backings zingen. De festivals duren anderhalve maand en dan hebben we 2 weken een soort van vrij. Ik heb vrij maar de jongens moeten dan naar interviews en zo. Ik druk een zacht kusje op Bill zijn wang, leg mijn hoofd op zijn schouder en kijk lachend naar Gustav en Georg die mekaar aan het verdrinken zijn. Tom ligt in een stoel naar zijn GSM te staren. Af en toe typt hij iets maar wist het dan weer. Hij en Charlotte hebben weer ruzie. Ik weet niet waarom of waarover. “Bel haar nu!” roep ik naar hem. “Ik ben er zeker van dat ze op je wacht!” Hij kijkt me verbaasd aan. “Zeker?” Ik knik en richt me terug op Bill. Zijn handen rusten nonchalant op de zwarte stof van mijn bikinibroekje. “Ik hou van je.” fluistert hij en drukt me nog dichter tegen zich aan. “Hey, tortelduifjes, gaan jullie nog iets anders doen dan staan knuffelen in een hoek van het zwembad?” vraagt Georg met een lichte verveling in zijn stem. “Jaloers?” kaatst Bill terug. “Waarom? Omdat jij een zwangere vriendin hebt en ik niet?” Bill zijn gezicht verstart. “Die was er teveel aan.” sist hij en loopt op Georg af. “Bill, laat het.” hou ik hem tegen. “Georg bedoelde het niet slecht.” “Maar het kwam wel zo over.” Kwaad loopt hij naar Georg. “Bill, waag het niet.” waarschuw ik hem. “Je hebt geluk.” sist hij naar Georg en komt naar me toe gezwommen.***Na het concert is Bill nog altijd kwaad op Georg. ”Bill, doe nu eens wat vriendelijker tegen Georg.” dring ik bij Bill aan. “Hij bedoelde het echt niet zo.” “Dat kun jij wel zeggen maar ik voelde de vijandigheid. Niemand beledigd mijn vriendin. Zeker niet nu ze zwanger is.” Dankbaar druk ik een kus op zijn wang. “Maar je hebt al de hele dag niks tegen Georg gezegd. En tijdens het concert heb je alleen maar kwaad naar hem gekeken.” Ik kijk Bill zo zielig als ik kan aan. “Alleen omdat jij het bent.” Bill staat op en loopt naar Georg. Met een glimlach kijk ik toe hoe Bill zich verontschuldigt. Gustav ploft zwetend naast me neer en geeft me een overdreven knuffel. “Iew, Gustav!” roep ik lachend. “Je zweet!” “Weet ik. Daarom geef ik je ook een knuffel.” grijnst hij. Ik slaak een hoog gilletje en sla Gustav op zijn achterhoofd waardoor zijn pet afvalt. Gustav wilt ze terug opzetten maar ik ben hem voor en loop ermee de kleedkamer uit. “Andie! Mijn pet!” Gustav komt achter me gelopen. Gillend loop ik naar buiten. Daar staan nog een stuk of honderd fans die beginnen gillen als ze mij zien lopen. Als ze Gustav zien, beginnen ze nog luider te gillen. “Hallo.” roep ik droog en loop verder met de pet van Gustav nog altijd in mijn handen. Ik gil luid als Gustav me inhaalt, optilt en over zijn schouder gooit. “Gustav, doe een beetje voorzichtig!” hoor ik Bill roepen. “Je weet waarom!” “Ja.” mompelt Gustav en draagt me terug naar de kleedkamer.

Deel 43

(Enkele dagen later)***pov. Andie:“Waar ga je naar toe?” vraagt Bill als ik een trui over mijn hoofd trek. “Ik ga even wandelen.” antwoord ik. “Ik ga wel mee.” Bill maakt aanstalten om zijn vest te nemen maar ik hou hem tegen. “Ik wil even alleen zijn. Alles op een rijtje zetten.” Ik trek een paar zwarte pumps aan. “Ben je zeker?” vraagt Bill bezorgd. Ik knik. “Ik blijf niet lang weg, dat beloof ik.” “Als er iets is bel dan. Het maakt niet uit wat.” Hij neemt mijn handen, legt ze op mijn buik en legt de zijne er ook op. “Hier mag niks mee gebeuren. Beloof me dat je voorzichtig zult zijn.” “Bill, er gaat me echt niks overkomen. Ik ben hoogstens een half uurtje weg.” stel ik hem gerust. Ik druk een kus op zijn lippen en loop de deur uit. “Bel als er iets is!” hoor ik Bill nog roepen. Grinnikend loop ik naar buiten. Bill, de overbezorgde. Daar heb ik nu al goed kennis mee kunnen maken. Ik sluit even mijn ogen en geniet van de zon op mijn gezicht. Met een stralende glimlach zet ik mijn zonnebril op en loop naar het park. Als ik op een bankje zit, leg ik mijn handen op mijn buik en kijk naar een gezinnetje dat gezellig zit te picknicken bij de vijver. Dat wil ik later ook doen, met Bill en onze kindjes. Leven als een normaal gezin. Maar dat is onmogelijk als je samen bent met Bill Kaulitz. De jongen die vele meisjesharten sneller doet slaan maar mijn hart echt gestolen heeft. Bill Kaulitz, de vader van mijn kindje. Ik had niet beter kunnen dromen. Alleen is mijn droom een beetje snel uitgekomen. Maar daar denk ik niet meer aan. Ik heb besloten om mijn kindje te houden en ik blijf bij mijn beslissing. Blijkbaar heeft de moeder van het gezinnetje door dat ik naar hen aan het kijken ben. Ze glimlacht vriendelijk en wenkt me met haar vinger. Een beetje verbaasd loop ik naar haar toe en ga op het rood met wit geruite deken zitten. “Hoever ben je?” vraagt ze op de man af. “Hoe weet u dat ik zwanger ben?” vraag ik verrast. Je kan nog niet zien dat ik zwanger ben. “Ik ken die blik in je ogen, hoe je naar mijn 2 dochters keek. Ik heb dat ook gedaan.” zegt ze lachend. “En, hoe ver ben je?” “Bijna 2 maanden.” antwoord ik verlegen, bang voor vooroordelen over mijn jonge leeftijd. “Je moet niet verlegen zijn. Ik ben ook op jonge leeftijd moeder geworden. Ik was 20.” stelt ze me gerust. “Ik ben 18 en mijn vriend 19.” “Jij hebt je vriend nog, mijn vriend heeft me verlaten toen hij te weten kwam dat ik zwanger was.” Ze steekt haar hand uit. “Ik ben Anja trouwens.” “Andie.” Ik schud haar hand. Anja wijst naar haar dochters. “Dat is Sofie en dat is Marie.” De meisjes ploffen lachend voor me neer. “En wie ben jij?” vraagt Sofie nieuwsgierig. Ze heeft mooi lang blond haar dat in een lange staart over haar schouder ligt. Marie heeft net hetzelfde haar als haar zus maar wat korter. “Ik ben Andie.” antwoord ik op Sofie haar vraag. “Je hebt mooie kleren aan.” zegt Marie en kijkt een beetje jaloers naar mijn schoenen. Zelf vind ik het niet speciaal. Een lichte jeans, witte capuchon en zwarte pumps. “Dankje. Jij hebt ook een leuk kleedje aan.” glimlach ik. Het kleedje van Marie is blauw, komt tot haar knieën en heeft fijne spaghettibandjes. Het kleedje van Sofie is net hetzelfde maar in gebroken wit. Opeens voel ik mijn GSM trillen in mijn broekzak. “Telefoon!” zingen Sofie en Marie tezamen. Lachend kijk ik naar mijn scherm. Bill_X belt Hoe kon ik het raden? Met een grote glimlach om mijn lippen neem ik op. “Hey, liefje!” “Andie, waar ben je?” hoor ik Bill bezorgd vragen. “Rustig, ik heb hier een leuk gezinnetje ontmoet waar ik even mee gebabbeld heb.” kalmeer ik hem. Marie komt lachend op mijn schoot zitten. “Hey, liefje!” doet ze me na. Grinnikend aai ik door haar haarbos. “Schatje, we moeten zo meteen naar een interview. Ik zou graag hebben dat je meegaat.” zegt Bill aan de andere kant van de lijn. “Ik begrijp het. Ik kom zo snel mogelijk.” “Oké, love you. Pas goed op jezelf.” “Zal ik zeker doen, love you 2.” Grinnikend leg ik af. “Het was mijn vriend. We moeten euhm…ergens naar toe.” Ik zet me recht. “Anders moeten we nog eens afspreken.” stelt Anja voor. “Ja, leuk. Ik zal je mijn nummer geven.” Ik kribbel mijn nummer op een servetje en geef het aan Anja. “Dag, meisjes.” Ik aai Sofie en Marie over hun haar en loop het park uit. Sofie en Marie waren echt schatjes. Ik hoop dat dat kleine dingetje in mij ook zo wordt. Met die gedachte leg ik even een hand op mijn buik. Opeens word ik een zijstraatje ingetrokken en tegen een muur geduwd. Geschrokken kijk ik naar degene die dit gedaan heeft. Kelly. De ex van Jo. “Jij hebt Bill ingepikt.” sist ze kwaad en stroopt mijn mouw omhoog. “Jij had toch iets met Jo? Waarom zit je dan te zagen over Bill?” vraag ik en probeer te zien wat ze van plan is met mijn arm. Ze duwt me nog dichter tegen de muur. “In het begin hield ik van hem maar ook van Bill. Nu hij een vriendin heeft, maak ik geen kans meer. En dat maakt me kwaad.” Ze haalt een mes uit de binnenzak van haar jas en richt het gevaarlijk dicht bij mijn arm. “Het is allemaal jouw schuld. Jo die me nu elke dag belt om te vragen of ik nog van hem hou, dat de helft van mijn klas me haat en het ergste is dat Bill door jou geen vrijgezel meer is. En daarvoor zal je moeten boeten.” Ze zet het mes in mijn arm en maakt een snee over heel mijn onderarm, recht door mijn tattoo. Ik gil het uit van de pijn terwijl ik probeer los te komen. Als ze bij mijn pols is, stopt Kelly met snijden en loopt ze zo snel ze kan weg. Luid snikkend zak ik tegen de muur naar beneden en probeer het bloed te stelpen met mijn trui. Ik trek hem uit en duw hem tegen mijn arm. Voorzichtig vis ik mijn GSM uit mijn broekzak en bel Bill. “Bill.” snik ik als hij opneemt. “Andie! Wat is er? Wat is er gebeurd? Is er iets met de baby gebeurd?” roept hij hysterisch. “Bill…ik….ik…mijn arm…gesneden…bloed…” komt er snikkend uit. “Zeg me gewoon waar je bent, ik kom direct.” “In het eerste straatje dat je tegenkomt als je naar het centrum loopt.” antwoord ik. “Oké, ik kom.” Bill legt af. Ik bijt op mijn lip tegen de pijn en duw mijn trui nog harder tegen mijn arm. “ANDIE!” Bill komt op me afgelopen met Tom achter zich aan. Als hij me zit zitten, belt Tom meteen een ambulance. “Wie heeft dit gedaan?” vraagt Bill kwaad. “Kelly.” snik ik en leg mijn hoofd tegen de muur. “De ex van Jo?” vraagt Tom verbaasd. Ik knik. “Ze vindt dat ik Bill ingepikt heb.” “Bitch.” mompelt Bill slaat zijn armen om me heen. Huilend verberg ik mijn gezicht in zijn trui. Na een paar minuten hoor ik de ambulance en word ik op een brancard gelegd. “Bill.” Ik neem zijn hand vast. “Blijf bij me.” Hij knikt en stapt mee in de ambulance. De hele rit word ik verzorgd terwijl Bill zachtjes door mijn haar aait. Ik weet dat hij vanbinnen verschrikkelijk strest. Ik ook trouwens. Hopelijk gebeurt er niet hetzelfde als vorige week toen ik me gesneden had. In het ziekenhuis word ik naar de spoed gereden. Waarom weet ik niet. Ze hebben mijn arm toch al verzorgd? “Ze is zwanger!” wordt er geroepen. Daarom dus.***Met Bill naast me lig ik in een ziekenhuisbed. Nadat ze mijn arm verzorgd hadden, hebben ze nog een paar tests gedaan om te weten of er iets mis is met ons kindje. Doordat ik veel bloed verloren heb, is daar wel kans toe. Tom, Gustav en Georg moesten van David toch naar het interview omdat het belangrijk is. Bill mocht bij mij blijven. “Denk je dat we het kwijt zijn?” vraag ik zachtjes aan Bill. “Ik hoop het niet, echt waar.” fluistert hij en komt naast me liggen. Ik ga dicht bij hem liggen en sluit mijn ogen. Als mijn GSM gaat, neemt Bill op. Na een paar minuten legt hij terug af. “Het was een zekere Anja. Ze komt naar hier.” Ik knik en sluit mijn ogen terug. “Schatje, we gaan het horen.” zegt Bill na een tijdje. Ik open mijn ogen en zie een dokter voor mijn bed staan. “Ik heb goed nieuws.” zegt hij. Glimlachend kijk ik Bill aan. “Je kindje is perfect gezond.” zegt de dokter en prutst nog wat aan mijn arm die verbonden is. Blij sla ik mijn armen rond Bill. “Nu ga je nooit meer alleen op straat.” zegt Bill vastbesloten. “Dat dacht ik al.” grijns ik. “Andie, wat is er gebeurd?” Anja komt de kamer ingestormd. Ik laat mijn arm zien. “En?” vraagt Anja voorzichtig. Mijn lach zegt al genoeg. Opeens kijkt Anja verbaasd naar Bill. “Ben jij niet…” “De zanger van Tokio Hotel.” vult Bill haar aan. “Ja, dat ben ik.” “Zeg alsjeblieft tegen niemand dat ik zwanger ben.” smeek ik haar. “Het ligt nogal gevoelig bij de fans.” Anja knikt. “Maar ik ga terug naar Marie en Sofie. Ze zitten alleen thuis. Hou je goed.” Ze loopt de kamer uit. “Ik ben zo blij.” fluister Bill en slaat zijn beide armen rond mijn middel. Zo blijven we zitten tot Bill op het idee komt om naar het interview te kijken dat de jongens nu aan het geven zijn. “Eens zien of ze het zonder mij kunnen.” grijnst Bill. Hij drukt het kleine TV’tje aan en komt terug naast me liggen. Het interview is blijkbaar net begonnen. “En waar is Bill? Is er iets met hem gebeurd?” vraagt de presentator. Please, zeg niet dat ik zwanger ben, bid ik in mezelf. “Persoonlijke problemen.” antwoordt Tom kort. “Ik ben geen probleem!” roep ik naar de TV. “Nee, je bent mijn schatje.” zegt Bill en drukt een kus op mijn haren. “Dat klinkt al beter.” zeg ik tevreden. “Heeft het misschien iets te maken met zijn vriendin?” blijft de presentator doorvragen. “Daar antwoorden we niet op. Ze hebben het de laatste tijd een beetje moeilijk gehad maar nu zijn ze gelukkiger dan ooit.” Bedankt Tom. Straks gaat hij toch zeggen dat ik zwanger ben. Ik zie aan Bill zijn gezicht dat hij hetzelfde denkt. “Waag het niet, broertje.” sist hij. “Een beetje moeilijk?” gaat de presentator in op Tom zijn uitleg. “Geweldig.” zucht ik sarcastisch. “Daar heeft niemand zaken mee.” zegt Georg nog voor Tom iets kan zeggen. “Oké, dan gaan we gewoon verder zonder Bill.” zegt de presentator met een gemaakte glimlach. “Faker.” mompel ik en zet de TV uit. ***pov. Bill:Starend naar het plafond lig ik in mijn bed. Normaal gezien krijgt de rustige ademhaling van Andie me meteen in slaap maar nu niet. Andie ligt nu wel veilig en wel naast mij maar ik heb nog altijd schrik dat haar nog zoiets overkomt en dat er dan wel iets ergs met haar of ons kindje gebeurt. Daarom blijft Andie nu echt altijd bij mij. Ze gaat mee naar elk concert, elk interview, elk Tv-optreden. “Kun je niet slapen?” Andie rolt naar me toe en legt haar hoofd op mijn borst. “Ik krijg de gebeurtenissen van deze namiddag niet uit mijn hoofd.” zucht ik en leg mijn hand op haar heup. “Alles is nu oké.” Andie komt op me liggen. “Je moet geen schrik hebben. Ik loop niet meer alleen over straat. Dat beloof ik je.” Ik lach zwakjes maar besef dat Andie dat niet kan zien. “Ik zou het echt niet aankunnen als je iets overkomt. Ik hou zoveel van je, je bent mijn alles.” “Ik hou ook van jou, liefje. Meer dan je misschien denkt.” Andie kijkt me recht in mijn ogen om te benadrukken dat wat ze net zei recht uit haar hart komt. Glimlachend druk ik een kus op haar lippen en sla mijn armen om haar heen. Zo blijven we, denk ik, een half uurtje liggen, genietend van de stilte. Na dat half uur gaat Andie terug naast me liggen. Ik druk een kusje op haar buik druk haar rug tegen mijn borst.

Deel 44

***pov. Bill:Met mijn arm rond Andie haar middel lopen we het hotel in. De fans die voor het hotel staan, roepen wel dingen maar daar trek ik me niks van aan. Sinds Tom gezegd heeft dat ik vorige week ‘persoonlijke problemen’ had, vragen ze er elk interview naar. Ik kan dan echt kwaad worden. Ik heb geen persoonlijke problemen meer. Andie haar arm is wel nog niet goed genezen maar de laatste week ben ik altijd bij haar geweest en goed voor haar gezorgd. De paparazzi belaagt Andie nu ook al. Er was zelfs een magazine dat haar wou interviewen, alleen. Ik heb hen duidelijk gemaakt dat als ze Andie willen interviewen ze mij ook interviewen of dat ik er sowieso bij ben. Dan moest het voor hen niet meer. “Hier.” David geeft ons allemaal een sleutel. We proppen ons allemaal in de lift en lopen dan allemaal naar onze eigen kamers. “Bill, ik ga even met Charlotte shoppen.” zegt Andie als ik me op het bed plof. “Pas goed op jezelf, oké.” Ik sla mijn armen rond haar middel. “Deze keer mag jullie echt niks overkomen.” “Je spreekt tegenwoordig graag in het meervoud blijkbaar.” grijnst ze. “Je bent al 2 maanden ver. Dat kleine dingetje begint te groeien hoor.” verdedig ik me. “Maar beloof me dat je voorzichtig bent.” “Charlotte is bij me. Er kan me niks overkomen.” verzekert ze me en drukt een kus op mijn lippen. “En bel als er iets is!” roep ik nog voor ze de deur helemaal dichttrekt.***pov. Andie:”En bel als er iets is!” roept Bill nog. “Jaja.” mompel ik en loop naar de kamer van Tom en Charlotte. Charlotte doet open en schudt Tom van zich af. “Tom, we zijn niet lang weg.” beantwoordt ze zijn pruillip en loopt samen met mij naar de lift. Eigenlijk gaan we niet shoppen maar naar het ziekenhuis voor een echo. Ik heb liever dat Bill het niet weet want dan zou hij weer willen meegaan maar daar heb ik even geen zin in. Ik wil zijn gezicht zien als ik hem straks een foto laat zien van ons kindje. Bij het ziekenhuis aangekomen mag ik als eerste. Dat heeft Charlotte geregeld. Zij heeft de afspraak gemaakt en benadrukt dat het niet te lang mag duren. Nadat ik ben gaan liggen, wordt er een soort zalf op mijn buik gespoten. “Eens kijken.” zegt de dokter en gaat met dat ding (weet ik veel hoe dat heet) over mijn onderbuik. Met een glimlach kijk ik naar het scherm als er een klein dingetje tevoorschijn komt. Charlotte knijp glimlachend in mijn hand. Na nog wat gemeten te hebben geeft de dokter me een handdoek om mijn buik schoon te maken en de foto die ze net afgedrukt heeft. Met een gelukzalige glimlach kijk ik naar het kleine witte ding dat op de zwarte achtergrond staat. Een traan van geluk rolt over mijn wang. Dat ding groeit in mij. “Het lijkt op jou.” grapt Charlotte als ze de foto bekijkt. Lachend lopen we het ziekenhuis uit. “Dit moeten we wel vieren vind ik.” zeg ik zo serieus mogelijk. “Champagne!” roept Charlotte meteen. “Jij misschien wel maar ik niet.” We gaan op een terrasje zitten en bestellen beide een cola. “Ik dacht dat je champagne ging drinken?” vraag ik aan Charlotte. “Ik ben solidair met diegene die geen alcohol mogen drinken.” antwoordt ze en nipt van haar glas dat net voor haar neus gezet is. Ik wil ook een slok nemen als mijn GSM gaat. En hoe kan ik het raden Bill_X belt. “Hey, liefje!” roep ik lachend. “Oké, wat heb jij gedronken of gesnoven?” vraagt Bill. Ik weet dat hij nu een wenkbrauw optrekt. “Alleen maar een fles champagne.” grap ik en probeer mijn lach in te houden. “WAT!?” roept Bill hysterisch. “Bill, rustig, het was maar een grapje.” “Dat was niet grappig.” “Sorry, ik zal het straks goedmaken met een cadeautje.” Glimlachend kijk ik naar de foto die voor me ligt. “Dan is het goed.” Bill denkt waarschijnlijk aan iets anders. Dat hoor ik aan zijn stem. “En voor de rest alles goed?” “Ja, perfect zelfs.” glimlach ik. “Maar ik ga afleggen. We komen terug naar het hotel.” “Oké, zorg dat je geen Kelly tegenkomt.” “Zal ik zeker doen.” Lachend leg ik af. Ik kan niet wachten om Bill zijn gezicht te zien. ***Als we het hotel terug inlopen, komen Bill en Tom meteen op ons afgelopen. Lachend ontvangen ik en Charlotte een kus van ons vriendje. “En mijn cadeautje?” vraagt Bill ongeduldig. “Wel,” Ik neem de foto uit mijn kontzak en hou hem achter mijn rug, “eigenlijk zijn wij niet gaan shoppen.” Bill kijkt me met grote ogen aan. “Heb je gelogen tegen mij?” vraagt hij verontwaardigd. Ik leg mijn vinger op zijn lippen. “We zijn naar het ziekenhuis geweest, voor een echo.” Bill zijn gelaatsuitdrukking veranderd van verontwaardigd naar nieuwsgierig. “En dit is wat we gezien hebben.” Ik haal de foto van achter mijn rug en geef hem voorzichtig aan Bill. Met tranen in zijn ogen kijkt hij naar het stukje fotopapier in zijn hand. “Is dit…” “Ons kindje, ja.” vul ik hem aan. De tranen rollen nu over zijn wangen. “Bill, niet huilen.” Ik sla mijn armen rond zijn middel. “Maar dit is…zo…ontroerend.” snikt hij. “Dit is ons kindje, dit hebben wij gemaakt.” “En het groeit hier.” voeg ik eraan toe en leg Bill zijn handen op mijn buik. De foto dwarrelt op de grond als Bill me teder op mijn lippen kust en zachtjes mijn lippen uit elkaar drukt met zijn tong. Zijn handen dwalen af naar mijn kont terwijl mijn handen langzaam van zijn rug naar zijn hals glijden. “Jongens, jullie moeten gaan soundchecken.” Door David is de magie tussen Bill en mij bijna verbroken maar doordat Bill met zijn piercing mijn gehemelte streelt, ga ik terug op in de kus. “Bill, als je Andie nu zou willen loslaten.” zegt David geërgerd. Zuchtend laat Bill me los. “Jij kan ook elk romantisch moment verpesten.” moppert hij en raapt de foto op. “Mag ik hem houden?” vraagt Bill aan mij. Ik knik en druk nog een vluchtig kusje op zijn lippen voor ik samen met Charlotte het hotel uitloop. Als ik in het busje zie ik dat Bill trots de foto aan Tom laat zien.

Deel 45

Voor het concert ben ik nerveuzer dan anders. Op deze festivalweide kunnen meer mensen dan waarvoor ik ooit concert meegezongen heb. Tijdens de soundcheck besefte ik pas hoeveel Tokio Hotelfans er zouden staan. Met bevende handen neem ik mijn microfoon en standaard vast, als ondersteuning voor mijn knikkende knieën. Eenmaal ik begin te zingen, verdwijnen de zenuwen langzaam maar zeker. Maar meer naar het einde van het concert toe voel ik me steeds slapper worden en opeens wordt het wazig voor mijn ogen. Die wazigheid wordt al snel erger en mondt uit in een zwart gat. ***”Andie, alsjeblieft word wakker.” hoor ik iemand snikken. “Alsjeblieft.” Ik voel hoe iemand mijn hand vast neemt en er in knijpt. Ik verzamel al mijn krachten en knijp zwak terug. “Andie.” Nog altijd de snikkende stem. “Kun je je ogen openen?” Ik probeer mijn ogen te openen maar het wil maar niet lukken. “Blijf proberen, schatje, blijf proberen.” Uiteindelijk krijg ik met veel moeite mijn ogen open. Gedesoriënteerd kijk ik rond. Waar ben ik? “Je bent in onze hotelkamer.” zegt een stem naast me. Ik kijk opzij en kijk recht in de ogen van Bill. “Wat is er gebeurd?” vraag ik schor. “Dat weet ik eigenlijk zelf niet. Ineens lag je naast je microstandaard.” antwoordt Bill. “Laat me nooit meer zo schrikken.” Met tranen in mijn ogen knik ik. “Je moet niet huilen.” Bill komt naast me zitten. “Maar ik wil dit helemaal niet. Ik wil je niet laten schrikken.” antwoord ik zachtjes snikkend. “Je kunt daar niks aan doen.” sust Bill me. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en mijn handen op mijn buik. Gelukkig is daar niks mis mee. Daar denk ik altijd het eerste aan. Toen ik nog niet zwanger was, was het eerste waar ik aan dacht toen ik wakker werd Bill, nu is het mijn ongeboren baby. Het is misschien grof tegenover Bill maar hetgeen in mij groeit, is ook een deel van Bill dus denk ik ook aan Bill.

Deel 46

Met mijn hand in Bill zijn kontzak en zijn hand rond mijn middel lopen we door de straten van Berlijn. De festivals in Europa zijn voorbij en volgende week gaan we naar Amerika. Ik ben nu al 3 maanden zwanger maar Bill mag het nog niet zeggen tegen de fans. Misschien is dat ook wel het beste. Ik vraag me echt af hoe ze zouden reageren. De festivals in Europa waren trouwens super. Na het eerste concert ben ik niet meer flauwgevallen of ben ik geen Kelly-achtige personen meer tegengekomen. Nadat ik Bill de foto heb gegeven van mijn eerste echo betrap ik hem minstens 1 keer per dag op glimlachend staren naar de foto. Soms staart hij ook naar mijn buik waar zich al een kleine ronding vormt. Als hij dan merkt dat ik naar hem kijk, slaat hij betrapt zijn ogen neer. Het is wel schattig om Bill zo te zien. Hoe fier hij is dat hij binnen 6 maanden vader is. Volgens mij heeft iedereen, die mag weten dat ik zwanger ben, de foto van de echo gezien. Iedereen van de crew, iedereen van het management, zijn vrienden, de rest van Tokio Hotel en weet ik nog wie allemaal. Mijn vrienden weten het ook al. Eerst reageerden ze geschrokken maar ze accepteren het nu. Bill drukt een kus op mijn wang en trekt me terras op. Nog voor ik iets kon zeggen besteld Bill een grote coupe ijs met aardbijen. Ik vlei me tegen zijn schouder en druk een kusje in zijn nek. Bill neemt de foto van mijn echo uit zijn broekzak en kijkt er glimlachend naar. “Kun je geloven dat dat kleine dingetje in jou groeit?” vraagt hij ongelovig. “Eigenlijk wel, ja.” antwoord ik lachend. Een grote coup ijs wordt voor ons op het tafeltje gezet. Net als ik de lepel in mijn mond wil steken, zie ik iemand, die ik nooit meer zou willen zien. Mijn moeder. “Wat is er?” vraagt Bill als hij me verstijfd ziet zitten. Langzaam wijs ik in de richting van mijn moeder. “Is dat niet je moeder?” vraagt Bill. Ik knik en probeer me te verbergen. Te laat, ze heeft me gezien. “Hey, Andie, ik zie dat je nog altijd samen bent met je vriendje.” zegt ze vriendelijk. Ik kijk haar raar aan. Sinds wanneer interesseert het haar wat er tussen Bill en mij gebeurd? “Ja, en wat interesseert jou dat?” vraag ik bot. Ze wil antwoorden als haar oog op de foto van mijn echo valt. “Je gaat me toch niet zeggen dat…” Ze wijst geschrokken naar de foto. “Dat ik zwanger ben?” vul ik haar vraag aan. “Jawel.” “In mijn tijd,” begint ze. “In die tijd was het verboden om zwanger te worden op zo’n jonge leeftijd. Dat weet ik en het kan me niks schelen.” onderbreek ik haar. “En als je ons nu gerust wilt laten.” “Dat ga ik de rest van mijn leven doen. Je bent een schande voor de familie.” En weg is ze. Schande voor de familie, tuurlijk. Ze was zelf op haar 20ste al zwanger. Dat is niet veel ouder dan 18 jaar. “Als je een schande bent voor je familie mag je gerust deel uitmaken van mijn familie.” zegt Bill en slaat een arm om me heen. “Vraag je me nu ten huwelijk?” vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw. “Soort van.” antwoordt hij. “Soort van?” herhaal ik. “Ja, ik heb altijd gezegd dat ik niet wil trouwen maar nu je zwanger bent…” Hij slaat zijn ogen neer. “Je gaat me toch niet zeggen dat je je verplicht voelt om met me te trouwen nu ik zwanger ben?” Hij knikt. “Bill,” Ik dwing hem me aan te kijken, “je moet je echt niet verplicht voelen om met me te trouwen omdat ik zwanger ben. Ik zou met iemand trouwen omdat ik verschrikkelijk veel van die persoon hou, niet omdat ik zwanger ben. Ik weet wel dat je van me houdt maar ik vind dat we nog een beetje jong zijn om te trouwen.” “Dus je wilt niet met me trouwen?” vraagt Bill onzeker. “Dat zeg ik toch niet. Ooit misschien maar nu nog niet.” antwoord ik en pruts met de lepel die in de coupe ijs steekt.

Deel 47

***pov. Bill:Met Andie op mijn schoot zitten we in de luchthaven, te wachten op ons vliegtuig naar Amerika. Het nieuws dat Andie zwanger is, is nu wereldnieuws ook al hebben we het nog niet bevestigd. Ik moet wel toegeven dat je het begint te zien. Maar als al die roddelblaadjes eerst aan ons zouden vragen of Andie zwanger is, zouden ze misschien de waarheid schrijven. De meeste schrijven wel de waarheid maar sommige schreven dat Andie was vreemdgegaan omdat ze samen met Charlotte naar het ziekenhuis was gegaan voor haar eerste echo en niet met mij. Ik hoop wel dat ik de volgende keer mee mag. Ik wil mijn eigen kind ook wel eens zien en dan bedoel ik niet op een stuk fotopapier. Andie heeft haar handen rond haar buik gevouwen en staart dromerig voor zich uit. Ik druk glimlachend een kusje in haar nek en leg mijn handen op de hare. Ik ben zo gelukkig met haar, ook al word ik door haar op jonge leeftijd al vader. Dat maakt me allemaal niet uit. Het kwam onverwacht maar dat maakt me nu allemaal niks meer uit. In haar groeit iets dat wij samen gemaakt hebben, iets dat ons nog meer verbindt. Misschien had ik haar moeten zeggen dat die condoom gescheurd was. Ik had het gezien maar ik dacht dat Andie haar pil wel zou nemen. Niet dus. Maar nu ben in wel 1 van de gelukkigste personen op deze wereld. Binnen 5 maanden ben ik papa en Andie mama. Dat is 1 van de mooiste dingen in het leven, vind ik persoonlijk. Zuchtend kijk ik rond. Wanneer komt ons vliegtuig? We zitten hier al ongeveer 4 uur en dat ding is hier nog altijd niet. Even verder staat Tom met een droevig gezicht te telefoneren. “Schatje, dat mag je me echt niet aan doen…Maar we kunnen toch – Charlotte, alsjeblieft, luister naar mij. Ik kan er ook niet aan doen dat die fans zo reageerden maar – Ja, dat weet ik maar – Luister nu toch eens! Ik trek me niks aan van die fans en jij zou dat ook moeten doen. Ik weet dat het nu moeilijk is omdat je verder gaat studeren maar ik wil je niet met zo’n kleerkast over straat laten lopen omdat er fans zijn die liever zouden willen dat ik iets met hen heb dan met jou…Dat wil je echt niet. Ik zeg het je: dat is niet leuk…Als jij dat een goed idee vindt…Ja, dat weet ik en ik zal het nooit vergeten…Ik ook van jou…Dikke kus.” Zuchtend ploft hij naast me neer. “Wat is er, broertje?” vraag ik en leg mijn hand op zijn schouder. “Charlotte.” zucht hij. Hij legt zijn hoofd in zijn handen en staart droevig voor zich uit. Ik hoop dat ze niet uit elkaar zijn want dan is Tom er echt niet bij tijdens concerten. Dan speelt hij op automatische piloot. Andie staat recht “Ik ga even naar de wc.” en drukt een zacht kusje op mijn wang. Ik knik en richt me terug tot Tom. “De fans zijn irritant dus wil Charlotte doen alsof we uit elkaar zijn.” “Misschien is dat wel het beste, Tom. Kijk naar Andie. Ze heeft nog altijd een groot lidteken op haar arm. Je wilt toch niet dat Charlotte dat ook overkomt?” Met een zucht schudt hij zijn hoofd. “Kom, ons vliegtuig is er.” Ik geef hem een klopje op zijn schouder en komt recht uit het harde luchthavenstoeltje. Op naar Amerika, zou ik zeggen.

Deel 48

***pov. Andie:Ik zit tussen allemaal geflipte Amerikaanse Tokio Hotelfans in de Tv-studio van TRL. De jongens treden hier op en geven dan ook nog een interview. Ik voel me anders tussen al de gillende fans die allemaal kledij aanhebben met Tokio Hotel op. Ik heb gewoon een lichte jeans, een wit topje, een zwart vestje en een paar zwarte All Stars. Volgens mij heeft echt iedereen hier in de studio Tokio Hotel op zijn T-shirt staan behalve ik. Het is hier blijkbaar nog niet bekend dat ik iets met Bill heb want niemand herkent me. Daar ben ik wel blij om. Ze zeggen trouwens ook niks over mijn steeds dikker wordende buik. Zo dik is hij nu ook weer niet maar je ziet het wel. Vanaf het moment dat de jongens in het zicht van de fans komen, beginnen de fans luid te gillen. Om niet te hard op te vallen, doe ik maar mee. Het is wel leuk alleen gillen zij voor hun idolen en ik voor mijn vriendje en de vader van mijn ongeboren baby en natuurlijk ook voor mijn vrienden. Bill heeft me wel op 1 van de achterste rijen laten zetten. Hier zitten minder Die hardfans maar er zitten er toch. Bij elke vraag die Bill beantwoordt, schiet ik bijna in de lach. Die jongen spreekt zo grappig Engels. De meeste vragen zijn routinevragen maar van 1 schrik ik toch wel. “En hoe zit het in de liefde?” wordt er gevraagd. “Hebben jullie een vriendin op dit moment?” Tom, Georg en Gustav schudden alle drie hun hoofd wat ik niet begrijp want Tom heeft toch iets met Charlotte. “En Bill?” “Ik heb wel een vriendin.” Hij wijst in mijn richting. “Andie.” Ik voel hoe een camera op mij wordt ingezoomd en hoe iedereen me aankijkt. Bill werpt me een kushandje toe en steekt zijn hand even in zijn linkerkontzak. Daar steekt de foto van mijn eerste echo. Ik lach even en leg mijn handen op mijn buik. “Hoe lang zijn jullie al samen?” “Een jaar en 3,5 maanden.” antwoordt Bill alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik zie hoe de presentator iets gebaart naar een cameraman en dan op mij komt afgelopen. Even kijkt hij naar mijn buik maar na een waarschuwende blik van mij komt hij naast me zitten en begint vragen te stellen over hoe Bill en ik elkaar ontmoet hebben en al die zever. Ik antwoord op alle vragen met een kort antwoord terwijl er altijd 1 hand op mijn buik ligt.***“Sorry, sorry, sorry, sorry!” roept Bill als ik na de show hun kleedkamer binnenloop. “Het is oké.” stel ik hem gerust maar hij gaat gewoon door met zijn gesorry. Ik duw hem in de zetel en ga op hem zitten. “Ik zei dat het oké was.” “Ja, mama.” zegt hij als een klein kind. Ik knik tevreden en wil van hem afgaan maar hij trekt me tegen zich aan. Ik draai me om zodat ik op mijn rug te liggen kom en Bill legt zijn handen op mijn buik en zijn hoofd op mijn schouder. “Jongens, maak eens een beetje voort!” roept David als hij zit dat we alle vijf in de zetel liggen. “Jullie moeten gaan soundchecken.” Zuchtend zet ik me recht en loop samen met de jongens het gebouw uit. Als ik zie wie daar staat te wachten, schrik ik me dood en blijf abrupt staan. “Andie, wat is er?” vraagt Bill als hij merkt dat ik niet meer volg. Het enige dat ik kan doen is voor me uit staren naar de persoon die tegen een hek geleund staat. De persoon die bijna mijn kind vermoord heeft. De persoon die 1 van mijn vrienden diep gekwetst heeft. Kelly. “Schatje, wat scheelt er?” vraagt Bill ongeduldig. “Dat scheelt er.” Ik wijs naar Kelly die ons al heeft opgemerkt en naar ons toe komt gelopen. “Kelly.” “Godverdomme.” mompelt Bill. Hij slaat zijn armen om me heen en doet teken naar Saki dat hij Kelly moet weghalen. Mijn adem wordt onregelmatig en ik vouw beschermend mijn handen over mijn buik. Het is allemaal Kelly haar schuld. Dat ik hier met een mega lidteken op mijn arm sta, dat ik mijn baby bijna verloren was… “Je bent Bill niet waard!!” roept Kelly terwijl ze tegenstribbelt. “Je bent het niet waard zijn kind te dragen, slet.” Ze slaat een hand van Saki weg en gaat verder met haar beledigingen “Want dat is wat je bent. Op je 18e al zwanger, phuh. Nog nooit van een condoom gehoord? Of van abortus?” Ik verberg mijn hoofd in Bill zijn T-shirt en probeer weer rustig te adem maar het wil maar niet lukken. Ik adem alleen nog maar in stoten. “Andie, kijk me aan.” Bill duwt mijn hoofd omhoog. “Kijk me aan.” Met betraande ogen kijk ik Bill aan. “Probeer samen met mij te ademen.” Ik knik en klem mijn armen steviger rond mijn buik. Ik let op Bill zijn ademhaling en krijg de mijne na een paar minuten weer normaal. Kelly is ondertussen al weggevoerd en daar ben ik blij om. Nooit wil ik haar nog tegenkomen, nooit. “Andie, gaat het?” Bill kijkt me vragend aan. Ik knik en sla mijn ogen neer. Eigenlijk is dit een stomme reactie. Ik zie Kelly en begin direct te hyperventileren. Raar.

Deel 49

Na het concert zitten we alle 5 in de zetel van onze kleedkamer. Bill heeft zijn handen terug op mijn buik gelegd. Daar liggen ze tegenwoordig bijna altijd maar erg vind ik het helemaal niet. Het voelt gewoon goed om te weten dat Bill fier is dat hij binnen een paar maanden vader is en dat hij bezorgd is om mij en de baby. Op sommige momenten zelfs overbezorgd. Zoals daarstraks voor het concert. Bill wou dat ik de backings niet zong maar ik stond erop ze te zingen. Bill moet niet zo bezorgd zijn. Hij mag bezorgd zijn maar niet overbezorgd. Ik leun nog wat dichter tegen Bill aan en streel zachtjes over mijn buik. Bill merkt het blijkbaar want hij kijkt me glimlachend aan en legt zijn ene hand op mijn hand en met zijn andere hand streelt hij voorzichtig over het lidteken op mijn arm. Ik vrees dat ik daar voor altijd mee ga rondlopen. Mijn tattoo is helemaal verpest maar ik denk eraan om een nieuwe te laten zetten nadat ik bevallen ben. Opeens gaat het enige raam in de kleedkamer open en staat er een zenuwachtig meisje in de kleedkamer. Blijkbaar is ze een fan want ze heeft een T-shirt aan waar een grote foto opgedrukt staat van de jongens. “Hoe komt zij hier binnen?” sist Bill in mijn oor. “Door het raam, slimme.” antwoord ik en zet me recht uit de zetel. “Laat mij maar met haar praten want jullie Engels is ook niet alles.” Ik loop naar het meisje toe. “Ben jij Andie?” vraagt ze bibberend. “Ja, dat ben ik maar wat kom je hier doen.” “Ik…euhm…euh…” stottert ze. “Mag ik een handtekening?” komt er dan duidelijk uit. “Van mij?” vraag ik verbaasd. Ze knikt hevig. “Oké dan.” Ik kribbel iets dat op een handtekening moet lijken op het papiertje dat ze vast heeft. “Jongens, zet jullie handtekening ook eens.” zeg ik tegen de jongens die nog altijd in de zetel liggen en niet van plan zijn om daar verandering in te brengen. Bill is de eerste(en ook de enige) die zich rechtzet. Met 1 hand op mijn buik zet Bill zijn krabbel op het papiertje. Ik loop naar de zetels waar Tom, Gustav en Georg zitten, liggen is een beter woord, en trek hen 1 voor 1 recht. “En nu gaan jullie je krabbel op dat papiertje zetten.” zeg ik streng en duw hen richting het meisje dat net aan Bill vraagt of ik zwanger ben. “Eigenlijk wel, ja.” antwoordt hij een beetje verlegen. “Proficiat!” Ze vliegt me rond de hals. “Echt waar. Ik wens jullie echt het allerbeste. Jullie zijn zo’n mooi koppel.” Ik schrik van haar reactie. Dit is volgens mij de eerste fan die zo positief reageert op het feit dat ik samen ben met Bill. “Wat betekent dit?!” David staat met een kwaad gezicht in de kleedkamer. “David, ze is een fan en ze gaat meteen vertrekken.” antwoord ik zo normaal mogelijk en zeg tegen het meisje dat ze best vertrekt. Ze knikt, geeft me nog een knuffel en loopt de kleedkamer uit.

Deel 50

Onderuit gezakt zit ik op een stoel in een radiostudio. Vraag me niet van welke zender want dat weet ik niet. We zijn al op zoveel plaatsten geweest dat ik niet eens meer de moeite doe om te vragen waar we eigenlijk zijn. Mijn buik wordt trouwens als maar dikker. Nu zie je het echt dat ik zwanger ben. Ik ben ook al bijna 5 maanden ver dus dat dingetje in mij begint vorm te krijgen. Bill is nog altijd even lief en zorgt nu nog beter voor me. Hij verwent me echt. Gisteren bijvoorbeeld. Hij was gaan shoppen en heeft voor mij een supermooie leren armband gekocht. Hij is echt zo mooi. Met glinsteringentjes op en in het midden en bijna onzichtbaar hartje. Echt heel mooi. Ik leg mijn handen voorzichtig op mijn buik en kijk naar de jongens die geduldig wachten tot de radiopresentator hen gaat interviewen. Tijdens het interviewen kijkt Bill eigenlijk meer naar mij dan naar de presentator waardoor sommige vragen een paar keer herhaalt moeten worden voor Bill een antwoord kan geven. Ik lach als de presentator voor de zoveelste keer een vraag moet herhalen en werp Bill een klein kushandje toe. Bill richt zich tot de presentator en vraagt vriendelijk wat de vraag was. “Iedereen weet dat je een vriendin hebt.” lacht de presentator voor de tweede keer. “Ja, en ik ben heel gelukkig met haar.” onderbreekt Bill hem. “Ja dat weten we en ze zit hier ook in de studio.” De presentator draait zijn hoofd even in mijn richting. Ik steek vriendelijk mijn hand op. “Nu mijn vraag is:” gaat hij verder, “De geruchten gaan dat je vriendin zwanger zou zijn. Kloppen die berichten of is daar niks van waar?” “Die geruchten kloppen inderdaad.” zucht Bill. “Maar veel wil ik daar niet over kwijt. Ik wil gewoon zeggen dat ik heel gelukkig ben dat ik binnen 4 maanden papa ben en Tom oom.” Hij slaat lachend op Tom zijn schouder. “Andie en ik zijn heel gelukkig samen en een kindje zal ons waarschijnlijk nog dichter bij elkaar brengen.” “En…euh…was het een ongelukje?” vraagt de presentator voorzichtig. “Daar antwoord ik niet op. Dat is ons klein geheimpje, hé Andie.” Bill kijkt me met een grote glimlach aan. Ik zet een geforceerde glimlach op. Waarom moet hij dat nu zeggen. Nu gaat iedereen denken dat het een ongelukje was en dat was het ook.

Deel 51

***pov. Tom:Half slapend lig ik in mijn zwemshort in het warme zand van 1 van de eilanden in de Caraďben. Van David hebben we een week vakantie gekregen om uitgerust de opnames van ons nieuw album verder te zetten. De concerten in Amerika zijn gedaan en David vond dat we alle vijf een beetje ontspanning konden gebruiken en in het bijzonder Andie. Ze ligt een paar meter van mij in haar mooie zwarte bikini te zonnen met haar handen over haar buik gevouwen. Soms heb ik nog gevoelens voor haar maar dan besef ik dat ze zwanger is van Bill en dat ik Charlotte heb. Nu ik Andie zwanger zie, fantaseer ik soms hoe het zou zijn als Charlotte zwanger zou zijn van mij. Maar ook dan besef ik dat het nog een beetje te vroeg is om aan kinderen te beginnen. Ik zie dat Bill op zijn zij naast Andie gaat liggen en zijn hand op haar buik legt. Glimlachend kijk ik naar mijn broertje die een kus van Andie in ontvangst neemt. Ze zijn zo gelukkig samen. Hun relatie heeft hoogtes en laagtes maar toch blijven ze bij elkaar. Daaraan zie je dat ze echt van elkaar houden. Bij Charlotte en mij is dat niet echt zo maar we werken eraan. Ik wou dat ze hier bij me was. Dan zou ik haar overladen met kusjes, haar knuffelen, haar zeggen dat ik van haar hou. Opeens zie ik iemand over het strand lopen die verdacht veel op Charlotte lijkt. Ze kijkt zoekend rond. Ik kijk nog eens goed en zie dan haar navelpiercing blinken in de zon. Een donkerblauw diamantje met daarboven een zilver diamantje. Ik spring recht en loop op haar af. Ze herkent me nu ook en springt in mijn armen. “Ik heb je zo gemist.” snik ik zachtjes. “Tom?” Ze kijkt me aan. “Ben je nu aan het huilen?” “Ik heb je gemist. Echt waar.” antwoord ik eerlijk. “Maar nu ben ik bij jou tot ik sterf.” Verwonderd kijk ik haar aan. “Ik ga in Berlijn studeren.” beantwoordt ze mijn blik. Ik vlieg haar om de hals. “Je maakt me zo gelukkig.” ***pov. Bill:Ik ga op mijn zij naast Andie liggen en leg mijn hand op haar buik. Ze opent glimlachend haar ogen en drukt een kus op mijn lippen. Voorzichtig streel ik over Andie haar buik. Ik kan het eigenlijk nog altijd niet geloven. Onder die gespannen huid zit iets dat Andie en ik gemaakt hebben. Kun je dat nu geloven. Ik, Bill Kaulitz, zanger van Tokio Hotel, word vader. Het is een zalig gevoel. In de verte zie ik dat Tom en Charlotte in een stevige knuffel verwikkeld zijn. Tom is weer compleet. Hij was echt afwezig de laatste tijd en daar zat Charlotte zeker voor iets tussen. Bellen deed hij niet, wel mailen en chatten. En uren aan een stuk. Hij heeft eens tot 4 uur ’s morgens zitten chatten met Charlotte. Gelukkig hadden we die dag vrij want anders stond hij met wallen onder zijn ogen op het podium. En dat is niet echt waar de fans op zitten te wachten. Charlotte en Tom komen naast ons liggen en Charlotte begint meteen honderduit met Andie te babbelen. Daar kom ik beter niet tussen dus loop ik het heldere water in maar toch kan ik het niet laten naar Andie te kijken. Ze is vrolijk aan het babbelen met Charlotte en streelt af en toe over haar buik. Dromend blijf ik naar haar staren. Wat is ze mooi. Ook nu ze met een bolle buik rondloopt. Ze maakt me zo gelukkig, maakt me compleet. En nu ze zwanger is, is heel mijn leven compleet. Dat is toch waar iedereen voor leeft. Liefde.***pov. Charlotte:Midden in de nacht word ik wakker doordat ik iemand hoor snikken op de gang. Na een paar seconden hoor ik niks meer en wil ik me terug omdraaien maar het snikken begint weer. Ik check even of Tom nog slaapt. Gelukkig wel. Hij ligt op z’n zij met het laken nonchalant over zijn naakte lichaam heen. Glimlachend denk ik terug aan een paar uur geleden. Het was fantastisch geweest. Maar nu is het gesnik op de gang belangrijker. Ik zoek een kledingstuk en vind mijn slipje en een T-shirt van Tom. Ik sluip de kamer uit en kijk om me heen. Geschrokken kijk ik naar Andie die snikkend op de grond zit. Haar armen heeft ze rond haar buik geslagen. “Andie, wat is er?” vraag ik geschrokken en hurk naast haar neer. “Ik kan het niet meer.” snikt ze. “Ik kan het niet meer aan.” “Jawel,” zeg ik sussend, “je bent al zo ver gekomen. Waarom zouden de laatste 4 maanden niet gaan?” “Omdat de fans me belagen.” antwoordt ze huilend. “Zeker Kelly. Ze stuurt me elke dag sms’jes. En blijkbaar heeft ze mijn nummer nog aan andere fans gegeven want ik krijg steeds meer en meer sms’jes en dreigtelefoons.” Ik schrik van haar verhaal. Ik dacht dat ik het moeilijk had met al die hysterische fans die me achtervolgen en die paparazzi voor mijn deur. “Heb je het al tegen Bill gezegd?” vraag ik. “Nee, hij is al bezorgd genoeg.” antwoordt ze zachtjes. “Andie, ga slapen en vertel Bill morgen wat je mij verteld hebt.” Ik help haar voorzichtig recht en geef haar een stevige knuffel. “ANDIE!!” Bill komt in zijn boxer met een bezorgd gezicht hun hotelkamer uitgelopen. “Oh, gelukkig.” zucht hij opgelucht als hij ons ziet staan. Ik duw Andie in Bill zijn richting en fluister in Bill zijn oor “Ze heeft het even moeilijk. Zorg ervoor dat ze wat slaapt.” en verdwijn terug in Tom zijn kamer. Ik kruip terug in bed en Tom slaat meteen een arm om me heen. “Ik miste je al.”

Deel 52

***pov. Andie:Vermoeid open ik mijn ogen en leg meteen een hand op mijn buik. Ik heb vannacht bijna niet geslapen. Ik had altijd schrik dat iemand me zou bellen en weer zou zeggen dat ik een slet ben. Of dat iemand me een sms zou sturen om te zeggen dat ze me wel weten te vinden. Ik moet het Bill vertellen. Dat is waarschijnlijk het beste. Als ik het niet vertel, stopt het misschien nooit. Ik kijk naar Bill. Hij heeft zijn beide armen stevig om me heen geslagen en is blijkbaar niet van plan me los te laten. Voorzichtig bevrijd ik me uit zijn greep en strompel naar de badkamer. Een douche zal me goed doen. Sloom kleed ik me uit en stap onder het stromende water. Waarom moeten die fans mij belagen met sms’jes en dreigtelefoons? Ik heb hen toch niks misdaan? Oké, ik ben zwanger van hun grootste idool maar kunnen ze niet gewoon gelukkig zijn voor Bill. Langzaam ontsnappen er een paar tranen uit mijn ooghoeken. Als al die bedreigingen nog lang aanhouden, kan ik het echt niet meer aan. Charlotte heeft me gisterennacht een beetje opgepept maar het heeft niet veel geholpen. Ik heb nog altijd schrik dat er straks iemand voor de deur van onze hotelkamer staat die mij iets wil aandoen of ervoor wil zorgen dat ik mijn kindje verlies. Ik hoor de deur van de badkamer opengaan en een paar minuten later komt Bill ook onder de douche staan. Ik sla mijn armen rond zijn middel en druk me snikkend tegen hem aan. “Wat scheelt er?” vraagt hij bezorgd. “Ik kan het niet meer aan.” snik ik en leg een hand op mijn buik. “Wat kun je niet meer aan?” vraagt Bill nog bezorgder. Ik wist dat hij dat ging zijn. En als hij hoort wat zijn fans me aandoen, zal hij nog bezorgder zijn. “Ik zal het je straks vertellen als je gedouchte hebt.” Ik stap vanonder het warme water en wikkel me in een handdoek.***”Andie, wat is er nu?” Bill komt de badkamer uit en komt naast me op het bed liggen. “Ik kan het niet meer aan.” antwoord ik en probeer mijn tranen in te houden. “Maar wat kun je niet meer aan?” Bill kijkt me vragend aan. “Je fans, Bill, je fans belagen me. Ze sturen me sms’en, ze bellen me en bedreigen me. Ze zeggen dat ik een slet ben en dat ze er voor zullen zorgen dat me iets overkomt. Gisteren op het strand lagen er 2 fans achter Charlotte en mij en ze riepen allemaal dingen die ik je wil besparen. Ik kan het echt niet meer aan, Bill.” Ik verberg mijn gezicht in mijn handen. “Meen je dat nu? Waarom heb je dat nooit gezegd?” vraagt Bill bezorgd. “Omdat je dan nog bezorgder zou zijn” De tranen rollen steeds sneller over mijn wangen. “Andie, ik…Je had het echt moeten vertellen. Dan had ik er iets aan kunnen doen.” Bill streelt zachtjes over mijn rug. “Maar…je zou je nog meer zorgen om me maken en dat wil ik niet.” snik ik en sla mijn armen weer rond mijn buik. “Maar schatje, ik ben blij dat ik het nu weet zodat ik er iets aan kan doen. Ik ga in een interview zeggen dat iedereen je gerust moet laten. Jij moet het rustig aan doen en stress is niet echt goed tijdens een zwangerschap. Ik hoop dat je de volgende keer meteen naar mij komt als er iets is. Dan kan ik er iets aan doen. Als je het niet verteld, kan ik ook niks doen.” Ik knik en rol me op mijn zij met mijn armen nog altijd rond mijn buik geslagen. Bill neemt me sussend in zijn armen en zingt zachtjes An Deiner Seite. Hij weet dat ik daar rustig van word. Keiner weiss…wies dir geht. Keiner da, der dich versteht. Der Tag war dunkel, und allein. Du schreibst Hilfe, mit Deinem Blut obwohl es immer wieder wehtut. Du machst die Augen auf, und alles bleibt gleich. ***pov. Tom:Met Charlotte recht tegenover mij zit ik aan de ontbijttafel. Charlotte heeft nog niet veel gezegd en ik ben toch wel een beetje bezorgd. Vannacht was ze ook ineens weg. Ik schrok me echt rot toen ik haar in mijn armen wou nemen maar ze er niet was. Gelukkig kwam ze na enkele minuten terug en kon ik haar in mijn armen nemen. Dat voelde veel beter dan helemaal alleen in dat grote bed liggen. Dat heb ik 2 weken gedaan en het voelde echt niet goed. 2 weken zonder Charlotte is een hel. Ik heb het al eens meegemaakt toen haar vader me niet goed vond en de vorige weken weer. Vreselijk gewoon. Opeens zie ik Georg het hotel inlopen met een meisje aan zijn zij. Wel wel, zo vroeg op de dag al een meisje versierd. Georg verbaasd me steeds meer. “Schatje, wat is er?” vraag ik aan Charlotte die nog altijd hetzelfde broodje op haar bord heeft liggen. “Ik zit met Andie in mijn hoofd.” antwoordt ze. “Ze heeft me vannacht verteld dat er fans zijn die haar bedreigen.” Geschrokken laat ik mijn lepel in mijn cornflakes vallen. Hebben wij zo’n fans? Ik sta op en druk een zacht kusje op Charlotte haar wang. “Ik ga even met Bill praten.” Ik loop naar kamer van Bill en Andie. Andie zal wel gebroken zijn. Ze is sterk maar nu ze zwanger is, is ze veel kwetsbaarder. Daarom dat Bill ook zo bezorgd is. Als ik voor de deur van hun hotelkamer sta, hoor ik Bill zachtjes zingen. An deiner seite. Daar wordt Andie rustig van, dat weet ik. Ik klop zachtjes op de deur en wacht geduldig tot Bill komt opendoen. “Mag ik binnenkomen?” vraag ik voorzichtig. Bill knikt zuchtend en houdt de deur voor me open. Op het bed ligt Andie in een bolletje en met haar armen stevig rond haar buik geslagen. Ik kijk haar medelevend aan. Ze zit er echt door. Dat is allemaal de schuld van die fans die haar bedreigen. Ik ben echt kwaad. Hoe kunnen ze Andie zoiets aandoen? Ze is nog maar 18. Op die leeftijd is een zwangerschap niet simpel. En als er dan nog eens bedreigingen bij komen, is het nog moeilijker. Met mijn ogen vraag ik aan Bill hoe het met Andie gaat. Een zucht aanvaard ik als een negatief antwoord.***pov. Georg:Ik loop het hotel in met Jana aan m’n zij. Ze was vroeger 1 van mijn beste vrienden en ik heb haar hier terug ontmoet. Het is veel te lang geleden dat we elkaar gezien hebben en ik heb haar echt gemist. Ik geef het niet graag toe maar het is zo. Nu ik haar terug zie, komen sommige gevoelens terug naar boven. Vroeger zijn we een paar maanden samen geweest maar we waren beide nog maar 14 dus dan bestaat een relatie vooral uit handjes vasthouden. En dat was bij ons ook het geval. Ik moet wel zeggen dat ze veranderd is. Vroeger had ze donkerblond haar, nu heeft ze het zwart geverfd en het staat haar nog beter dan haar blonde haar. Haar stijl is ook totaal veranderd. Vroeger droeg ze jeansbroeken met brede pijpen, nu zijn het skinny jeans en felgekleurde T-shirts maar ook dat staat haar beter. “Je bent veranderd.” zegt Jana als we in de lift staan. “En jij niet dan?” vraag ik lachend en strijk even door haar zwarte haren. “Minder dan jij. Ik ben niet 1 van de bekendste bassisten…van de wereld, zal ik maar zeggen.” antwoordt ze en stapt de lift uit. “Daar heb je wel gelijk.” Ik loop achter haar aan de lift uit, naar mijn hotelkamer en open mijn deur. “Holy shit.” fluistert Jana als ze het interieur van mijn kamer bekijkt. “Zie hier de luxe van 1 van de bekendste bassisten van de wereld.” grijns ik en plof op mijn bed. “Weet je,” Jana komt naast me op mijn bed zitten, “ik heb je echt gemist.” Ze slaat beschaamd haar ogen neer. Ergens in haar ooghoeken zie ik een traan blinken. “Hey,” Ik hef haar hoofd op, “ik heb je ook gemist hoor. Meer dan je misschien denkt.” Voor ik het weet, voel ik haar lippen zacht tegen de mijne…

Deel 53

***pov. Bill:Sms’end met Andie zit ik in de backstage van TRL. We hebben hier weer een interview maar het is het laatste. Met Andie gaat het nog altijd niet goed. Ze krijgt nog altijd dreigtelefoons en –sms’jes. Ze heeft echt schrik dat er iemand voor de deur van onze hotelkamer staat die haar iets zou willen doen. Haar nog een lidteken bezorgen bijvoorbeeld. Daarom heb ik haar ook verplicht om in het hotel te blijven samen met Charlotte. Dan is ze niet alleen. Dat wil ik ook niet. Nu mag ze zeker niet alleen gelaten worden. En haar mee laten gaan naar interviews wil ik ook niet. Dan ben ik wel niet bij haar maar in het hotel is ze veilig. Alle fans weten dat we vandaag naar TRL komen en bijna niemand weet in welk hotel we verblijven. En het personeel is niet zo dom om aan een wildvreemde het nummer van onze kamer te geven. Ik leg mijn GSM weg en loop met de andere jongens naar de opnamestudio die vol zit met gillende fans. Wie weet zit daar wel iemand tussen die Andie bedreigt. Ik mag er niet aan denken wat haar allemaal kon overkomen als ze het me niet verteld had. Ik denk er niet meer aan en concentreer me op de vragen van de presentator. “Bill,” vraagt hij, “jij hebt 3 weken geleden toegegeven dat je een vriendin hebt en vorige week heb je bij Hot Hits ook nog eens toegegeven dat ze zwanger is. Wat denk je dat de fans daarvan vinden?” “Ik weet wat de fans daarvan vinden. Sommige fans dan toch.” antwoord ik kwaad. “Andie wordt bedreigd door fans. Ik ben woedend. Andie leidt daar echt onder. Ze is nog maar 18 en zwanger. Dat is niet simpel. Ik ben gelukkig met Andie en ik ben ook blij dat ik binnen 4 maanden papa ben. Maar ik vind dat de fans ook gelukkig moeten zijn voor Andie en mij.” Ik loop kwaad weg en negeer een kwade David.***pov. Andie:Ik lig rustig op mijn bed te sms’en met Bill als Charlotte de kamer komt binnengestormd. “ANDIE!!!” roept ze hyper. “WAAAAAAT?!” roep ik terug. “Wij gaan shoppen!!” “Dan ga je maar alleen. Ik kom niet op straat.” zeg ik droevig. “Ik ga helemaal niet alleen. Jij gaat mee.” zegt Charlotte vastberaden. “Ik heb Saki gevraagd om mee te gaan. Dan kan geen enkele fan je iets aandoen.” “Saki?” vraag ik niet-begrijpend. Sinds wanneer is het Saki zijn taak om mij te beschermen van fans. “Ja, Saki,” antwoordt Charlotte, “je weet wel. Die bodyguard met grijs haar en een brilletje.” “Ik weet wel wie Saki is. Maar sinds wanner moet hij mij beschermen van fans?” “Omdat hij niet mee moest met de jongens en ik wil nog eens met jou gaan shoppen. Het is veel te lang geleden.” Daardoor ben ik wel overtuigd. Het is inderdaad veel te lang geleden dat ik samen met Charlotte ben gaan shoppen. Ik zet me recht en fatsoeneer mijn haar en kleding. Een kwartiertje later lopen we door de winkelstraat. Saki loopt een paar meter achter ons en kijkt de hele tijd speurend rond, alsof hij de fans zoekt. Als we voorbij een winkel met zwangerschaps- en babykleding lopen blijf ik voor de etalage staan. Mijn handen gaan automatisch naar mijn buik. “Andie, kom je nog?” vraagt Charlotte ongeduldig maar als ze ziet waarnaar ik aan het kijken ben, komt ze glimlachend naast me staan. “Ga je niet naar binnen?” vraagt ze als ik al een kwartier naar de etalage sta te kijken. Blozend schud ik mijn hoofd. “Nog te vroeg.” zeg ik zachtjes. “Helemaal niet. Kom.” Ze trekt me de winkel in en begint meteen rond te kijken. Verlegen bekijk ik de kleertjes. Saki blijft de hele tijd naast me staan en kijkt af en toe naar wat ik in mijn handen hou en bekijk. “Wat vind je van dit?” vraag ik hem en hou een wit pyjamaatje omhoog. Op het kraagje staan kleine beertjes die een ballonnetje vasthouden en in het midden staat die afbeelding in het groot. “Ik vind het wel mooi.” antwoordt Saki. Ik bekijk het nog even en besluit dan om het te kopen. Het kan wel zijn dat ik het nog 4 maanden in de kast moet laten liggen maar ik denk niet dat we in die 4 maanden nog eens naar Amerika komen dus moet ik er van profiteren. Ik betaal het pyjamaatje en loop samen met Charlotte en Saki terug naar buiten.***Terug bij het hotel staan er een tiental gillende fans voor de ingang. “Excuse me!” roept Saki boven het gegil uit en duwt de fans uiteen zodat Charlotte en ik het hotel in kunnen lopen. “Andie.” Iemand trek zachtjes aan mijn arm. Ik draai me om en kijk in het gezicht van een roodharig meisje. Ik schat haar een jaar jonger dan mij. Of even oud. Ze lijkt me niet echt een hysterische fan. Meer iemand die de muziek goed vindt en het ook mooi meegenomen vindt dat de jongens ook mooi zijn. “Ja?” vraag ik lief. Ze verdient het dat ik lief ben. Zij wil me tenminste niet dood. “Zou je dit aan Gustav willen geven.” Ze geeft me een enveloppe met in sierlijke letters ‘GUSTAV’ op. “En dit is voor jou en Bill.” Ze stopt een vierkant pakje ingepakt in blauw inpakpapier in mijn handen. “Kom eens mee.” Ik wenk haar met mijn vinger en laat haar het hotel binnenloodsen door Saki die me raar aankijkt maar er niet op ingaat. Ik stel voor om samen iets te drinken in de bar van het hotel. Het meisje knikt verlegen en volgt me naar 3 zetels en een tafeltje. Ik leg de zak met het pyjamaatje zorgvuldig op het tafeltje en vraag aan het meisje hoe ze heet. “Sam.” antwoordt ze blozend en verbergt haar gezicht achter de drankkaart. “Je moet niet verlegen zijn.” Ik duw de kaart naar beneden. “Wij zijn ook maar mensen.” Dat stelt haar blijkbaar een beetje op haar gemak. Als we alle drie iets besteld hebben, open ik het pakje dat Sam me gegeven heeft. Ik laat het blauwe papier op de grond vallen en kijk met grote ogen naar hetgeen in mijn handen ligt. Een kleine schoendoos met een schattig klein knuffeltje in. Een rood hondje met groene flaporen. Het lijkt een beetje op Tom z’n Flapie maar dan kleiner en in een andere kleur. “Danke.” bedank ik Sam oprecht. “Graag gedaan.” fluistert ze en nipt van haar glas cola. “Hey!!” Bill, Tom, Gustav en Georg komen de bar ingelopen en schuiven 4 stoelen bij het tafeltje. Bill komt naast me zitten en legt even zijn hand op mijn buik. Dan valt zijn oog op het knuffeltje dat Sam gegeven heeft. “Gekregen van Sam.” zeg ik nog voor Bill een vraag kan stellen. “Oh ja, Gustav, ik moest je dit geven.” Ik geef Gustav de enveloppe die Sam me gegeven had. Sam staat met een rood hoofd recht, zegt dat ze maar beter kan gaan en loopt weg. Niet-begrijpend loop ik haar achterna. “Wat is er?” Ik hou haar tegen en hef haar hoofd op als ze de hele tijd naar beneden kijkt. “Wel, in die brief…euh…” stottert ze. “kijk, ik heb een beetje gevoelens voor Gustav en die heb ik beschreven in die brief. Het was de bedoeling dat hij die brief las als hij alleen was. Niet als iedereen erbij is.” Blozend slaat ze haar ogen neer. Glimlachend kijk ik haar aan. Ze is zo grappig maar eigenlijk heeft ze wel gelijk. Als je je gevoelens voor iemand neerpent dan verwacht je dat diegene die gevoelens leest als hij alleen is. “Geef me je nummer dan kan ik je bellen als Gustav de brief gelezen heeft.” stel ik voor. “Denk je dat hij me nog zou willen…je weet wel.” vraagt Sam voorzichtig. Ik knik vastberaden. “Ik ken Gustav en de manier waarop hij naar je keek, zegt wel iets. Zo kijkt hij niet naar iedereen.” Ze kijkt me hoopvol aan en tikt gretig haar nummer in mijn GSM. “Bedankt.” zegt ze blij. “Graag gedaan. Je verdient iemand als Gustav en hij verdient iemand als jou.” Ik geef haar nog een kus en loop dan terug naar de jongens.***Ik hou het pyjamaatje dat ik deze middag gekocht heb nog eens vast en bekijk het nog maar eens. Ik weet niet hoeveel keer ik dat al gedaan heb maar het geeft me een goed gevoel. “Wat is dat?” Bill komt met nat haar en alleen een handdoek rond zijn middel de badkamer uit en komt naast me op het bed zitten. Voorzichtig leg ik het pyjamaatje op het dekbed. “Deze middag gekocht.” Bill legt zijn arm rond mijn middel en draait me in zijn richting. “Is dat niet een beetje vroeg?” Ik schud onschuldig mijn hoofd. Bill schiet in de lach. “Je bent echt raar.” “Oh bedankt.” Ik draai me van hem weg. “Maar ik vind het wel schattig.” Ik voel hoe Bill zijn handen op mijn buik legt en een kusje in mijn nek drukt. Mijn rug wordt nat van Bill z’n natte haren en ik wil me net omdraaien als er op de deur geklopt wordt. Zuchtend laat ik me achterover vallen op de matras. Sommige mensen kunnen toch zo goed magische momenten verbreken, niet te geloven. Bill loopt naar de deur, trekt ze open en meteen vult de hele 2e verdieping zich met een luid gegil. Fans waarschijnlijk. “Euhm…Andie wil jij even…euh…ik ga iets aandoen.” stottert Bill en verdwijnt in de badkamer. Loom zet ik me recht en loop naar de deuropening waar inderdaad 2 bibberende meisjes staan. “Ja?” vraag ik met een lichte irritatie in mijn stem. “Wij…euh…wij…euhm…” “Een handtekening?” vul ik hen aan. Ze knikken heftig en stoppen een papiertje en een balpen in Bill zijn handen. Nu heeft hij gelukkig iets meer aan dan alleen een handdoek rond zijn middel. Ik laat hem maar begaan en wil de kamer terug inlopen als ik mijn naam hoor. “Ja?” Ik kijk de gang in en zie Gustav staan. “Kan ik je even spreken?” vraagt hij verlegen. “Ja, tuurlijk.” Ik loop met hem mee naar de zithoek op het einde van de gang. “Kijk,” begint hij blozend, “ik heb die brief van Sam gelezen en…ik zou haar nog wel eens willen ontmoeten…” Hij slaat zijn ogen neer en staart naar zijn handen die in zijn schoot liggen. “Ik dacht het wel.” glimlach ik en neem alvast mijn GSM. Ik zoek het nummer van Sam en geef Gustav mijn GSM. “Bel haar eens.” Met die woorden loop ik terug naar Bill die op me staat te wachten in de deuropening.***pov. Gustav:Met trillende vinger breng ik Andie haar GSM naar mijn oor en hoor hem overgaan. Gelukkig, dan is er hoop dat Sam opneemt. “Hallo?” hoor ik na een paar seconden. Ik ben zo blij om haar stem te horen dat ik bijna niks kan uitbrengen. Van het eerste moment dat ik haar zag, was ik verkocht. Haar rode haren waren zo opvallend geweest maar ze ziet er totaal niet uit alsof ze wil opvallen. Maar toch viel ze bij me op. Ze is anders dan alle andere fans. Geen giltype. “Hallo??” hoor ik nog eens in mijn oor. “Met wie spreek ik?” “Hey, Sam…Het is Gustav.” zeg ik zachtjes. Ik hoor hoe ze even slikt en dan zich weer herpakt. “Hey, Gustav.” Gott, waarom ben ik zo zenuwachtig en verlegen om met haar te praten? Ze is toch een fan als een andere alleen gilt zij niet. “Hey, Sam, ik dacht dat we misschien…wij twee…nja…eens zouden kunnen afspreken.” “Meen je dat nu?” Ik hoor dat ze me niet gelooft. Maar ja, wie denkt er nu ook dat ik een fan zou bellen om eens af te spreken. Dat komt bijna nooit voor. “Ja, gewoon, iets gaan drinken of zo.” leg ik uit. “Dat wil ik wel, ja.” antwoordt ze met een verlegen stemmetje. Yeah, ik ben goed. Oké, die was raar. Rustig, Gustav. We spreken nog enkele dingen af en leggen dan af. Ik kan niet wachten tot ik haar terug zie.

Deel 54

***pov. Andie:Ik draai me nog 1 keer om en open dan mijn ogen. Vandaag terug naar Duitsland. Dat is het eerste waar aan denk. Terug naar Duitsland, 2 daagjes vrij en dan de studio in. Tom , Gustav en Georg zullen er wel droevig bijlopen want zowel Charlotte als Jana en Sam mogen niet bij hun jongens blijven. Ik ben de enige die wel mag blijven. Nogal logisch ook want ik moet de backings zingen. Bill wil dat natuulik niet maar k heb de ruzie gewonnen dus ik zing de backings. Die ruzie was gisteren trouwens dus ik vrees dat Bill nog altijd kwaad is. Tussen Tom en Charlotte gaat alles perfect. De tijd dat Tom vrij was hebben ze altijd samen doorgebracht. Ik ben echt blij voor hen. Zonder de ander zijn ze gewoon niks. Jana en Georg hebben ook toegegeven aan hun gevoelens. Georg heeft me het hele verhaal verteld. Hoe hij haar heeft leren kennen, dat ze vroeger een koppel zijn geweest en dat hij haar hier terug ontmoet heeft. In tegenstelling tot Jana en Georg willen Gustav en Sam mar niet toegeven dat ze iets hebben. Zelfs mijn kleine teen kan zien dat ze wel degelijk iets met elkaar hebben. Ze brengen elk vrij moment samen door en meestal zijn ze dan alleen. “We zijn gaan wandelen.” zegt Gustav altijd. Ja, tuurlijk. Sam draagt bijna altijd teenslippers als ze gaan ‘wandelen’? Wie gaat ze nu met teenslippers wandelen? Zo dom ziet Sam er echt niet uit. Ik leg mijn hand onder mijn hoofd en staar naar het lampje dat op mijn nachtkastje staat. Ik hoop echt dat Bill niet meer kwaad is. Je weet waarschijnlijk al wat er dan met me gebeurt. Dat wil ik geen tweede keer memaken. Opeens voel ik een hand op mijn buik, een kus in mijn nek en een warm lichaam tegen mijn rug. “Goeiemorgen.” Oef, Bill is dus niet meer kwaad. Dat is al een zorg minder. Een andere zorg is dat het nu al half 9 is en dat we om 11 uur ons vliegtuig terug naar Duitsland hebben. Ik zwaai mijn benen over de rand van het bed(voor zover dat gaat met een 5 maand zwangere buik) en loop naar de hoop kleren in de hoek van de kamer. Weer voel ik een hand op mijn buik en een lichaam tegen mijn rug. Ik leg mijn hoofd op Bill zijn schouder, mijn handen op zijn handen en sluit mijn ogen. Even genieten van dit moment. Af en toe heb ik dat nodig, een knuffel. Maakt niet uit van wie maar het liefst van Bill omdat hij de vader is van mijn ongeboren baby. Ik voel Bill zijn neus en lippen mijn hals strelen. “Ich liebe dich.” Glimlachend draai ik me om “Ik ga douchen.”, druk een kusje op Bill zijn lippen en verdwijn in de badkamer waar ik 3 kwartier later fris gewassen terug uitkom. Bill is ondertussen al begonnen met inpakken. Dat moest eigenlijk gisteren gebeuren maar met die ruzie… Ik wil Bill helpen maar hij houdt me tegen. “Ik zal dat wel doen. Rust maar wat. Het gaat nog een drukke dag worden.” Ik heb geen zin om tegen te spreken en eigenlijk ook niet om in te pakken dus ga ik met mijn rug tegen de muur op het bed zitten en bestudeer Bill terwijl hij de laatste koffer inpakt. Zijn tongpuntje hangt een stukje uit zijn mond terwijl hij zorgvuldig 1 van mijn T-shirten opplooit. Met een verliefde grijns kijk ik naar hem terwijl mijn hand geroutineerd naar mijn buik gaat. Ik vraag me af wanneer dat ding in me gaat beginnen schoppen. Dat wil ik echt al zo lang. Daar kijk ik echt zo naar uit. Eindelijk een teken van leven krijgen dat niet op een computerscherm staat. “Ben je mij aan het controleren of zo?” trekt Bill me weg uit mijn gedachten? Hij rits de koffer dicht en kruipt op zijn handen en knieën naar me toe. Ik schud mijn hoofd. “Je bent gewoon schattig en interessant om naar te kijken.” “Dit is veel interessanter.” Bill trekt de T-shirt die ik aanheb een stukje omhoog en drukt zachte kusjes op mijn bolle buik. “Zou hij mij kunnen horen?” vraagt Bill en steelt over mijn arm. Ik haal mijn schouders op. “Volgens mij wel.” Meteen begint Bill zachtjes tegen mijn buik te praten terwijl zijn vinger kleine cirkeltjes maakt rond mijn uitstekende navel. “Hey kleintje, ik ben echt blij dat jij daar zit. Ik wil wel weten wat je wordt maar de mama wilt het niet zeggen.” “De mama weet het zelf niet.” onderbreek ik hem lachend. “En wil het ook nog niet weten. Dat moet een verrassing blijven.” “Daar heb je wel gelijk.” zegt Bill. Hij drukt een kus op mijn lippen en staat dan recht van het bed. “Ga je mee ontbijten?” Hij steekt zijn hand naar me uit. Ik knik, neem zijn hand en trek me er aan recht. Voor ik de kamer uitloop druk ik me nog even tegen Bill aan. Ik wil hem echt niet verliezen.

Deel 55

***pov. Gustav:Ik lig met Sam in een zetel in onze studio. Morgen beginnen we terug met opnemen en moet Sam terug naar huis want volgende week begint haar academiejaar. Daarom wil ik deze laatste dag alleen met haar doorbrengen. We hebben nog altijd niet gezegd dat we iets hebben maar dat is volgens mij niet nodig want iedereen ziet het. Het valt echt wel op. Zeker nu we hier zo liggen. Ik met mijn armen stevig om Sam geslagen en zij met haar hoofd op mijn borst. Haar hoofd gaat rustig op en neer door mijn ademhaling en af en toe drukt ze een kusje op mijn T-shirt. Ik zak wat meer onderuit en trek Sam nog dichter tegen me aan. Op dit moment wil ik haar gewoon niet loslaten maar ik weet dat ik het vroeg of laat toch zal moeten doen maar nu nog niet. Sam heft haar hoofd op van mijn borst en kijkt me glimlachend aan. Op die glimlach ben ik verliefd geworden. Die mooie, oprechte glimlach. “Ik kan het niet geloven.” zucht Sam dromend. “Wat, schatje?” vraag ik afwezig en blijf in haar ogen staren. “Dat ik hier nu lig. In je armen.” antwoordt Sam. “Normaal gezien zou ik nu naar een poster aan het staren zijn maar ik kijk gewoon in je echt ogen en niet die van op een poster.” Glimlachend druk ik een kus op haar lippen. “Ik ben blij dat Andie je mee naar binnen gevraagd heeft.” En dat is de waarheid. Ik ben Andie daar eeuwig dankbaar voor. Als zij Sam niet gevraagd had om binnen te komen dan lag Sam hier nu niet in mijn armen. Andie is een schat. Dat staat vast. En ze wordt een geweldige moeder. Dat staat ook vast. De manier waarop ze nu rondloopt is echt fantastisch om te zien. En Bill is echt superbezorgd. Dit wel tot grote ergernis van Andie maar er zich iets van aantrekken doet ze niet. Over sommige dingen kan Bill echt overdrijven maar soms heeft hij echt gelijk. Andie moet niet staan springen op het podium. Ik probeer haar altijd een beetje te doen minderen omdat Bill dat niet kan. Hij kan moeilijk in zijn micro zeggen dat Andie moet stoppen met springen. Mijn drumstel staat altijd een paar meter van Andie haar microstandaard dus kan ik haar af en toe iets toeroepen. Andie komt giechelend in de zetel naast de onze zitten en kijkt grijnzend naar Bill die aan komt lopen met een kussen in zijn handen. “Kom hier jij!” roept hij lachend en springt naast Andie in de zetel. De kleine kinderen. Oké, ik kan soms ook kinderachtig zijn dus ik moet niks zeggen. Andie ligt ondertussen lachend onder Bill en legt grinnikend een hand op haar buik. Dat doet ze ook veel maar ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ze wil er zeker van zijn dat er niks met de baby gebeurd. Niet dat het helpt door je hand op je buik te leggen maar volgens mij geeft het ene rustgevend gevoel. Niet dat ik iets weet over zwangerschappen hoor. Ik denk dat gewoon en denken mag toch of niet soms? Opeens komt er een brede glimlach op Andie haar gezicht en worden haar ogen groot. Bill kijkt haar niet begrijpend aan. “Wat is er?” Andie neemt Bill zijn hand en legt hem op haar buik. “Ik snap niet wat er is.” zegt Bill dom. Ik heb al lang door wat er scheelt. Andie heeft de baby gevoeld maar Bill lijkt dat niet echt door te hebben. “Voel je het nu?” vraagt Andie lichtelijk geďrriteerd en verplaatst Bill zijn hand een paar centimeter. Nu komt er ook op Bill z’n gezicht een brede glimlach die al snel overgaat in een verliefde grijns en die grijns draait uit op een passionele tongzoen met Andie. Ik kijk Sam grijnzend aan. “Ik weet al wat jij denkt.” fluistert ze giechelend. Ik steek onschuldig mijn armen in de lucht maar sla ze al snel terug rond Sam als ze lachend haar lippen tegen de mijne drukt. ***pov. Bill:Ik weet niet hoe, ik weet niet waarom maar ineens zijn Andie en ik in een kussengevecht verwikkeld. Het is wel leuk maar ik pas toch wel op dat ik niet in de buurt van Andie haar buik sla en zo van die dingen. Gillend draait Andie van me weg als ik met mijn kussen op haar hoofd richt en loopt naar het voeteneinde van het bed. Ze kruipt op de matras naar me toe en slaat me dan hard tegen mijn achterhoofd. Zo hard was het nu ook weer niet want het was met een kussen maar ik doe wel alsof ik net een bom op mijn hoofd gekregen heb. “Gaat het?” Andie komt over me heen hangen met haar gezicht nog geen 5 centimeter van het mijne. Ik duw haar voorzichtig van me af, op haar rug en nu ga ik met mijn gezicht op 5 centimeter van haar gezicht hangen. Ik wil haar zoenen als ze vanonder me wegrolt en giechelend de deur uitloopt. Daar zal ze spijt van krijgen. Ik neem een kussen en loop Andie achterna. Ze zit beneden in de zetel. Gustav en Sam liggen in de grootste zetel en Gustav heeft zijn armen stevig rond Sam geslagen. Ze zijn wel degelijk een koppel, ook al willen ze het niet toegeven. “Kom hier jij.” Ik loop op Andie af en spring naast haar in de zetel. Even ons kussengevecht verder zetten. Ik duw Andie op haar rug en sla met mijn kussen zachtjes in haar gezicht. Luid lachend legt ze een hand op haar buik terwijl ze met haar andere hand mijn kussen probeert af te nemen. Opeens verslapt haar grip op het kussen en gaat ook haar andere hand naar haar buik. Haar ogen worden groot en er verschijnt een glimlach op haar gezicht. “Wat is er?” vraag ik niet-begrijpend. Ze neemt mijn hand en legt het op haar buik. “Ik snap niet wat er is.” zeg ik en probeer te weten te komen wat er scheelt. Andie verlegt mijn hand een paar centimeter. “Voel je het nu?” vraagt ze geďrriteerd. Nu voel ik inderdaad iets. Ik voel de baby ‘zwemmen’ [bedankt voor het woord Sammy] Dit is echt geweldig. Eindelijk een teken van leven van mijn eerste nakomeling. Ik druk mijn lippen op die van Andie en verlies me in een passionele tongzoen.***pov. Sam:’s Avonds lig ik naast Gustav in bed. Gustav slaapt al maar ik geraak maar niet in slaap. Morgen moet ik hier weg want dan moet Gustav opnemen voor hun nieuwe album. Ik wil echt niet weg. Het was zo gezellig deze namiddag. Oké, we hebben alleen in de zetel gelegen maar het was echt wel gezellig. Met Gustav is alles gezellig. Hij maakt alles gewoon tot iets leuks. En nu moet ik het terug verlaten. Gelukkig is het niet voor altijd. We zullen elkaar wel regelmatig zien, hoop ik. Maar wat als we elkaar niet meer zien. Bij het idee alleen al krijg ik tranen in mijn ogen. Zachtjes snikkend kijk ik naar de naakte rug van Gustav. Die rug ga ik de volgende 3 weken niet meer zien en dat idee maakt me alleen maar droeviger. Ik draai me op mijn andere zij en probeer mijn tranen weg te vegen. Het lukt half maar blijkbaar heb ik met mijn gesnik Gustav wakker gemaakt. Ik voel een arm om me heen en een half slapende jongen tegen mijn rug. “Wat scheelt er?” Dit ga ik nog het meeste missen. Zijn bezorgdheid. Ik draai me naar hem om en kijk hem met waterige ogen aan. “Ik ga je missen.” zeg ik bijna onhoorbaar. “Ik ga je ook missen hoor.” troost Gustav me. “Maar het moet nu eenmaal. Ik moet opnemen en jij moet gaan studeren.” Ik knik en druk me dicht tegen hem aan. Dit s het enigste dat ik nu wil doen, Gustav vasthouden en het liefst nooit meer loslaten.

Deel 56

(Een paar maandjes later)***pov. Andie:Ik lig languit in de zetel te lezen terwijl mijn hand op mijn buik rust. Nog een paar weken en het is zover. Dan ben ik mama en Bill papa. Nooit gedacht dat ik dit zo vroeg zou zeggen. Het is nu begin januari en als alles normaal verloopt moet ik binnen 4 weken bevallen. Tenzij dat kleine schoppertje er eerder uitwil. Het is echt wel een schoppertje. Hij of zij heeft me echt al doen verschieten. Vorige week bijvoorbeeld. Ik was rustig naar Bill aan het kijken en luisteren terwijl hij aan het zingen was toen ik ineens een voetje tegen mijn hand voelde. “David, dit kun je niet menen!!” Geschrokken laat ik mijn boek vallen en kijk met grote ogen naar de deur die doorgang geeft naar de studio. Wat zou er nu weer zijn? Hopelijk niets ergs. Ik leg mijn boek weg en loop naar de studio. Daar zijn David en Bill in een knallende ruzie verwikkeld. “Bill, je moet mee!” “En ik zeg je dat ik niet mee ga! Hoe kun je er nog maar aan denken om hem te vervroegen?! Besef je niet dat ik hier moet blijven?!” Waar hebben ze het over? De eerst volgende maanden is er niets gepland van optredens. Pas na 5 minuten hebben ze door dat ik er ook sta. “Andie,” Bill komt bezorgd op me afgelopen, “moet jij niet rusten?” “Waar hadden jullie het over?” vraag ik bot. “Dat doet er nu niet toe.” antwoordt Bill. “Waarover, Bill.” Ik kijk hem streng aan. Hij zucht even. “De tour is vervroegd…naar volgende week.” Dat laatste hoor ik maar half want ik heb me omgedraaid en ben naar boven gelopen. Dit kan hij echt niet menen. Als Bill volgende week op tour is, is hij er waarschijnlijk niet bij als ik moet bevallen. Hij moet er maar voor zorgen dat die tour niet vervroegd wordt. Anders zoekt hij het maar uit. Ik gooi de deur met een klap toe en draai de sleutel om in het sleutelgat. Ik heb even geen nood aan Bill. Lichtjes snikkend zak ik tegen de deur naar beneden. Waarom moet dit nu gebeuren? Nu ben ik veel kwetsbaarder. “Andie…” Er wordt zachtjes op de deur geklopt. Bill. Ik antwoord niet. Waarom zou ik? Ik heb Bill op dit moment gewoon niet nodig. “Andie, alsjeblieft, doe die deur open.” smeekt Bill aan de andere kant van de deur. “Waarom zou ik?” vraag ik kwaad maar slaag er niet in om mijn tranen te verbergen. “Omdat ik het wil uitleggen.” “Er valt niks uit te leggen!” roep ik snikkend. “Jij vertrekt volgende week op tour, jij bent er niet bij als ik beval. Simpel.” “Andie, alsjeblieft. Ik wil niet op tour. Dat heb je volgens mij wel gehoord. Dus doe alsjeblieft die deur open. Ik wil je laten zien dat ik niet wil vertrekken.” “Hoe wil je me dat laten zien? Ik weet dat je David toch niet kan overtuigen.” Ik sta recht, trek mijn kleerkast open en stop al mijn kleren in koffers. Ik ga naar Charlotte. Die zal me kunnen troosten.***”Andie, wat is er gebeurd?” Charlotte komt bezorgd op me afgelopen. Ik zet mijn tassen op de grond en waggel naar haar toe. Ik heb nood aan een knuffel. En niet van Bill. Die heb ik net achtergelaten. Hij zoekt het maar uit. “Wat is er?” Charlotte veegt een paar tranen weg en kijkt me doordringend aan. “Ze vertrekken volgende week op tour.” Die woorden zijn voor Charlotte om te beginnen vloeken en me terug in haar armen te nemen. Ik bof met een vriendin als haar.

Deel 57

***pov. Charlotte:Het is nu al 2 weken geleden dat de jongens op tour vertrokken en sinds dan is Andie niet uit haar kamer gekomen. Ze woont nu bij mij want ze heeft echt wel dikke ruzie met Bill. Dat is ook begrijpelijk. Kon hij er nu echt niet voor zorgen dat die tour niet vervroeg werd? Nee, meneer kon daar niet voor zorgen en nu snapt hij niet waarom Andie kwaad is. Is hij nu echt zo dom? Het is toch overduidelijk dat Andie hoogzwanger is. Z ehad Bill zelfs gezegd dat het voor deze maand was maar nee, daar houdt Bill Kaulitz geen rekening mee. Ja, je hoort het, ik ben ook kwaad op Bill. Mijn beste vriendin zo kwetsen. Hoe durft hij? Hij probeert Andie elke dag te bereiken maar dat lukt hem nooit en dat is zijn verdiende loon. Ik vraag me wel af of Andie hem gaat vergeven. Als ze wilt dat haar kind een vader heeft, zal ze wel moeten. Eigenlijk ben ik er zeker van dat ze volgende maand als 2 verliefde bakvissen met een baby in hun armen naar elkaar zitten te staren. Ze kunnen nooit lang kwaad zijn op elkaar. Dat is net als Tom en ik. We vallen na een paar minuten al terug in elkaars armen om de ander plat te zoenen of te knuffelen. Bij Andie en Bill kan dat wel wat langer duren maar het komt altijd goed. “CHARLOTTE!!!!” Geschrokken loop ik naar Andie haar kamer. Andie zit met haar handen op haar buik op haar bed. “Andie, wat is er?” roep ik geschrokken en kniel voor haar neer. “Het…is…zover..” kreunt ze. Oh nee, ik weet totaal niet wat ik moet doen. Misschien moet ik een ambulance bellen. Ik ren naar mijn slaapkamer, gris mijn GSM van mijn nachttafeltje en bel een ambulance. “Er komt meteen een ambulance.” Ik kniel terug voor Andie neer. “Adem samen met mij.” Dat is het enige dat ik kan verzinnen. Ja mensen, ik heb nog nooit een bevalling meegemaakt tenzij toen ik geboren werd maar daar weet ik ook niet veel meer van, om niet te zeggen niets. “Ik wil Bill.” fluistert Andie en knijpt in mijn hand. “Andie, je weet zelf dat dat niet gaat.” antwoord ik zo rustig mogelijk. “Het is allemaal mijn schuld.” snikt ze nu. “Andie, stop daarmee.” zeg ik streng. “Het is niet jouw schuld. Je moet je nu concentreren op je bevalling en op niks anders.” Ik spring recht en loop naar de voordeur als ik de deurbel hoor. De verplegers lopen naar binnen, recht naar Andie.***Een kwartiertje later ligt Andie in de verloskamer. Ik ben even weggegaan omdat ik het niet meer aankan maar nu ga ik terug. Andie heeft me nodig, nu meer dan ooit. Bill heb ik nog niet gebeld, geen zin. Ik zal hem wel bellen als zijn kindje er is. Ik loop de verloskamer in en ga meteen naast Andie staan die ook meteen naar mijn hand grijpt. Ze knijpt mijn hand bijna fijn maar ik zeg er niets over. Nu mag Andie dat doen maar alleen nu. De vroedvrouw zegt allemaal dingen tegen Andie maar veel versta ik er niet van. Als Andie maar een gezonde baby ter wereld brengt is het voor mij al goed. “Charlotte, ik wil dat Bill hier is.” kreunt Andie en kijkt me snikkend aan. “Je weet dat dat niet gaat, Andie. Bill kan hier niet zijn, ik zal hem straks bellen. Concentreer jij je maar op je baby.” Snikkend doet Andie wat de vroedvrouw zegt en gilt luid als ze voor de zoveelste keer moet persen. Ik aai door haar bezwete haren en straal zachtjes over haar handpalm. Ik probeer rustig te blijven maar het lukt niet echt. Mijn beste vriendin is hier gewoon aan het bevallen. Kun je dat nu geloven? Ik nog niet maar het besef zal straks wel komen. Alhoewel, straks? Het is eerder nu. “Ja, het is bijna gedaan, nog even doorbijten.” zegt de vroedvrouw tegen Andie. Andie knijpt mijn hand plat, slaakt een luide kreet en begint prompt te huilen van geluk als een luid gekrijs de ruimte vult.

Deel 58

***pov. Andie:Met nog wat nat haar van het douchen lig ik in een wit ziekenhuis bed, te wachten op mijn schatje. Ik moet toegeven dat het echt wel vermoeiend was, die bevalling. Maar ja, dat is elke bevalling zeker. De deur van mijn ziekenhuiskamer gaat open en Charlotte komt met een grote glimlach binnen. “Ik heb Bill gebeld.” Ik zucht op gelucht. Hem wil ik nu zien. En mijn kindje. Het is een jongen trouwens, een pracht van een jongen. Ik wil wachten tot Bill hier is om hem een naam te geven. Hij is tenslotte de vader. De deur gaat voor een tweede keer open en dit keer is het mijn schat, mijn kleinste schat. “Hier is je zoontje. Hij is kerngezond.” De verpleegster legt hem in mijn armen en gaat weer weg. Vertederd kijk ik naar mijn zoontje. Hij lijkt op zijn vader. Dat zie je nu al.***Charlotte is terug naar huis. Ze moest nog naar de les dus heb ik haar verplicht te gaan. Ze moet geen lessen missen omdat ik bevallen ben. Nu zit hier wel helemaal alleen maar mijn zoontje is het perfecte gezelschap. “ANDIE!!!” hoor ik ineens door het hele ziekenhuis. Niet veel later vliegt de deur van mijn ziekenhuiskamer open en komt Bill binnengelopen. Nog voor hij iets kan zeggen wordt hij door een verpleegster terug naar buiten getrokken. “Het spijt me meneer maar moeder en kind moeten rusten.” “Laat me los! Ik ben de vader!” Bill komt terug binnen en slaat kwaad de deur toe. Door de klap wordt het engeltje in mijn armen wakker en natuurlijk begint hij te huilen. Ik maak sussende geluidjes terwijl ik hem zachtjes heen en weer wieg. Bill kijkt ons met een geschrokken gezicht aan. “Mijn schuld.” fluistert hij steeds opnieuw. “Djeezes, Bill, zo erg is dat niet hoor. Jij hebt ook gehuild toen je een baby was hoor.” Zucht ik en wenk hem met mijn vinger. Een lach verschijnt op zijn gezicht en meteen spurt hij naar me toe. “Een jongen.” zeg ik nog voor Bill het kan vragen. “Een zoon…” fluister hij ongelovig. “Ik ben vader van een geweldige zoon.” Vertederd kijk ik naar Bill als hij ons zoontje van me overneemt. “Hey, kleintje.” Bill streelt zachtjes over zijn wang. “Heeft hij eigenlijk al een naam?” vraagt hij zonder me aan te kijken. “Nog niet.” antwoord ik. “Kies jij maar.” We hadden er wel een paar namen gevonden maar ik wil Bill laten kiezen. “Zeker?” Bill kijkt me onzeker aan. Alsof hij een heel speciale naam gaat kiezen die ik niet mooi zou vinden. Ik knik. “Jij mag kiezen.” Lachend kijkt Bill naar het kleine gezichtje van zijn zoon. “Jason,” fluistert hij, “Jason Kaulitz.”***De dagen nadat ik bevallen ben staan er volgens Bill veel journalisten voor het ziekenhuis. Ik heb hen niks te zeggen. Bill en ik hebben besloten dat niemand een foto krijgt van Jason. We zijn geen Hollywoodkoppel dat de foto’s van hun pasgeboren kind verkoopt aan het hoogstbiedende magazine. Ik ben daar tegen, het is belachelijk. Bill is nu echt schattig, net als Jason. Bill kan soms echt uren naar het gezichtje van zijn zoontje kijken en ik ook trouwens. Het is gewoon een wonder, iets dat Bill en mij verbind. Nu lig ik hier met Jason in mijn armen. Straks mogen we naar huis en ik vrees eigenlijk dat Bill dan weer verder moet met de tour. Ze hebben hem nu een paar dagen stilgelegd maar ze kunnen hem niet aflasten. Dat zouden de fans niet leuk vinden, ook al hebben ze al veel gelukwensen gestuurd, ze willen dat de jongens optreden. Zo simpel is het. “Schatje, je mag naar huis.” Bill komt huppelend de kamer in. Die is blij. Ik ook hoor maar ik besef gewoon dat ik Bill terug ga moeten missen. “Ik heb net Saki gebeld en hij komt zo snel mogelijk naar hier. We gaan naar buiten via de achteruitgang, anders word je overstelpt door flitsen en dat wil ik niet.” Ik knik en trek Jason z’n mutsje wat beter over zijn hoofdje. Bill komt glimlachend naast me zitten. “Ik ben zo blij.” fluistert hij. Lachend leg ik mijn hoofd op zijn schouder. “Mag ik hem nog eens vasthouden?” vraagt hij voorzichtig. “Tuurlijk!” Ik leg Jason in Bill zijn armen en prop nog een paar kledingstukken in mijn sporttas. Ik hoor hoe Bill zachtjes tegen Jason praat en ik kan moeilijk mijn lach inhouden. Het is zo schattig! Ik neem Jason terug van Bill over als zijn GSM afgaat. “Saki is er.” zegt hij als hij weer aflegt. Hij neemt mijn sporttas, drukt een zacht kusje op m’n lippen en loopt dan de kamer uit, gevolgd door mij met Jason in mijn armen. Ik druk Jason nog dichter tegen me aan als Bill de achteruitgang opent en naar buiten loopt. .***Veilig en wel komen we aan in het hotel waar de jongens voorlopig verblijven. Dat wil zeker zeggen dat ze verder moeten met hun tour. Voor de ingang van het hotel stonden ook een paar fotografen dus moeten we ook hier de achteringang gebruiken. Als Bill en ik de lobby van het hotel inlopen, komt iedereen meteen op ons afgelopen, naar Jason eigenlijk. Ik vind het allemaal wel leuk maar ik zou graag even alleen zijn met Bill. Gewoon even alleen zijn. Er moet niks gebeuren maar ik wil Bill gewoon even vasthouden en voor me alleen hebben. “Ga maar.” fluistert Charlotte alsof ze mijn gedachten kan lezen. “Ik zal er wel voor zorgen dat Jason niets tekort komt.” Toch handig zo’n vriendin die je al jaren kent waardoor ze weet wat je denkt. Ik leg Jason voorzichtig in Charlotte’s armen en trek Bill zo sneaky mogelijk mee. “Even Bill voor mij alleen.” giechel ik en trek hem mee naar de lift. “Ik denk dat ik dat wel zie zitten.” Bill duwt me grijnzend tegen de liftwand en brengt zijn gezicht steeds dichter. Zo makkelijk ga ik het hem niet maken. Hij moet maar wat moeite doen, veel moeite. Ik glip vantussen Bill en de liftwand, glip de lift uit als die op de 3e verdieping stopt en huppel door de gang. ***pov. Bill:Andie huppelt giechelend de hotelgang door. Ik vis de sleutel van mijn kamer uit mijn broekzak en gooi hem naar haar toe. “Nummer 394!” “Thanks!” roept Andie. Ze prutst de deur open, trekt me naar binnen en duwt me meteen tegen de deur. Ik wil Andie zoenen maar ze draait zich steeds weg. “Wat wil je dat ik doe?” zeur ik ongeduldig. Ze lacht even en trekt haar trui langzaam over haar hoofd. Wat is ze nu van plan? Ze weet toch dat ik haar verschrikkelijk gemist heb. Ondertussen is Andie terug voor me komen staan en kijkt ze me verliefd aan. “Ik hou van je.” fluistert ze en drukt een kort kusje op mijn lippen waarna ze weer van me wegdraait. Oké, nu heb ik er genoeg van. Ik kan niet langer wachten, ik heb haar veel te erg gemist. Ik loop naar haar toe, til haar op en gooi haar op het bed. “Ik hou ook van jou.” Ik kus zachtjes haar nek. Ze kreunt goedkeurend en glipt langzaam met haar handen onder mijn T-shirt. Ik ril door haar koude handen maar laat haar begaan. Ik heb haar lang genoeg moeten missen.***Bezweet lig ik op mijn rug. Mijn ademhaling is onregelmatig maar ik probeer hem terug op een normaal tempo te krijgen. Andie heeft me echt door een passioneel avontuur gesleept en die tijd dat ik haar heb moeten missen is zeker ingehaald. Ze ligt naast me en legt haar hoofd op mijn borst. “Ich liebe dich.” Ze drukt een kusje op mijn borst en kijkt me even aan om daarna haar hoofd terug te laten zakken. Ik trek het deken over ons heen en sluit mijn ogen even. Mijn ademhaling is al wat gezakt naar een normaler tempo maar hij is nog altijd snel. Andie legt haar hand op mijn borst en lacht even. “Rustig ademen.” Ik steek even mijn tong uit maar kan het toch niet laten om een kus op Andie haar lippen te drukken. Ze zijn gewoon gemaakt om te kussen. Plots wordt er op de deur geklopt. Zuchtend laat ik mijn hoofd zakken. “Ik ga niet open doen.” mompel ik lui. Ik voel hoe Andie uit het bed glijdt en kijk haar aan. Ze trekt haar slipje terug aan en trek mijn T-shirt over haar hoofd. Voor ze naar de deur loopt, gooit ze me een luchtkusje toe. Grijnzend kijk ik naar haar kont als ze de deur opentrekt. Oh god wat is ze mooi. Zelfs nu ze net bevallen is, ze blijft gewoon mooi. En van mij. Daar ben ik nu echt zeker van. “Ja, bye.” Zuchtend slaat Andie de deur toe en springt terug naast me op het bed. “Wat is er?” vraag ik bezorgd. “Wie was er aan de deur?” “Mensen die denken dat ze interessant zijn.” Ik ga er verder niet op in en trek Andie terug dicht tegen me aan. Al snel zit mijn hand terug onder de T-shirt die ze aanheeft en niet veel later valt die terug naast het bed. “Is dat wel goed voor je tikker?” grinnikt Andie vragend als ik mijn vingers in de rand van haar slipje haak. Gespeeld verontwaardigd duw ik haar van me af, draai me op mijn zij en trek het deken over mijn hoofd. Meteen voel ik hoe Andie haar handen over mijn borst glijden. “Je bent toch niet kwaad?” fluistert ze in mijn oor en haar hand gaat langzaam maar zeker naar beneden. Ik kan een kreun niet onderdrukken als haar hand langs mijn lies glijdt. “Zie je wel dat je niet kwaad bent.” Haar hand gaat terug naar mijn borst en ik voel een paar lippen in mijn nek. In 1 beweging ligt Andie onder me. Ik wil haar net zoenen als er op de deur geklopt wordt. Zuchtend laat ik me naast Andie op mijn rug vallen. Moeten ze ons weer storen? Andie trekt mijn T-shirt weer aan en loopt voor de tweede keer naar de deur. Voor de zekerheid trek ik een boxer aan. Ik zou niet willen dat hier iemand binnenkomt en mij hier zo ziet zitten, naakt. “Ik kom jullie zoontje terugbrengen. Ik denk dat hij honger heeft.” Tom komt de kamer ingelopen met Jason in zijn armen. “Het is hier blijkbaar gezellig geweest.” grijnst hij als hij onze kleren ziet liggen. Oké, ze liggen door de hele kamer maar moet Tom daar altijd een opmerking over maken? “Geweest, ja.” zeg ik geërgerd. “Tot jij hier kwam aankloppen.” “Sorry, hoor.” Tom trekt een verontschuldigend gezicht. “Maar je zoon moet eten.” Ik neem Jason van hem over en leg hem tussen mijn benen. Pruttelend grijpt hij naar mijn vingers en knelt er uiteindelijk 1 tussen zijn handje. Lachend aai ik over zijn bolle wangetje en voel dat Andie haar hoofd op mijn schouder legt. “Ik zal hem eerst eten geven.” fluistert ze en trekt haar T-shirt uit. Ik knik, loop naar mijn koffer en rommel naar een broek en T-shirt. Even staar ik naar Andie die Jason borstvoeding geeft. Mijn leven is perfect nu. Ik heb een geweldige vriendin, een prachtige zoon en ik ben zanger van een bekende rockband samen met mijn tweelingbroer en mijn 2 beste vrienden. Wat moet een mens nog meer hebben?

Deel 59

(3 jaar later) ***pov. Andie:”Jason, niet te dicht bij het water!” Bill kijkt waarschuwend naar zijn 3-jarig zoontje dat vrolijk met zijn schepje in een plas water plenst. “Laat hem maar. Gustav let wel op hem.” stel ik Bill gerust. “Daarom ben ik ook zo bezorgd.” zucht hij en ploft weer naast me in het zand. Hij is zo bezorgd om Jason. Ik ook maar soms wil ik gewoon even alleen zijn met Bill zonder Jason die vraagt om met hem te spelen. Dankzij Sam hebben Bill en ik genoeg tijd voor elkaar. Sam is zowat de nanny van Jason maar het gebeurt meer dat ik me met Jason bezighou dan dat Sam dat doet. Uit 1 van die momenten dat ik met Bill alleen was, is iets gegroeid. Ja, ik ben terug zwanger. Al 5 maanden en het voelt fantastisch. Ook deze keer was het ongepland maar nu hebben we er niet lang over moeten nadenken over het feit dat het gingen houden of niet…”Bill, ik wil je iets zeggen.” Met de positieve zwangerschapstest in mijn hand geklemd stond ik voor Bill. Het was net voor een concert en ik wou het hem echt nu vertellen. Ik wist het zelf nog maar net en natuurlijk was Bill die eerste aan wie ik het zou vertellen. “Wat is er, schatje?” Bill sloeg zijn armen om me heen en keek me nieuwsgierig aan. “Ik ben zwanger.” Mompelde ik en sloeg mijn ogen neer. “Wat? Maar dat is fantastisch!” riep Bill uit maar tilde dan bezorgd mijn hoofd op. “Wil je dit niet? Ben je er nog niet klaar voor?” Hij vuurde allemaal onzekere vragen op me af tot ik mijn lippen op de zijne drukte en zei dat ik het maar al te graag wou…Glimlachend leg ik mijn hand op mijn buik. Het is een tweeling. Dat had ik Bill toen niet gezegd want dat wist ik zelf nog niet maar nu weet ik het al lang. Al zeker 3 maanden en ik vind dit echt geweldig. Bill merkt dat ik weer aan onze ongeboren kindjes denk en komt dichter tegen me aanliggen. “Je maakt me zo gelukkig.” fluistert hij glimlachend en drukt zijn warme lippen in mijn nek. Ik slaak een hoog gilletje als zijn tongpuntje langs het gevoelige plekje achter mijn oor streelt. “Papa, wil je met mij een zandkasteel bouwen?” hoor ik de smekende stem van Jason vragen. “Sorry.” lipt Bill net boven mijn gezicht. “Ga maar een zandkasteel bouwen, papa.” grinnik ik en duw hem van me af. Hij staat recht, neemt een schepje en een emmer en wilt me Jason een zandkasteel gaan bouwen maar Jason blijft verlegen voor me staan. “Mag…mag…” stottert hij blozend. “Wil je nog eens voelen?” vraag ik glimlachend en en Jason ploft al naast me in het zand. Ik leg zijn handje op mijn buik. “Voel je ze?” vraag ik glimlachend. Jason knikt en roept fier naar Bill “Papa, ik word grote broer!” Bill komt lachend op ons afgelopen “En ik word papa.” en drukt een kus op mijn lippen om daarna meteen door Jason te worden meegetrokken om een zandkasteel te bouwen. “Andie…” Sam komt verlegen naast me zitten. “Uhu?” reageer ik afwezig. “Hoe heb jij Bill verteld dat je zwanger was?” vraagt ze en heeft meteen al mijn aandacht. “Jij…euh…” Verbaasd wijs ik naar haar buik. “Ik ben zwanger.” mompelt ze. “Maar dat is toch geweldig!” roep ik uit en geef haar een knuffel. “Maar ik weet niet het ik het tegen Gustav moet zeggen.” zegt ze onzeker. “Zeg het hem gewoon. Niet teveel tralala, gewoon zeggen. Ik ben er zeker van dat Gustav het geweldig gaat vinden.” Ik duw Sam in de richting van Gustav en kijk toe hoe Gustav te weten komt dat hij vader wordt. ***pov. Sam:Onzeker loop ik naar Gustav. Ik dacht dat Andie me wel zou kunnen vertellen hoe ik het Gustav moet vertellen maar nee. “Zeg het hem gewoon.” Zij heeft makkelijk praten. Zij heeft het al 2 keer tegen Bill moeten zeggen en hij reageerde elke keer positief maar hoe zal Gustav reageren? Deze zwangerschap is zo ongepland als het maar kan zijn. Oké, ik wil kinderen met Gustav maar nu toch nog niet. “Schatje, wat scheelt er?” Opeens staat Gustav naast me en heeft hij een arm om me heen geslagen. “Gustav, ik moet je iets vertellen.” fluister ik bijna onhoorbaar. “Oei, wat is er?” Je hoort dat hij bezorgd is. “Ik…euh…ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen…” “Zeg maar gewoon dat je zwanger bent.” zegt Gustav lachend. Geschrokken kijk ik hem aan. “Je moet je zwangerschapstest beter verstoppen.” antwoordt hij nog voor ik iets kan vragen. Hoe stom kan ik zijn? Ik heb die test gewoon op de wastafel laten liggen. Slim, Sam, heel slim. “En…je vindt het…niet erg?” vraag ik onzeker. “Maar natuurlijk niet!” roept Gustav blij. “Ik vind het fantastisch! Ik word papa. Dat is toch geweldig!” Opgelucht druk ik mijn lippen op de zijne. Het is inderdaad fantastisch. Ik ben zwanger van mijn grote liefde, Gustav Schäfer, de drummer van Tokio Hotel. ***pov. Bill:Dromend staar ik naar Andie die half slapen in het zand ligt. Haar handen liggen op haar buik net als haar iPod waar ze af en toe even mee prutst. De wind speelt soms met haar haren. Telkens legt Andie ze weer in de plooi maar veel zin heeft het niet, de wind blaast ze toch weer door elkaar. Ik denk dat ik nu pas besef hoe gelukkig ze me maakt. Ik dacht dat ik het besefte toen Jason geboren werd maar nu besef ik het echt, Andie maakt van mij de gelukkigste man op aarde. Sommige dingen die 3 jaar geleden gebeurd zijn wil ik nu niet meer meemaken. Ruzies om niks bijvoorbeeld, ruzies omdat ik dacht dat Andie iemands anders had. Ik had nooit zo mogen twijfelen, dat weet ik maar sinds vorig jaar weet ik zeker dat Andie nooit iets zal hebben met een andere man. Hetzelfde geldt voor mij: ik zal er nooit vandoor gaan met een andere vrouw. Dat hebben we elkaar beloofd toen we trouwden. Ja, we zijn getrouwd. Vorig jaar op 21 september. Het was een prachtige dag. Ringen vond ik niet origineel, dezelfde tattoo wel en die hebben we ook. 3 data net boven onze linkerelleboog: de dag waarop we elkaar ontmoetten, de datum van de dag waarop we iets kregen samen en de datum van de dag waarop we getrouwd zijn. Andie heeft ook de dag waarop Jason geboren is, laten tatoeëren maar dan net boven haar rechterelleboog. Ik heb dat ook en als onze tweeling er is ga ik ook die datum laten tatoeëren. Andie waarschijnlijk ook. “Papa, stop met naar mama te kijken.” Jason komt voor me staan met zijn handjes in z’n zij. Hij is zo schattig, dat heeft hij van zijn mama. “Maar papa houdt van mama.” pruil ik en kijk terug naar Andie. “Maar we gingen een zandkasteel bouwen en er staat nog maar 1 toren en die heb ik daar gezet.” Jason stopt een emmertje en een schepje in mijn handen en laat me het emmertje vullen. Hij heeft gelijk. We gingen een zandkasteel bouwen en ik heb nog niks gedaan.***pov. Tom:Samen met Charlotte lig ik in het gras van de tuin van het hotel waar we logeren. Het is een prachtige dag, de perfecte dag om de vraag te stellen aan Charlotte. Ik wil haar ten huwelijk vragen. Sinds Andie en Bill getrouwd zijn, is het ook bij mij beginnen kriebelen. Nu alleen hopen dat Charlotte ja zegt. Ook al heeft Andie me verzekerd dat Charlotte ja gaat zeggen, ik ben nerveus. Wat als ze nu niet met me wil trouwen. Dan zit ik hier met mijn ring die ik samen met Andie ben gaan kopen. Door die koop waren er wel een paar roddels ontstaan. Volgens ‘de boekskes’ zou ik iets hebben met Andie en zouden we toen een ring aan het kopen zijn voor Andie omdat ik haar ten huwelijk gevraagd had. Waar ze het halen weet ik niet maar het is zo onnozel dat ik echt in lachen uitbarstte toen ik het las. Ook Charlotte lachte erom en daar ben ik blij om. Ik had geen zin in ruzie. Ik kom recht uit het gras en kijk Charlotte aan. Ze ligt met gesloten ogen en een glimlach op haar lippen in het gras. Even blijf ik naar haar staren maar haal dan het doosje met de ring uit mijn broekzak en hou het achter mijn rug. “Charlotte…” zeg ik fluisterend. “Ja, Tommie?” vraagt ze met gesloten ogen. “Ik zou je iets willen…vragen.” antwoord ik nerveus. Ze opent haar ogen, komt ook recht uit het gras en kijkt me nieuwsgierig aan. “Wat wil je me vragen?” Hoor ik daar nu hoop in haar stem? Het zal mijn verbeelding wel zijn. “Wel, kijk, we zijn nu al 3 jaar samen en die 3 jaar waren de gelukkigste uit mijn hele leven en daar ben jij de reden voor. Je maakt me compleet, je verstaat me en weet wat je moet doen als ik me niet goed voel. Dus wil ik je vragen…” Met trillende vingers haal ik het doosje vanachter mijn rug en doe het klepje omhoog. “Charlotte, wil jij met mij trouwen?” Ik zie dat Charlotte tranen in haar ogen heeft en niet goed weet wat ze moet zeggen. “Charlotte?” dring ik aan. “Natuurlijk, idioot!” roept ze. “Natuurlijk wil ik met je trouwen!” Opgelucht schuif ik de ring rond haar vinger en druk mijn lippen op de hare. Nu is mijn leven compleet. ***pov. Georg:Zwetend laat ik me naast Jana vallen. Ik trek het deken over ons heen en Jana trek ik dicht tegen me aan. ik hier voor de rest van mijn leven zo blijven liggen, met Jana in mijn armen. Ik heb haar net ten huwelijk gevraagd en zoals ik hoopte, zei ze ja. Ik weet dat Tom Charlotte ook de vraag gesteld heeft. Dat heeft hij me zelf gezegd. Daardoor ben ik er ook aan beginnen denken en ik heb er helemaal geen spijt van. Ik moet wel zeggen dat Jana schrok toen ik opeens op mijn knie viel. Ze barste in tranen uit, wel tranen van geluk. Glimlachend draai ik aan de verlovingsring die ik Jana net gegeven heb. Dit betekent zoveel voor mij. Het betekent dat Jana voor de rest van haar leven bij me wil blijven…en dat voelt geweldig. Ik rol van Jana weg, uit het bed en trek mijn zwemshort terug aan. “Ga je mee?” vraag ik aan Jana en ga naast haar zitten. Slaperig kijkt ze me aan. “Moet dat” “Nou, als jij geen milkshake wilt gaan drinken met je toekomstige man is dat jouw beslissing.” Dat overtuigd haar wel. Ze is verzot op milkshakes. “Oké, ik ga mee.” Jana springt uit het bed, trekt haar bikini en shortje terug aan en trekt me recht. Huppelend loopt ze naar de lift. “Kom nu.” Ze trekt me naar de bar van het hotel. Zie je wel dat ze verzot is op milkshakes. Ze kan niet wachten. Nog geen 2 minuten later zitten we aan het zwembad, beide met een milkshake voor onze neus. Jana chocolade en ik vanille. Zelfs zo’n kleine dingen kunnen me gelukkig maken. Ik zet me naast Jana en sla een arm om haar heen. Giechelend slurpt ze haar glas leeg en legt haar hoofd op mijn schouder. Als ik dat hoofd voor de rest van mijn leven om mijn schouder mag voelen, ben ik gelukkig. Meer moet ik niet hebben. En dit was het laatste stukje! Ik hoop dat jullie mijn verhaal mooi vonden en al die dingen. Kuss, ISabelle

Door Isabelle i.s.m xxxtokiohotelxxxstory.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 27 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?